danie główne – Strona 2 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 19 stycznia 2022 Brak odpowiedzi

PIECZONE PLACKI ZIEMNIACZANE Z KISZONĄ KAPUSTĄ I PIECZARKAMI

danie główne

W związku z tym, że pochodzę z Pyrlandii, w moim domu bardzo często gościły plyndze. Nie wiem, jak w swoich regionach mówicie na placki ziemniaczane, ale u nas od zawsze były nazywane, tak jak wspomniałem powyżej. Kto nie wierzy, niech zerknie na stronę Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi i przekona się o tym, że nie ściemniam. Nawet w rządzie (mała litera użyta świadomie) wiedzą, że plyndze są dobre i w 2009 roku, wpisali tę potrawę na listę produktów tradycyjnych. No dobrze. Koniec tych dyrdymałów. Próbuję zrzucić kilka, no może kilkanaście kilogramów, ale od kilku dni chodziły za mną placki ziemniaczane. Co robić?- pomyślałem. Przecież jeśli wciągnę takiego konkret placka, z którego olej kapie bardziej niż z wysłużonego Golfa, to cały misterny plan pójdzie się pier….znaczy, legnie w gruzach. Chwilę pogłówkowałem, przemieliłem w głowie przpis i przypomniało mi się, że niespełna dwa lata temu już podjąłem próbę upieczenia plyndza i wyszło coś bardzo smacznego. Tym samym wpadam tu dziś do Was niczym rycerz na białym koniu, z tarczą z pyry. Nie mogłem zrobić kilku placuszków. Musiałem przywalić z placka, który średnicą przypomina koło od Rometa. Życzę udanego pieczenia i smacznego 🙂

PLACKI ZIEMNIACZANE:

1 kg ziemniaków (przed obraniem),
500 g kapusty kiszonej,
1 duża cebula,
3 ząbki czosnku,
1 płaska łyżeczka soli,
pieprz,
1/2 łyżeczki kminku,
olej do wysmarowania blachy.

Ziemniaki obieramy, myjemy i ścieramy na najdrobniejszych oczkach tarki jarzynówki.
Kapustę odsączamy z soku i drobno kroimy,
Cebulę ścieramy na tych samych oczkach tarki.
Czosnek przeciskamy przez praskę.
Wszystkie składniki mieszamy i doprawiamy.
Blachę wykładamy papierem do pieczenia, smarujemy olejem i rozprowadzamy masę. W moim przypadku były to dwie okrągłe blachy do pizzy, o średnicy 30 cm.
Pieczemy przez 30-35 minut w temperaturze 180 stopni. Bez termoobiegu.
BARDZO WAŻNE jest, by wysmarować papier olejem. Jeśli tego nie zrobicie, możecie mieć problem z oderwaniem placka od papieru.

PIECZARKI:

200 g pieczarek,
1 cebula,
2 ząbki czosnku,
1/2 pęczka pietruszki,
180 g wegańskiej śmietany 18% (plantON),
5 suszonych pomidorów z zalewy,
pieprz,
sól,
olej do smażenia.

Pieczarki kroimy w plastry i podsmażamy na oleju. Chcąc wykorzystać to co mam w kuchni, użyłem zalewy z suszonych pomidorów.
Gdy pieczarki się lekko zarumienią, dodajemy cebulę i czosnek. Sposób krojenia dowolny.
Gdy cebula się zeszkli, dodajemy pokrojone pomidory. Smażymy przez 2-3 minuty.
Dodajemy śmietanę. Podejrzewam, że dla niektórych konsystencja może być nieodpowiednia, dlatego można dodać odrobinę mleka roślinnego, by rozrzedzić sos,
Ostatnim etapem będzie dodanie posiekanej natki pietruszki.
Placek ziemniaczany kroimy jak pizzę, w trójkąty. Podajemy z pieczarkami wg. powyższego przepisu.

