śniadanie – Strona 8 – Vegenerat Biegowy

1 minuty czytania 24 listopada 2017 8 komentarzy

SUCHA KIEŁBASA PAPRYKOWA

Dziś będzie bardzo krótko.

Dlaczego używam nazw potraw mięsnych, skoro gotuje z trawy i kamieni?

Tak mi się podoba ! Nie rozumiem, dlaczego coś co smakuje jak kiełbasa, miałbym nazwać podłużnym fasolowym wałkiem. Kurtyna!

…no i rozpęta się gównoburza!

1 puszka czerwonej fasoli,
50 g kaszy jaglanej,
1 łyżka sosu sojowego,
1 łyżeczka ostrego przecieru paprykowego,
3 łyżki mąki ziemniaczanej,
majeranek,
papryka wędzona,
papryka czerwona słodka,
tymianek,
pieprz,
sól,
1 cebula,
3 ząbki czosnku,
olej z pestek winogron.

Kaszę przygotowujemy zgodnie z instrukcją na opakowaniu.
Cebulę podsmażamy wraz z czosnkiem.
Do malaksera lub innego urządzenia rozdrabniającego, wrzucamy fasolę, kaszę, cebulę, czosnek, sos sojowy, przecier, przyprawy, mąkę i 1 łyżkę oleju. Celowo nie podałem ilości przypraw, gdyż to jest indywidualna sprawa. Dosypywać stopniowo. W razie gdyby masa była zbyt klejąca można dosypać mąki. Przecier paprykowy możemy zamienić na paprykę ostrą.
Po wyrobieniu masy, formujemy podłużny wałek i układamy na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Smarujemy olejem.
Pieczemy przez 30 minut w temperaturze 180 stopni. Po 15 minutach odwracamy kiełbasę na drugą stronę, tak by równomiernie się przypiekła.
Po wyjęciu z piekarnika, produkt będzie niepokojąco miękki, ale po kilku godzinach leżakowania w lodówce, jego konsystencja się zmieni.

Nie wiem za bardzo co napisać…kiełbasa paprykowa w kanapce, którą zabrałem do pracy, smakuje wyśmienicie. Życzę miłego dnia, oraz smacznego.

2 minuty czytania 14 listopada 2017 1 odpowiedź

PASTA A`LA SMALEC Z KARMELIZOWANĄ CEBULĄ

kolacja, przekąska, śniadanie

W poszukiwaniu jedzenia zajrzałem do lodówki, ale ta, choć była pełna, niczym mnie nie urzekła. Wyciągając z niej pojedyncze produkty, coraz bardziej odsłaniałem zasłonięte światło żarówki, które cienkim strumieniem przedzierało się pomiędzy ciasno upchanym jedzeniem. Pomiędzy palcami przeleciał mi hummus, który silnym aromatem kminu rzymskiego postanowił zabawić się z moim nosem. Niestety dostał kosza. W tamtej chwili potrzebowałem czegoś innego, mniej agresywnego. Moje serce próbowała również dobyć wegańska feta, która zatopiona w ziołach, radośnie krzyczała, bym się nią zaopiekował. Wyglądała, jakby mnie zapraszała do wspólnej kąpieli. Bezwstydna rozpustnica. Zrezygnowany usiadłem na kanapie i zacząłem bratać się ze świdrującym mój brzuch głodem. Przyjąłem rolę cierpiętnika i siedziałem jak zbity pies, w oczekiwaniu na zbawienie. W powietrzu poza smętnym nastojem wisiała też wizja eksplozji emocjonalnej, spowodowanej brakiem sytości. Nagle nad moją głową roztoczyła się wizja, która jak mała kulka u Pomysłowego Dobromira, rozbiła się o moją głowę. Podskoczyłem jak rysunkowy bohater i po chwili już wciągałem przepyszną pastę, na której rozciągnęły się pokryte karmelem paski cebuli.

PASTA:

2 puszki białej fasoli,
biała część 1 pora,
2 liście laurowe,
4 ziarna ziela angielskiego,
6 dużych ząbków czosnku,
2 łyżki oleju z pestek winogron
1 łyżka majeranku,
pieprz,
sól,
1/2 łyżeczki papryki wędzonej.

