Kategorie:
danie główne

Zastanawiałem się, które danie opisać w pierwszej kolejności by zdradzić tajemnicę moich wczorajszych posiłków. Wybór padł na rissotto, by słodycz płynąca z drugiego dania nie zdominowała reszty dzisiejszych wpisów. Pomysłodawcą i zarazem głównym realizatorem wczorajszego obiadu była Kierowniczka Zaplecza Kuchennego. W pierwotnej wersji, ryż miał występować w towarzystwie kurek, ale brak pierwszego składnika, szybko zmusił nas do modyfikacji przepisu i postanowiliśmy wykorzystać suszone grzyby leśne oraz pieczarki. Efekt jaki uzyskaliśmy przedstawiam poniżej, a wraz z nim listę składników i instrukcję niezbędną do realizacji tego dania. 

SKŁADNIKI:

 W pierwszej kolejności moczymy grzyby leśne ( najlepiej godzina przed przygotowaniem we wrzątku) . Gdy grzyby zażywają kąpieli wodnej, zajmujemy się ryżem, który wyrzucamy na patelnie i podsmażamy na oliwie w której już wcześniej usmażyliśmy drobno pokrojoną cebulkę ( cały proceder trwa około 3-4 minut ) . Po upływie tego czasu, wlewamy do ryżu wino, mieszamy i czekamy aż odparuje, po to by wlać do potrawy połowę bulionu warzywnego. Ponownie czekamy na wchłonięcie płynu i wrzucamy pokrojone grzyby oraz zalewamy całość wodą w której  się moczyły. Czynność zalewania bulionem i wodą powtarzamy do uzyskania miękkości ryżu. Produkcję dania zakańczamy, dodając posiekaną natkę pietruszki oraz przyprawy.

To co zaserwowała wczoraj KZK to kwintesencja smaku i Mistrzostwo Świata zawarte w jednym daniu.W mojej opinii nie ma ani odrobiny wazeliniarskiego podjazdu ani sztucznych wodotrysków, risottto wyszło genialnie. Z kilku prostych składników, można wykonać jeszcze prostszy obiad, który sprawi, że kubki smakowe śmieją się jeszcze długo po zjedzeniu, ale do rzeczy…

Gdy człowiek jest na urlopie i odpoczywa po długim, ciężkim biegu, może pozwolić sobie na czytanie oraz kombinowanie w kuchni. Wczoraj przeszła mi przez głowę myśl, że już bardzo dawno nie jadłem pierogów, a tym bardziej własnoręcznie robionych. Danie jest to „odrobinę” czasochłonne, pożerające energię i mające pakt z diabłem, który montuje ból w plecy po długotrwałym postoju przy blacie kuchennym. Wszystkie minusy jednak stają się niezauważalne w momencie gdy możesz rozkoszować się efektem finalnym. Postanowiłem nie szaleć, nie wrzucać fajerwerków 1 października, by ktoś dzisiejszego dnia z sylwestrem nie pomylił 😉 Wybór padł na najbardziej banalną produkcję pieroga z farszem szpinakowym, którą znałem tylko z asystowania. Dziś postanowiłem debiutować w temacie PIERÓG PIECZONY. Wyruszyłem z wałkiem w bój 😉

CIASTO :

Mąkę wraz z solą wsypujemy do jednej miski, a w drugiej mieszamy pozostałe składniki. Gdy drożdże się rozpuszczą w mleku, powoli przelewamy do mąki formując ciasto do momentu gdy będzie gładkie i da się uformować w kulkę ( dużą kulkę ).. Odstawiamy na ok. godzinę w ciepłe miejsce, przykrywamy ręcznikiem, tak by ciasto mogło urosnąć. Gdy to zagadnienie mamy już za sobą zabieramy się za przygotowanie prostego farszu, do którego potrzebujemy :

• 2 opakowania mrożonego szpinaku;
• 6 ząbków czosnku;
• 2 łyżki sosu sojowego;
• oliwa z oliwek;
• pieprz, sól.

Stołuję się już gościnnie na Śląsku, ale nie oznacza to, że zasiadam do stołu i pod brodę mam podsuniętą michę z jedzeniem. Po porannym rozbieganiu nastąpił jesienny przegląd ogródka i z tego co znalazłem, musiałem uszykować coś pysznego dla kilku osób. Do dyspozycji miałem ogromnego kabaczka, fasolę zieloną, paprykę czerwoną, cebulę, pomidory w puszce, czosnek i zestaw podstawowych przypraw. Cóż można z tego przyrządzić?  Pierwsza myśl, była jedyną słuszną, więc postanowiłem wrzucić wszystko do jednego gara i przyrządzić z tego jesienny , rozgrzewający, wege gulasz. 

SKŁADNIKI :

Wszystkie warzywa, które mamy dostępne kroimy w kostkę ( bardzo grubą ) i osobno smażymy na rozgrzanej oliwie kilka minut. Usmażoną elementy warzywne wrzucamy do gara, dorzucamy pomidory i dusimy na małym ogniu do momentu aż warzywa nie będą miękkie. By doprawić ten warzywny gar postanowiłem użyć szczypty tymianku oraz curry ( o soli, pieprzu i papryce nie wspominam bo to wleciało automatycznie ) W końcowej fazie dorzuciłem do całości odrobinę potartego imbiru, co sprawiło, że potrawa stała się niezłym „grzejnikiem”.

Potrawa nadająca się dla wszystkich, którzy zmarznięci wracają z udanego jesiennego treningu, podawana z ryżem wjeżdża idealnie. Zadowoleni będą wszyscy tęskniący za słońcem. Brak promieni słonecznych zrekompensuje im niezła rozgrzewka od środka.

Dzisiejszy obiad również przybrał formę węglowodanowego strzału, którego głównym składnikiem był makaron w połączeniu ze szpinakiem. O szpinaku jeszcze nic nie pisałem, ani też się nie wymądrzałem na jego temat, tak więc przyszedł czas by zacytować coś ciekawego:

Jak zwykle przygotowanie takie makaronu to kwestia kilku lub ewentualnie kilkunastu minut, jeśli ktoś niezbyt zgrabnie porusza się w kuchennych korytarzach. Do przygotowania takiej potrawy potrzebujemy:

Czosnek i cebulę zeszklić na rozgrzanej oliwie, po czym wrzucamy szpinak. Całość podsmażamy do momentu odparowania wody ze szpinaku. Całość zalewamy śmietanką sojową i mieszamy razem z makaronem. Kolejny dzień ładowania węglami uważam za udany, a by wieczór sobie ubarwić, wyciągnąłem z piekarnika pierwsze w swoim życiu brownie. Przepis na przepyszne ciacho już niebawem.

Słodkich snów. Dobranoc ! 😉