3 minuty czytania 18 stycznia 2022 Brak odpowiedzi

PIECZONA FASOLA W SZMACIE

danie główne, kolacja, przekąska

Placek tortilla pojawił się w moim życiu ładnych kilkanaście lat temu. Od pierwszej chwili przypadliśmy sobie do gustu, gdyż nic tak nie ratowało sytuacji jak szmata, która nafaszerowana warzywami, była świetnym zamiennikiem pieczywa. Przez wszystkie lata znajomości, opanowałem najróżniejsze techniki zwijania i zawijania. Składałem elastyczne placki w trójkąty, owale, kwadraty, rożki, stożki i cholera wie w co jeszcze. Było to tak dawno, że już nie pamiętam. Jednak, żeby nie było tak kryształowo, w każdej opowieści z której wylewa się optymistyczny wodotrysk, musi pojawić się jakieś ale. No i tak też jest w tym przypadku. Od kiedy tortilla zaczęła się przewijać pomiędzy moimi garami, bardzo chciałem ją wypełnić fasolą w pomidorach. Wielokrotnie podejmowałem próby, by choć przybliżyć się do spełnienia swoich pragnień, ale zawsze kończyło się tak samo. Fasola, zamiast pozostawać w zamkniętej strukturze placka, postanawiała robić mi na złość i roz***dalała się po całej patelni, czy też opiekaczu. Myślałem już, że może stopień ostrości jest za wysoki i rozcina strukturę szmaty. Odpuściłem na kilka lat fasolowe próby, ale ostatnio znów powróciły pragnienia i niespełnione marzenia. Biorąc pod uwagę, że po latach jestem bogatszy o kilka pięter wiedzy kulinarnej, wpadłem na pomysł, by tę wiatropędną francę podpiec. No i masz. Tyle lat cierpienia i tęsknoty, a wystarczyło użyć piekarnika.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 17 stycznia 2022 Brak odpowiedzi

PIECZONE PIEROGI Z BAKŁAŻANEM I SUSZONYMI POMIDORAMI

danie główne, przekąska

Poznałem ją kilka lat temu w Internecie. Nie do końca wiedziałem jak wygląda, bo wszystkie zdjęcia, które od niej dostałem, były pięknie wyretuszowane, emanowały niesamowitym blaskiem, ale żadne z nich nie było oczywiste. Otoczka, którą wokół siebie wytworzyła, była jak wysoki mur, strzeżony przez tysiące krwiożerczych bestii, które każdą próbę przebicia odpierały atakiem. Niewiele o niej wiedziałem. W trakcie naszych rozmów próbowałem ją bliżej poznać, ale każde moje pytanie jakby się rozbijało w przestrzeni i nie docierało do adresatki. Przez chwilę czułem się jak koleś w barze, którego spławia dziewczyna po wyświechtanym tekście. Któregoś dnia, tak ostro rzeźbiłem rozmowę, że udało mi się poznać jej imię. Aubergine! Co to k*rwa za imię – pomyślałem. Skąd pochodzi, jakie ma korzenie? Otoczka, którą wytworzyła owa dama, stawała się coraz bardziej intrygująca, przez co moja ciekawość zaczęła skakać jak słupki equalizera w trakcie w trakcie odtwarzania kawałka drumm & bass. „Spotkajmy się” – napisałem. O dziwo zgodziła się i co było dla mnie nie lada zaskoczeniem, chciała to zrobić jak najszybciej. Już następnego dnia, czekałem na nią w ekskluzywnej restauracji. Zaczytany w menu, nawet nie spostrzegłem, że ktoś się do mnie przysiadł. Podniosłem wzrok, a na przeciwko mnie szczerzy się jakiś koleś i przedstawia się: „Siemasz Mordo, to ja jestem Aubergine”. Chyba jakiś żart, spodziewałem się pięknej egzotycznej piękności, a przysiada się do mnie jakiś Bakłażan. Choć moje zaskoczenie było przeogromne, zaczęliśmy rozmawiać, a co z tej rozmowy wynikło, można zobaczyć poniżej.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 13 stycznia 2022 Brak odpowiedzi