Por i czosnek podsmażamy na oleju, wraz z liściem laurowym i zielem angielskim. Po usmażeniu, wyciągamy liście i ziarna.
Fasolę miksujemy wraz z porem i czosnkiem. Doprawiamy.

KARMELIZOWANA CEBULA:

4 czerwone cebule,
1 łyżka sosu balsamicznego,
1 łyżka octu jabłkowego,
1 łyżka cukru demerara,
olej z pestek winogron.

Cebulę kroimy w piórka i podsmażamy na niewielkiej ilości oleju. Pilnujemy by cebula się zeszkliła, a nie przypaliła.
Dodajemy do cebuli, sos, ocet, cukier i podsmażamy do momentu odparowania płynów.
Pastę z fasoli wkładamy naprzemiennie z cebulą do słoika.

Tysiące fasolowych kombinacji i z każdą z nich związany niepowtarzalny smak. Ta propozycja rozłożyła mnie na łopatki i rzuciła na kolana. Życzę wszystkim udanego dnia, oraz smacznego. Przepraszam też za poślizg z wstawieniem przepisu, ale składanie przepisów do nowej książki pochłania mnie bez reszty.

3 minuty czytania 8 listopada 2017 Brak odpowiedzi

PASZTET Z FASOLI I PIECZONEGO BAKŁAŻANA

Bez kategorii, kolacja, przekąska, śniadanie

W czasach kiedy jadłem wszystko, nie miałem dylematu, z czym przyrządzić kanapkę serwowaną na śniadanie, czy też kolację. Otwierałem lodówkę, wyciągałem kilka plastrów żółtego sera, który przeważnie był w towarzystwie napompowanej wodą szynki i miałem już gotowy zestaw. Czy zmiana nawyków żywieniowych zmusiła mnie do czasochłonnego mieszania w garach? Czy w jakikolwiek sposób utrudniła mi życie, zajmując mi długie godziny spędzone na dysputach z warzywami? Nic bardziej mylnego. Gdy nie chce mi się wyjść do sklepu, by zrobić zakupy, zbieram wszystko, co jest w lodówce, szafce, czy skrzynce na warzywa i zaczynam rytualny proces gotowania „nawinie” (czyt. wrzucam do gara, co się nawinie). Wśród produktów zawsze jest złociste ziarno, które w półświatku kulinarnym nazywane jest Jaglanką. Niepozorna, ale potrafi wyskoczyć z konkretnym pazurem. W towarzystwie produktów obowiązkowych nie może zabraknąć Cebuli, która tkwiąc w nieformalnym związku z Czosnkiem, wyciska z niego łzy w trakcie rżnięcia. Nierzadko na blacie kuchennym pojawia się Fasola, która za sprawą swego nadęcia często jest spychana na drugi plan. Doceniajcie ją, gdyż jest w kiepskiej kondycji. Ostatnio mi szepnęła do ucha, że czuje się jak outsider. Wymieniać mógłbym godzinami, jaki zestaw ląduje na blacie, ale nie chodzi o to, by przedstawiać zawartość moich szafek. Każdy z Was ma swoje ulubione produkty, bez których dostaje w kuchni epilepsji. U mnie grono takich elementów niebezpiecznie się powiększa. Zastanawiam się nad powiększeniem kuchni. Tylko nie wiem, czy wyburzyć ścianę do sąsiedniego pokoju, czy może zrobić dobudówkę kosztem chodnika przed kamienicą.

1 bakłażan,
100 g słonecznika,
1 puszka białej fasoli,
2 łyżki siemienia lnianego,
1 łyżka bułki tartej,
10 suszonych pomidorów z zalewy,
2 łyżeczki kaparów,
1/2 łyżeczki papryki wędzonej,
pieprz,
sól,
1/2 łyżeczki ostrej papryki,
2 ząbki czosnku,
1 cebula,
olej z pestek winogron.

