#kotlet – Strona 2 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 31 sierpnia 2018 Brak odpowiedzi

KLOPSY Z CZERSTWEGO CHLEBA

Wracając z pracy do domu, bardzo często zatrzymuję się przy wiejskiej piekarni. Wodzony za nos zapachem świeżego chleba i bułek, nabywam drogą kupna gorące wypieki i pędzę do domu, by pochłonąć bułę, jeszcze przed jej wystygnięciem. Nie zważam na fakt, że w domu czeka na mnie niedokończony, wczorajszy chleb i czeka na wykończenie, które nigdy nie nadchodzi. Kilka dni temu ponownie poddałem się kuszącym aromatom, które wcisnęły hamulec w samochodzie i po raz kolejny wracałem do domu z plecakiem wypełnionym cudownym zapachem. Po wejściu do domu zacząłem tradycyjnie, przygotowywać sobie kanapkę, ale coś mnie powstrzymało. Kątem oka dostrzegłem chleb, który nieśmiało wysuwał się z papierowej torby. Widziałem jego smutne oblicze i przekaz wypełniony zrezygnowaniem. Wyglądał tak, jakby z jego aromatem uciekły wszystkie siły witalne. Spojrzałem na świeży produkt, który dzierżyłem w dłoni, po czym ponownie rzuciłem okiem w stronę chleba. Czynność tę powtórzyłem kilkukrotnie. Choć miałem wielką ochotę na tę przepyszną, podłużną, wypełnioną ziarnami bułkę, odłożyłem ją. Postanowiłem dać drugą szansę jegomościowi, który wczoraj stał na piedestale. Zdecydowałem zjeść czerstwy chleb.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 16 maja 2018 Brak odpowiedzi

SALCESON SOJOWY Z WARZYWAMI

kolacja, śniadanie

Obudził mnie potężny kac, który jest skrótem opisującym weekendowy stan psychofizyczny, pt. „K%*wa!…ale cierpię”. Leżąc gdzieś pomiędzy kanapą a fotelem, starałem się połapać, czym jest spowodowana ta niemoc. Czaszka mi pękała w szwach. W mojej głowie przeskakiwało co najmniej milion obrazów, których w żaden sposób nie mogłem zatrzymać, ani też uporządkować. Żeby nieco przyspieszyć powrót pamięci, uderzyłem otwartą dłonią w policzek. Zabolało. W obawie przed nierównomiernie pojawiającą się opuchlizną zaparkowałem też pięcioma palcami na drugim policzku. Obrazy jakby na chwilę się zatrzymały, pod wpływem zewnętrznych wstrząsów, a wspomnienia zaczęły powolnie napływać do głowy. Co prawda jak przez mgłę, ale widziałem rozszalały tłum Marchewek i Pietruszek taplający się w bulionie. Bez żadnego skrępowania zrzucały z siebie odzienie i ciągnęły za sobą resztę towarzystwa. Soja chyba przesadziła ostatnio z solarium, bo była bardzo wysuszona, ale równio ochoczo przyłączyła się do imprezy. Z tyłu głowy widziałem, jak na Musztardę nacierał Ogórek który, choć z kwaśną miną wydawał się zachwycony. Wiedziałem już, że warzywna ekipa ostro popłynęła z melanżem. Bałem się otworzyć oczy, że o dźwignięciu ciała z podłogi nie wspomnę. Zebrałem się w sobie i spodziewając się ogromnego bałaganu, podniosłem głowę, omiatając wzrokiem salon. Było wyjątkowo cicho, schludnie i niesłychanie jasno. Na stole czekała karteczka z napisem WIDZIMY SIĘ W TEJ SALCE SOON !

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 18 kwietnia 2018 Brak odpowiedzi

SZPINAKOWY BURGER Z SUSZONYMI POMIDORAMI

danie główne, kolacja, śniadanie

Choć to był dopiero początek podróży, miałem wrażenie, jakbyśmy jechali co najmniej pół dnia. Głód, który pojawił się znienacka, zaczął wyrywać mnie z fotela pasażera, przyklejając do szyby, w poszukiwaniu jakiegoś baru. Gdyby nie fakt, że usta trzymałem daleko od szklanej zapory, wyglądałbym jak glonojad, miarowo przesuwający się po ścianie akwarium. Czułem się jak w podstawówce, gdy od razu po wejściu do autokaru wyciągałem kanapki przygotowane przez rodzicielkę. Tym razem nie byłem tak dobrze przygotowany logistycznie i jedyne co mogłem zjeść to przepełnione głodem myśli. Musiałem je przełykać i natychmiast przetrawić, by nie oszaleć. Nagle mym oczom ukazały się znajome złote łuki, które znałem bardzo dobrze, nie tylko z opowieści. Wrzasnąłem wręcz na ich widok, jednocześnie zmuszając kierowcę do zjazdu w prawo. Wbiegłem do środka i bez zastanowienia zamówiłem swój ulubiony zestaw na zabicie głodu. Warto zaznaczyć, że do najmniejszych nie należę, to i ilość zawiniątek na tacy była spora. Kilka bułek wypełnionych mizernej jakości kotletem i serem, który ociekał tłuszczem jak karkówka na grillu, zniknęło w mgnieniu oka. Zamiast poczekać na uczucie sytości, włożyłem do ust rurkę i pociągnąłem solidny łyk waniliowego mlecznego napoju. W połowie półlitrowego kubka czułem się, jakbym dobijał gwóźdź nasycenia. Poczułem, że głód na chwilę odszedł….