PIECZONE SPRING ROLLS

danie główne, przekąska

Po ciężkim dniu wpadasz do domu i nagle sobie zdajesz sprawę, że nie masz obiadu. Chcąc sobie jakoś wynagrodzić dzień, w którym wku*wiło Cię nawet niebo, bo było za niebieskie, postanawiasz przyrządzić coś pysznego. Odpalasz internet. Zaczynasz buszować po stronach w poszukiwaniu przepisu i zaczyna się festiwal przepełniony łaciną podwórkową. Znajdujesz za*ebisty przepis. Na widok zdjęcia potrawy, ślinotok zalewa Ci telefon. Czytasz skład i nagle z Twoich ust pada –” Ku*wa, co to za po*ebane składniki. Czy to w ogóle można kupić w sklepie?„. Odpuszczasz i szukasz kolejnego dania. Jest! Czytasz, czytasz, robisz coraz większe oczy i nagle z ust się wyrywa – „Czymże do ch*ja jest galgant i gochugaru? Jakieś nowe pokemony?„. Znajdujesz jeszcze kilka receptur, jeszcze bardziej śliną zalewasz klawiaturę telefonu, ale coraz bardziej przypominasz bombę z opóźnionym zapłonem, niż głodnego człowieka. Nie wytrzymujesz i prowadzony(a) wielkim wku*wem w zamawiasz jakiegoś gotowca, bo żołądek już zaczął się przyklejać do kręgosłupa. Pytam się, po co te nerwy? Ochłoń! W tym momencie wchodzę ja, ubrany cały na biało, a w mej dłoni lśni cebula, z kieszeni wysypuje się majeranek, a w zębach trzymam czosnek, który został wcześniej wysmarowany musztardą. Jeśli nie muszę, nie sięgam po przyprawy, po które będę musiał zasuwać kilka kilometrów. Gotuję dla Was i mam Wam ułatwić życie, a nie zamieniać je w kulinarne tsunami.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 13 stycznia 2022 Brak odpowiedzi

EKSPRESOWA ZUPA MISO

danie główne, zupa

Jest zimno. Przeszywający chłód wulgarnie wdziera się pod odzież i lubieżnie smaga moje ciało. Do domu zostało jeszcze kilka kilometrów, a ja zębami wybijam sobie nieregularny rytm biegu, skupiając się na tym, by nie odgryźć sobie języka. Myślami już jestem w domu i próbuję sobie przypomnieć, czy mam coś do jedzenia, co w tempie ekspresowym przywróci prawidłową temperaturę ciała. Choć moja czacha zaczyna parować, a zwoje w mózgu grzeją się jak opony na torze F1, za cholerę nie mogę sobie odtworzyć, czy zostało coś z wczorajszego obiadu, czy będę musiał gotować od podstaw. Pustka! Zarówno w mojej głowie jak i w kuchni, jak się okazało po wejściu do niej. Nie mam czasu na głębsze przemyślenia, ani na to, by zrzucić z siebie potreningowe odzienie. Każda minuta bez ciepłego posiłku wydaje się być wiecznością, więc muszę zasuwać jak gepard za antylopą. Bez głębszych przemyśleń, zbędnych ablucji, wrzucam do gara to, co mam pod ręką. Staram się robić kilka rzeczy jednocześnie, żeby nie przedłużać cierpienia. Jak dobrze, że w obliczu tragedii jakim jest zziębnięcie, człowiek potrafi działać na 1000%, bo po chwili już jadłem przepyszną zupę, która w fuzji z ostrą papryką rozgrzała mnie jak gorąca lawa. Długo będę o niej pamiętał, gdyż dobra zupa pali dwa razy.

CZYTAJ WIĘCEJ