#pizza – Vegenerat Biegowy

4 minuty czytania 14 listopada 2019 Brak odpowiedzi

PIZZA Z SEREM Z NERKOWCÓW

Na jednym ze spotkań autorskich padło pytanie – „…jak lubisz…?” W związku z tym, że zrobił się gwar, nie dosłyszałem sporej części pytania. Udając, że zrozumiałem wszystko od początku do końca, zacząłem improwizować. Nie chciałem dać powodu do plotek i starałem się zamaskować mój niedosłuch. Postanowiłem użyć najbardziej neutralnego opisu, by nie siać zgorszenia, ani nikogo nie urazić. Nie chciałem też za bardzo odbiec od tematyki kulinarnej. To było spotkanie dotyczące książki kulinarnej, a nie analiza książki prof. Lwa-Starowicza. Wiedziałem, że muszę o tym pamiętać. Byłem bardzo skupiony. „Jak lubisz?” – zagadnąłem i zrobiłem kontrolowaną pauzę, żeby zebrać myśli i rozpocząć karkołomny monolog. „Lubię, gdy jest delikatna i nie ma zbyt wiele na sobie. W sumie nie ma znaczenia, czy jest puszysta, czy też powycinana jak Ewa Chodakowska ćwiczeniami. Ważne, żeby znała moje pragnienia i potrzeby. Lubię delektować się jej zapachem, który roztacza się po całym mieszkaniu. Zanim się do niej zabiorę, zbliżam do niej swą twarz ,by pochłonąć każdy zapach. Pobudzam swoje zmysły”. Cały czas obserwowałem czytelnika, który zadał pytanie. Na jego twarzy tańczyły znaki zapytania, a oczy wyszły nienaturalnie na zewnątrz, jakby miał zbyt ciasno warkoczyki zawiązane. Poczułem, że coś idzie nie tak. Nagle usłyszałem, szept zza sceny „Przemek, Pan pytał o pizzę, jak lubisz ją przyrządzać” Szybko, w głowie przewinąłem monolog, który przed chwilą upubliczniłem. Uśmiechnąłem się pod nosem, wiedząc, że zbytnio tematu nie przestrzeliłem.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 18 lipca 2019 Brak odpowiedzi

KALAFIOROWA PIZZA Z MAJONEZOWYM SOSEM PIEPRZOWYM

danie główne, przekąska

Gdy przechadzałem się po mieszkaniu, on cały czas zerkał na mnie, próbując wymusić na mnie jakąkolwiek reakcję. Prowokacyjne przewiercanie mnie wzrokiem, na nic się jednak zdało, gdyż doskonale znałem taki rodzaj zagrywki. Postanowiłem się z nim nieco zabawić. Wiedziałem, że strasznie go męczy ten bezruch, więc przyspieszając przy blacie kuchennym, co jakiś czas robiłem energiczny zwrot, by mógł poruszać głową. Jego twarz coraz bardziej była powykręcana i pomięta, jak papier śniadaniowy po 4 użyciu i wykazywała coraz większe poirytowanie moim zachowaniem. Rozbawiony, postanowiłem pójść nieco dalej, ze swoim wkręcającym zachowaniem i wyciągnąłem rękę w jego kierunku. Widziałem już delikatny uśmiech na jego twarzy, a jego wzrok pochłaniał każdy ruch mojej dłoni. Gdy już prawie pod palcami czułem jego pofałdowaną jak falista blacha czaszkę, ominąłem go i chwyciłem dumnie wyprężoną paprykę. Myślałem, że jegomość eksploduje i zacznie mnie okładać pięściami. Wyglądał jak rozdrażniony pit bull, któremu ktoś zabrał miskę z jedzeniem. Nie mogłem się dłużej nad nim pastwić. Choć jego mądrość wypełniała atmosferę, poddawał się wszystkim wkrętom, jak pierwszoklasista na długiej przerwie. Zbliżyłem się do niego i szyderczo wycedziłem przez zęby: ” No, Kalafior…dziś będzie na ostro”. /tekst zapożyczony z innego posta o kalafiorze, gdyż bardzo mnie się podoba/

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 14 lutego 2018 Brak odpowiedzi

