#obiad – Strona 17 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 28 kwietnia 2017 4 komentarze

KOTLETY KALAFIOROWE

danie główne

Zatłoczony klub i tysiące nieznajomych twarzy, które otoczone dymem papierosowym, przypominają nadszarpnięte zębem czasu hologramy. Za barem rządzi koleś z bujną blond fryzurą, która zdaje się pokłosiem nieudanej trwałej ondulacji. Szczerze mówiąc wygląda, jakby piorun strzelił w rabarbar. Zewsząd dochodzi muzyka, ale ze sceny co jakiś czas przebija się mocny, donośny głos, który już widać nie radzi sobie z melodią. Podejrzewam, że trudno będzie tu znaleźć wokalistę, który nie będzie ciął ucha, jak dźwięk styropianu w zetknięciu z szybą. Próbuję odnaleźć sobie zaciszne miejsce w kącie, by móc obserwować ten cyrk i otoczyć się płaszczem prywatności. Nie udaje się, to gdyż właśnie na scenę wdrapał się barman i swym przepitym głosem, zaczął wydawać z siebie dźwięki, które wydawały się połączeniem Slayera i Spice Girls. Próbuję to jakoś znieść, staram się zasłaniać uszy, ale za każdym razem, gdy na niego patrzę, w głowie szaleję ten piskliwy łomot. Zrywam się z krzesła, wyrywam mu mikrofon i zaczynam ładować najlepszy kawałek Halloween, jaki tylko znam. Co prawda słoń nadepnął mi na ucho, ale w moim odczuciu jestem o lata świetlne przed tym barowym wodzirejem. Gdy już rozkręciłem się na maksa i miałem przechodzić do następnego kawałka, nagle jakbym dostał fleszem po oczach. Szyję mi wygięło w tył, jakbym próbował zarzucić długimi włosami. Wiedziałem już, co się święci i tylko czekałem na komentarz…” Przemek, co Ty robisz z tym czosnkiem na środku pokoju o 2 w nocy”.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 27 kwietnia 2017 2 komentarze

PIZZA ZE SZPINAKIEM I POMIDORAMI

danie główne, przekąska

Pamiętam awantury, które wszczynałem jako dziecko, gdy tylko ten jegomość pojawiał się przy obiedzie. Jego oblicze wzbudzało we mnie niepokój i wywoływało skrajne i dość głośne emocje. Gdy tylko pojawiał się w kuchni, moje uniki przypominały zabawę w chowanego. Nawoływania mamy raczej na nic się nie zdawały, gdyż w obawie przed spotkaniem z obrzydliwym gościem, starałem się nic nie słyszeć, ani też widzieć. Bywało, że podstępem wyciągano mnie z kryjówki i musiałem stawić czoła potworowi, ale zazwyczaj było to ubarwione solidnym krzykiem i lamentem. Teraz gdy moja dojrzałość smakowa jest na nieco wyższym poziomie, to ja zabiegam o kilka smacznych chwil. Nie wyobrażam sobie, by zniknął z mojego życia. Po latach nawet nie staram się tłumaczyć swojego zachowania. Nie próbuję zrozumieć, dlaczego tak bardzo bałem się bratać z kimś, kto chciał zrobić dla mnie tyle dobrego. Jak mogłem tak bardzo nienawidzić Szpinaku?

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 21 kwietnia 2017 Brak odpowiedzi

