#obiad – Strona 5 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 18 lipca 2019 Brak odpowiedzi

KALAFIOROWA PIZZA Z MAJONEZOWYM SOSEM PIEPRZOWYM

Gdy przechadzałem się po mieszkaniu, on cały czas zerkał na mnie, próbując wymusić na mnie jakąkolwiek reakcję. Prowokacyjne przewiercanie mnie wzrokiem, na nic się jednak zdało, gdyż doskonale znałem taki rodzaj zagrywki. Postanowiłem się z nim nieco zabawić. Wiedziałem, że strasznie go męczy ten bezruch, więc przyspieszając przy blacie kuchennym, co jakiś czas robiłem energiczny zwrot, by mógł poruszać głową. Jego twarz coraz bardziej była powykręcana i pomięta, jak papier śniadaniowy po 4 użyciu i wykazywała coraz większe poirytowanie moim zachowaniem. Rozbawiony, postanowiłem pójść nieco dalej, ze swoim wkręcającym zachowaniem i wyciągnąłem rękę w jego kierunku. Widziałem już delikatny uśmiech na jego twarzy, a jego wzrok pochłaniał każdy ruch mojej dłoni. Gdy już prawie pod palcami czułem jego pofałdowaną jak falista blacha czaszkę, ominąłem go i chwyciłem dumnie wyprężoną paprykę. Myślałem, że jegomość eksploduje i zacznie mnie okładać pięściami. Wyglądał jak rozdrażniony pit bull, któremu ktoś zabrał miskę z jedzeniem. Nie mogłem się dłużej nad nim pastwić. Choć jego mądrość wypełniała atmosferę, poddawał się wszystkim wkrętom, jak pierwszoklasista na długiej przerwie. Zbliżyłem się do niego i szyderczo wycedziłem przez zęby: ” No, Kalafior…dziś będzie na ostro”. /tekst zapożyczony z innego posta o kalafiorze, gdyż bardzo mnie się podoba/

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 17 lipca 2019 Brak odpowiedzi

MAKARON Z SOSEM PIECZARKOWYM I MUSZTARDOWĄ SAŁATĄ RZYMSKĄ

danie główne

Gdy wracałem z pracy, moje ciało bezczelnie ogarniał niesamowity głód. Żołądek chyba wdał się w romans z kręgosłupem. Czułem, że strasznie na niego napiera. Pokonując ostatnie metry do klatki schodowej, musiałem często mrugać oczami, żeby wyregulować ostrość. Potrzeba zjedzenia czegokolwiek była tak silna, że nawet zaatakowała aparat wzroku. Stanąłem przed drzwiami wejściowymi i machinalnie zacząłem wklepywać kod do domofonu, ale drzwi za żadne skarby nie chciały się otworzyć. Pierwsza próba, druga, trzecia, czwarta, pierdyliardsześdziesiątadruga. Ni chu chu…drzwi nie chciały się otworzyć. Czułem, że z każdą sekundą moje siły słabną, a ja ledwo trzymając pion, szarpiąc klamkę, próbowałem dostać się do środka. Byłem tak bezsilny, że nawet nie chciało mi się rzucać siarczystym sloganem, co zazwyczaj robię w chwilach emocjonalnego uniesienia. Stałem, jakby ktoś wyssał ze mnie całą energię. Gdyby nie układ kostny, pewnie leżałbym sflaczały na chodniku jak balonik, z którego ktoś spuścił powietrze. Postanowiłem podjąć ostatnią próbę przedostania się do domu. Czułem się jak Egon Olsen, który próbuje dostać się do sejfu, gdzie przechowywane są skarby korony duńskiej. Udało się! Drzwi stanęły otworem. Pewnie stałbym tam jeszcze 100 lat, gdybym sobie nie uświadomił, że pin do karty bankomatowej nie pasuje domofonu. Wpadłem do kuchni, zacząłem nerwowo wyciągać wszystko z lodówki, ale kątem oka dostrzegłem, że coś się dzieje za moimi plecami. Myślałem, że już się wyleczyłem z wizji, w których dominują kuchenne orgie. Nie wiem, czy miałem halucynacje spowodowane długotrwałym głodem, czy to się działo naprawdę. Na środku wyspy roznegliżowaną sałatę nacierał czosnek musztardą, a naprzeciwko nich blada pieczarka wciskała się pomiędzy orzechy nerkowca. Padłem.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 13 lutego 2019 Brak odpowiedzi