PIZZA A’LA GRUZIŃSKIE CHACZAPURI ADŻARSKIE

danie główne, kolacja, przekąska

Przez cały dzień w pracy karmiłem się myślą, że po powrocie do domu, wbiję się w ciasne gacie i pójdę przebiec kilka kilometrów. Układałem w głowie trasę i oczami wyobraźni mijałem zadymione ulice, by w rezultacie wydostać się za miasto. Czułem, że to będzie mój dzień. Gdzieś pomiędzy godziną dziesiątą a czwartym kęsem klopsa jaglanego, zacząłem przeglądać zdjęcia jedzenia, których w sieci jest zatrzęsienie. Jedni lubią oglądać samochody, inni scrollują strony xxx w poszukiwaniu ideału piękna, a ja uderzam w kategorię foodporn. Takie moje małe zboczenie, które wdrożyłem, celem wyłapania kolejnej porcji inspiracji. Ostatnio odgrzewany post, traktujący o wegańskiej wersji chaczapuri, pchnął mnie w klimaty gruzińskie. Chcąc nie chcąc wyłapałem adżarską wersję, tego dania i w jednej chwili dostałem ślinotoku, który przybrał niewyobrażalny rozmiar. Zamiast pałaszować klopsiki w sosie pieczarkowym, musiałem się skupić na wycieraniu zaślinionej brody. W jednej chwili ułożyłem plan, czym zastąpić sery, które są potrzebne do wykonania tradycyjnej potrawy i jednocześnie grubą kreską przekreśliłem wcześniej roztaczane plany biegowe. Nie chcąc wywoływać burzy wśród koneserów kuchni kultywowanej przez Gruzinów, swoje danie nazwałem pizzą, gdyż tak naprawdę niewiele się różni od włoskiego drożdżowego placka. Czyżby ładowanie przed 100-kilometrowym biegiem w Zielonej Górze, rozpoczęło się dużo wcześniej niż zwykle?

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 11 stycznia 2018 Brak odpowiedzi

DROŻDŻOWA TARTA Z WARZYWAMI

danie główne, przekąska

Choroba uczepiła się mnie jak rzep psiego ogona i nie chce odpuścić. Choć czuje się już o niebo lepiej, czuję że do pełni sprawności brakuje mi jeszcze sporo. Chciałbym pobiegać, ale obawiam się, że mogłoby się to skończyć zapaleniem płuc, a co za tym idzie, kolejnym leżakowaniem. Wolę jeszcze chwilę pocierpieć w bezruchu. W akompaniamencie przybywających kilogramów i w rytmie nadciągającej depresji biegacza, staram się zabijać nudę, pochłaniając kolejne porcje jedzenia. To straszne, ale taka jest prawda – kocham jeść. Jednego dnia mam ochotę na brokuł, kolejnego na kalafior, a następnego w mojej głowie szaleją pieczarki, które skumały się z papryką. Tak jak nie potrafię ugotować dla trzech osób, tak też zawsze za dużo kupuję, co w konsekwencji prowadzi do nagromadzania resztek. W lodówce już zaczęło brakować miejsca, więc zostałem zmuszony do wyciągnięcia wszystkiego na blat i wykombinowania jakiejś potrawy. Mogłem pójść po linii najmniejszego oporu i zrobić danie jednogarnkowe, nazywając je prowokacyjnie Eintopf warzywny, ale postanowiłem dowalić węglowodanów i sięgnąłem po mój ukochany gluten. Co z tego wyszło? Niby to tarta, niby pizza…sam już nie wiem. Jedno jest pewne….jest soczyście, aromatycznie i przede wszystkim pysznie.

CIASTO :

1 i 1/2 szklanki mąki pszennej ( tej zwykłej, najzwyklejszej ),
20 g drożdży,
135 ml ciepłej wody,
1/2 łyżeczki cukru brązowego,
1/2 łyżeczki soli,
2 łyżki oliwy z oliwek,

FARSZ:

1 cebula,
2 ząbki czosnku,
6 dużych pieczarek,
1 puszka pomidorów,
1 kalafior,
1 brokuł,
1 papryka,
1 mała papryka chilli,
1/2 łyżeczki curry,
1 łyżeczka kminu rzymskiego,
szczypta cynamonu,
pieprz,
sól,
1 pęczek natki pietruszki,
2 łyżki zmielonego siemienia lnianego,
olej do smażenia.