MAKARON Z ZIELONYM PESTO I GRILLOWANYMI POMIDORAMI

danie główne

Dźwięki, które dobiegają z kuchni, już nie wzbudzają takiego zainteresowania jak kiedyś. Nie zrywam się już z łóżka i nie biegnę sprawdzić, czy aby przypadkiem złodziej nie próbuje mi podprowadzić ostatniej foremki z pasztetem. Leżę przyklejony do łóżka i wsłuchując się jakby w nieme dźwięki, rozpustnie bratam się z bezruchem. Choć słyszę, że Szpinak nagabuje Rukolę i próbuje wycisnąć z niej soki, jestem obojętny na te sygnały. Nawet nie staram się wyobrażać, ponętnego wygięcia Bazylii, która nie potrafi zachować ciszy, gdy atakuje ją na ostro rozpalony Czosnek. Tak bardzo oddałem się statycznemu odpoczynkowi, że przestałem kontrolować sytuację. Jak przez sen słyszałem, że do orgii dołączyła Rzodkiewka, która zanim się przyłączyła do towarzystwa, zrzuciła swoje odzienie i nagle zamilkła. Nie reagowałem na żadne odgłosy, lewitowałem otulony cudownym błogostanem, rozpieszczany przez własne myśli… (kurtyna). Wszystko by było ładnie i pięknie, gdybym potrafił obojętnie przysłuchiwać się takim odgłosom. Nie potrafię wysiedzieć pięć minut na kanapie, a co dopiero leżeć w środku dnia. Oczywiście uczestniczyłem w tej imprezie i przypatrywałem się z szelmowskim uśmiechem, jak zielone towarzystwo lubieżnie sobie poczyna. Nie wyobrażam sobie, bym mógł być gdzieś indziej. Musiałem uczestniczyć w powstaniu pysznego, aksamitnego pesto.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 19 kwietnia 2017 5 komentarzy

SZPARAGI W ORZECHOWYM SOSIE „JAJECZNYM”

danie główne

Wiedząc, co czeka na mnie w domu, z pracy wystrzeliłem bardziej spektakularnie niż Filip z konopi. Nie zważałem na ludzi, których trącałem na ulicy ramieniem, gnałem jak szalony. Wchodząc w zakręt, wpadłem na mężczyznę, który potrącony przeze mnie ostentacyjnie opluł mnie wzrokiem. Nie byłem w stanie wykrztusić z siebie słowa, ale przez ramię zerknąłem na niego i przepraszającym spojrzeniem wykazałem skruchę. Nie wiem, z jaką prędkością się przemieszczałem, ale musiałem wzbudzać zainteresowanie przechodniów, bo widziałem, że zaczęli się rozsuwać, tworząc dla mnie coś w rodzaju tunelu. Gdy dobiegałem do domu, czułem się, jakbym finiszował na najważniejszym maratonie mojego życia. Byłem tak podniecony tym, co miało za chwile nastąpić, że w głowie nawet słyszałem oklaski i wrzask wiwatującego tłumu. Dotarłem do domu szybciej niż moje myśli. Byłem z siebie dumny. Z tego miejsca muszę jednak przeprosić wszystkich, których nie zauważyłem w pędzie, z którymi się zderzyłem lub w innych sposób pozbawiłem ich równowagi. Gnałem na spotkanie z ekipą, której nie widziałem od roku, a czekali na mnie dłuższy czas w domu. Nie mogłem pozwolić, by impreza rozpoczęła się beze mnie. Musiałem opanować rozwydrzone Szparagi.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 10 kwietnia 2017 6 komentarzy

SZARE KLUCHY I SKWARKI Z TOFU

danie główne

Choć najwięcej pomysłów rodzi się w trakcie biegania, kolejne kilometry pokonane w biegu, nie przynosiły żadnego olśnienia. Wiedząc, że za chwilę skończę trening, czułem w głowie presję czasu, która skutecznie podsycała panikę. Starając się opanować emocje, skutecznie hamowałem piętą, by dać sobie więcej czasu w ruchu. Cały czas łudziłem się, że zanim zakończę trening, w mojej głowie pojawi się wizualizacja posiłku. Starałem się doszukać przyczyny, swej uśpionej kreatywności analizując wszystkie aktywności, których w ostatnim czasie było bardzo mało. Czyżby ciąg spotkań autorskich i rzadkie wizyty w kuchni, sprawiły że wyszedłem z wprawy? Choć biegłem w przyzwoitym tempie, wyglądałem jak zbity pies z wymalowanym na twarzy wielkim znakiem zapytania. Gdy wchodziłem w ostatni zakręt w głowie już widziałem, jak w desperacji pochłaniam kanapkę z kurzem, popijaną gorzkimi łzami. Niechętnie się do tego przyznaję – poddałem się. Ogarnięty przez czarne wizje, jak Pan Samochodzik przez przygody, zatrzymałem się i wycierając pot z czoła, udałem się w kierunku domu. Po kilku krokach usłyszałem wołanie, które choć było ledwo słyszalne, dudniło w moich uszach, niczym Dzwon Zygmunta. Zza skrzynki, która stała przy Polonezie, wyłaniała się mała znajoma bulwa, radośnie szepcząc :”tej, co robisz takie ryfy? Nie buńdz tako gilejza…”

CZYTAJ WIĘCEJ