NALEŚNIKI Z KISZONĄ KAPUSTĄ, SOSEM PIECZARKOWYM I PESTO PIETRUSZKOWYM

danie główne

Gdy zacząłem wsypywać mąkę do miski wiedziałem, że nie podam ich tylko w słodkiej odsłonie. Gdzieś w zamyśle błądził twarożek waniliowy, ale wiedziałem że wykombinuję coś jeszcze. Sypałem biały pył zwany mąką, sypałem, a gdy wydawało się, że już wystarczy, dosypałem jeszcze trochę. Chyba zapomniałem ile czasu potrzeba na usmażenie kilkudziesięciu naleśników i tak zafundowałem sobie prawie dwie godziny przy patelni. Chyba przeczuwałem, że zmienię koncepcję w trakcie robienia i idąc z pracy zakupiłem kilogram kiszonej kapusty. Jestem szczęściarzem bo 10 metrów od domu, w warzywniaku sprzedają kapustę, która smakiem wymiata. Musiałem się bardzo pilnować, gdyż przed przygotowaniem potrawy z nabytego kilograma, została tylko połowa. Trzeba było działać, bo na drugi rzut miał pójść sok, w którym była skąpana kapusta. Walczyłem z pokusą jak imprezowicz z zamkiem, po powrocie do domu. Udało się, zwyciężyłem. Kapusta wylądowała w garnku, a ja poza twarożkiem mogłem sobie zafundować wytrawną ucztę.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 8 lutego 2019 Brak odpowiedzi

HAWAJSKI BURGER SOJOWY

danie główne, przekąska

Udało się! W końcu usprawniłem sprzęt, którego działanie można było porównać do pracy silnika diesla, odpalonego na 20 stopniowym mrozie. Wiele razy próbowałem odpalać panel administratora strony, ale po kilku minutach z głośnym hukiem zamykałem laptopa, gdyż ten zawieszał się przy pierwszej próbie załadowania zdjęcia. Gotowałem, szalałem w kuchni, ale co z tego, skoro nie mogłem się podzielić z Wami swoją radością. Co jakiś czas puszczałem smaczną zajawkę na fb, ale na tym się kończyło. Oznajmiam, że teraz postaram się to nadrobić i co najmniej 3 razy w tygodniu pojawi się nowy przepis, który czeka w długiej kolejce. Na pierwszy rzut idzie burger, który eksperymentalnie postanowiłem podać z ananasem. Podchodziłem do tego zagadnienia sceptycznie, bo wiem jak działa na mnie pizza hawajska. Po pierwszym kęsie wiedziałem, że to był strzał w dziesiątkę. Danie do powtórzenia x 1000. Życzę udanej zabawy, oraz smacznego 🙂

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 12 grudnia 2018 Brak odpowiedzi

PIEROGI Z (BEZ)RYBNYM FARSZEM

danie główne

Pierogi! Kocham je miłością bezgraniczną, która rozwija się z każdym dniem, tygodniem, miesiącem, rokiem. Gdybym miał zliczyć, ile ich zjadłem w swoim życiu, podejrzewam, że uzbierałby się całkiem niezły kopiec, który zawstydziłby gabarytami Kopiec Kościuszki. Są dla mnie wegańską alternatywą, która przewija się w prawie każdym restauracyjnym menu. Nie boję się więc wyruszać w podróż, gdyż nawet w Koziej Wólce, w barze u Pana Stefana będę miał co zjeść. Wszystko jest ładne i piękne, do momentu, gdy na stół wjeżdża zamówiona potrawa. W jednej chwili czar pryska i aparat wzroku, jak po czołówce z murem, próbuje wyregulować ostrość. Muszę z wielkim żalem przyznać, że w bardzo wielu przypadkach zamówione danie nawet nie przypomina pierogów, nie wspominając już o smaku, który również pozostawia wiele do życzenia. Nie jestem w stanie ogarnąć manewru, który sprawia, że zamiast w ciasto, farsz jest wepchnięty w twardą kluchę. Przecież taki glut, równie dobrze mógłby posłużyć jako zapasowa dętka rowerowa. Nie ogarniam. Zdarza się, że ciasto jest wyśmienite, ale co z tego, jeśli wnętrze wygląda, jakby ktoś je przed sekundą wyssał. Zamawiasz pierogi z grzybami i kapustą i czujesz się jak w lesie. Żeby znaleźć grzyba, musisz się mocno przyjrzeć, ostro nagimnastykować, a kapusta zalatuje octem, jakby przed chwilą romansowała z korniszonami. Wiem, może przesadzam. Uwielbiam jeść pierogi i nie ukrywam, że jestem pierogowym zboczeńcem. To chyba nie grzech? Są jednak na tym świecie miejsca, gdzie podają wyśmienite pierogi. Za każdym razem, gdy się z nimi spotykam, nie wyjdę z lokalu bez wyrażenia opinii i przekazaniu wyrazów uznania. Wczoraj postanowiłem zrobić 435762 podejście do tego dania, wciskając w nie farsz z „rybnym” akcentem.

CZYTAJ WIĘCEJ