Przygotowanie rozpoczynam od przygotowania ciasta. Do miseczki wrzucam drożdże, cukier, wlewam ciepłą wodą. Wszystko mieszam i odstawiam na chwilę w ciepłe miejsce, by drożdże „ruszyły”.
Mieszam sól z mąką, wlewam do nich pracujące drożdże, oliwę i wyrabiam bardzo gładkie ciasto. Odstawiam pod przykryciem,na około 30-45 minut do wyrośnięcia. Ciasto powinno zwiększyć swoją objętość co najmniej dwukrotnie.
W czasie gdy wyrasta ciasto zabieramy się za przygotowanie farszu.
Cebulę kroimy w piórka i podsmażamy wraz z czosnkiem na oleju.
Dodajemy pokrojone pieczarki. Pamiętamy, by nie mieszać, by grzyby nie puściły wody. Mają się przypiec na rumiany kolor.
Brokuła i kalafior gotujemy przez 10 minut na parze. Wcześniejsze ugotowanie przyspieszy proces przygotowania farszu.
Do pieczarek dodajemy paprykę i podsmażamy, by delikatnie zmiękła.
Wlewamy na patelnię pomidory, dorzucamy kalafior, brokuła i dusimy przez kilka minut, by warzywa zmiękły.
Doprawiamy wszystko i odstawiamy na bok.
Ciasto rozwałkowujemy na średnicę nieco większą niż nasza forma ( moja miała 30 cm), po czym układamy je na blaszce.
Do farszu dodajemy zmielone siemię lniane, pokrojoną natkę pietruszki, mieszamy i wykładamy na ciasto. rozprowadzamy na całej powierzchni.
Nadmiar ciasta zawijamy do środka.
Pieczemy w 200 stopniach przez około 15-20 minut. Przypominam, że każdy piekarnik jest inny, dlatego warto czasem zajrzeć co się dzieje z naszym daniem.
Podajemy ze świeżymi warzywami oraz sosem (czosnkowym, koperkowym,etc…)

Jak widać z resztek warzyw można przyrządzić smaczne danie, bez żadnego planowania oraz robienia specjalnych zakupów. W związku z tym, że kocham pszenne wyroby, dla jest to propozycja idealna.

3 minuty czytania 23 października 2017 Brak odpowiedzi

PIZZA Z GRILLOWANYMI WARZYWAMI I SEREM Z BATATA

danie główne

Przez okno mieszkania wdzierały się zmęczone już całym dniem soczyście pomarańczowe promienie słoneczne. Odbijając się na śnieżnobiałej ścianie, sprawiały wrażenie, jakby chciały schować się przed nadchodzącym zmrokiem. Nie chciały gasnąć. Próbowałem je złapać, zatrzymać na dłużej, ale za cholerę nie potrafiłem ich wcisnąć do żadnego pojemnika. Podjąłem próbę zatrzymania tej chwili w aparacie fotograficznym, ale żadne z ujęć nie potrafiło oddać tego ciepła, które z sekundy na sekundę gasło. W głębi serca czułem, że zaczyna się dla mnie ciężki okres doświetlania zdjęć sztucznym promieniem. Wiedziałem, że tracę na kilka miesięcy najlepszego pomocnika w łapaniu kuchennych akrobacji. Fakt, że słońce wcześniej przygasa, nie może mnie wykluczyć z tego, co robię od kilku lat. Muszę sobie jakoś radzić, używając sztucznego oświetlenia. Zawarłem pakt z lampami, które nieudolnie próbują zastąpić coś, czego zastąpić się nie da. Staram się nie kręcić nosem i dalej mieszam w garach w świetle rozgrzanych do czerwoności jupiterów. Zadowolenie, które nie jest na najwyższym poziomie, staram się uzupełniać smakiem. Poprawiam sobie nastrój, pikantnie kolorując swój talerz i rozpieszczając podniebienie. Choć czasem nie mam możliwości uchwycenia piękna tych chwil, siedzę zadowolony jak śp. Hugh Hefner wśród swych króliczków. Jestem szczęśliwy, jedząc przepyszną pizzę.

CZYTAJ WIĘCEJ