Na szczęście to obrazek sprzed kilku lat. Choć czasem spotykam się ze znajomym głodem, nie wracam już do zapychania się jedzeniem bez żadnej wartości. Wolę poświęcić kilkadziesiąt minut w ciągu dnia i przygotować sobie zestaw burgerów, warzyw i cholera wie czego jeszcze. Od kilku lat wolę jeść zdrowiej, smaczniej, świadomie.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 5 października 2017 Brak odpowiedzi

PIKANTNE KLOPSY Z KISZONEJ KAPUSTY

danie główne, przekąska

Zaczynasz sprzątać po obiedzie i nagle okazuje się, że w garnku pozostała kiszona kapusta, na którą już nikt nie ma ochoty. Chodzisz po domu od drzwi do drzwi i próbujesz zachęcić do wyzerowania garnka, ale spotykasz się tylko ze spojrzeniami przepełnionymi piorunami. Jest Ci trochę smutno, bo jeszcze przed chwilą, głodna wataha zabijałaby się choćby o kęs jedzenia, a teraz gdy są najedzeni, są zdolni Cię wychłostać, gdy podsuwasz im kolejną porcję. Stoisz nieruchomo z garnkiem w dłoni i próbujesz wykoncypować co dalej. Przecież nie ma sensu wciskać tej resztki do lodówki, bo za chwile pojawi się inne danie i kapusta odejdzie w zapomnienie, a w rezultacie wyląduje w koszu. Nie lubisz wyrzucać jedzenia i choć jesteś najedzony(a), przez głowę przechodzi Ci myśl, by samemu wyczyścić ten garnek i zabrać się w końcu za zmywanie. Chwytasz widelec i w trybie slow motion kierujesz go w stronę garnka. Wiesz, że takie rozwiązanie nie jest najlepsze, ale cóż począć skoro reszta domowników traktuje Cię jak oprawcę żywieniowego. W jednej sekundzie doznajesz olśnienia, a oczy przybierają tak wielki rozmiar, jakby ktoś do pośladków przyłożył przewód z wysokim napięciem. Odstawiasz garnek i wygrzebujesz z szuflad przyprawy, mąki i inne gadżety, które w ułamku sekundy przeleciały Ci przez głowę, zostawiając mglisty obraz. Kapusta, która przed chwilą była największym utrapieniem, przeradza się w fascynujący obraz. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że gdy ściągasz gotowe danie z patelni, z pomieszczeń jak sępy zlatują się domownicy, którzy przed chwilą byli najedzeni po sam korek.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 29 września 2017 Brak odpowiedzi

GULASZ STUDENCKI

danie główne

Gdy słyszę, że dieta roślinna jest droga i wymaga sporych zasobów czasów, by ją ogarnąć, szlag mnie jasny trafia i krew nagła zalewa. Słucham takich ataków z purpurowym rumieńcem i wytrzeszczem przypominającym piłki pingpongowe. Zaklejam usta szerokim uśmiechem, ale tylko po to, by nie przerywać lawinowym, wulgarnym słowotokiem. Postaram się w kilku słowach ogarnąć ten temat. Faktem jest, że niektóre produkty są drogie, ale nie korzystamy z nich codziennie, dlatego w skali miesiąca, czy też roku ich koszt rozkłada się na drobne, które rozsypują się podczas ściągania spodni. Gdy planujemy zakupy, warto jest przemyśleć, jakie dania z nich nie zrobimy, by za chwile nie wyrzucać do kosza przegniłej ćwiartki kapusty, pół cebuli, czy też ziemniaka, z którego wyrasta irokez. Nic się nie może zmarnować. Gdy zbliża się koniec miesiąca, wystarczy że zerkniesz do lodówki, pojemnika z warzywami i wrzucisz wszystko do gara, dodając przyprawy. Potrawy z niczego lub tzw. „nawinie” (wrzucasz wszystko, co się nawinie) są najlepsze i odkrywają niespodziewane smaki. Nie wierzę, że w sezonie jesiennym nie znajdziemy kilku złociszy na opakowanie kotletów sojowych, które są tańsze od dyskontowego browara. Tak, tak ! Za chwilę się ktoś odezwie, że soja-sroja i GMO. Choć zdarza mnie się jeść soje w różnej postaci, jakoś cycki mi jeszcze nie urosły, choć z drugiej strony muszę sprawdzić. Dawno się nie przeglądałem w lustrze. Wymieniać bym tak mógł jeszcze przez kilka godzin, ale po co? Ludzie nie popadajmy w paranoję. Nasz posiłek nie musi wyglądać, jakby kosztował miliony monet. Wystarczy, że będzie smaczny, pożywny, wartościowy i będzie kreował uśmiech na twarzy. Wiem, że to jest temat rzeka, dlatego zachęcam do dywagacji i rozważań.

CZYTAJ WIĘCEJ