Bakłażana owijamy papierem do pieczenia lub folią aluminiową i wkładamy do piekarnika rozgrzanego do 200 stopni na 30 minut.
Po wyciągnięciu bakłażana z piekarnika, studzimy go, usuwamy pestki i wyciągamy miąższ.
Cebulę podsmażamy z czosnkiem na oleju.
Gdy cebula się zeszkli, dodajemy pomidory suszone i podsmażamy przez chwilę. Ściągamy z palnika.
Do garnka dorzucamy fasolę i bakłażana i słonecznik. Doprawiamy papryką, pieprzem, solą i miksujemy wszystko na gładką masę. Możemy użyć blendera ręcznego lub malaksera.
Do masy dokładamy bułkę tartą i zmielone siemię lniane. Jeśli masa wydaje się nam zbyt sucha, można dodać zalewy z pomidorów suszonych.
Przekładamy pasztet do foremki i pieczemy przez 45 minut w temperaturze 180 stopni.

Ile produktów dostępnych jest w lodówce, tyle może być odsłon pieczonego smarowidła. Tak właśnie powstał kolejny pasztet, który pochłaniany jest w ilościach hurtowych. Życzę udanego dnia, oraz smacznego.

3 minuty czytania 23 sierpnia 2017 Brak odpowiedzi

MARYNOWANY BAKŁAŻAN Z SUSZONYMI POMIDORAMI

kolacja, przekąska, śniadanie

Niekiedy jest mi wstyd o tym wspominać, ale zanim przewróciłem swoje menu do góry nogami, wiele produktów omijałem, lub ich nie znałem. Gdy po raz pierwszy usłyszałem o ciecierzycy, myślałem że to jakieś włochate, przyjemne w dotyku zwierzę. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że to może być coś do jedzenia. Bakłażana widywałem wielokrotnie, ale jakoś nigdy nie miałem odwagi, by nawiązać z nim bliższą znajomość. Teraz gdy już wiem, z czym to się je, staram się go zapraszać do swojej kuchni jak najczęściej. Budzi on jednak we mnie skrajne emocje, gdyż nie do końca potrafię określić jego płeć i orientację. Są dni, gdy spotykam go w sklepie pod nazwą Oberżyna. W tym przypadku wszystko jest w należytym porządku. Jest to rodzaj żeński, piękne kształty, skóra tak przemiła w dotyku, że chciałoby się głaskać, ugniatać i wbijać w nią palce. Zdarza się jednak, że po kilku dniach to samo warzywo o kobiecych kształtach wyciętych z obrazu Rubensa, zamienia się w wulgarnie brzmiącego Bakłażana. Niby nic się nie dzieje. Ten sam kształt, to samo spojrzenie, nawet jego odzienie niczym nie odbiega od koleżanki Oberżyny. Jednak to już nie to samo. Ostatnio zacząłem więc szperać, czytać, wyszukiwać, by w końcu dowiedzieć się, jaka jest prawda. Już pierwsze wklepanie w przeglądarkę, rozwiało moje wątpliwości. Oberżyna, Bakłażan-to tylko pseudonimy artystyczne Psianki Podłużnej, która postanowiła ukryć przed światem swe prawdziwe dane.

CZYTAJ WIĘCEJ

4 minuty czytania 9 sierpnia 2017 Brak odpowiedzi

FRITTATA Z KISZONYM OGÓRKIEM

danie główne, kolacja, przekąska, śniadanie

Będąc pod wpływem ogórkowego szaleństwa postanowiłem, drugi dzień z rzędu wykorzystać go w trakcie gotowania. Przez całą drogę z pracy do domu, myślałem w jakiej konfiguracji go zaprezentować i jak się do niego zabrać. Choć byłem jeszcze pod wrażeniem lubieżnych akcji z musztardą, wiedziałem, że tym razem to nie przejdzie. Po ponad godzinnej burzy mózgów i milionie myśli ocierających się o moje czoło, wykoncypowałem że najlepsze będą naleśniki. Gdy wszedłem do kuchni natychmiast zabrałem się do pracy, bo za 90 minut byłem umówiony na 20 km biegania. Pierwszy naleśnik jak zwykle poleciał do segregatora od spraw zbytecznych (czyt. kosza). Schody się rozpoczęły gdy drugi i trzeci i czwarty, wyglądały podobnie. Czułem już presję czasu, która swym natarczywym dotykiem drapała mnie po karku. Musiałem szybko zmienić koncepcję. Sięgnąłem do szuflady, gdzie znalazłem resztkę mąki z grochu i to był impuls by wykonać frittatę. Szybkie zamieszanie, kolejne ścieranie ogórka i coraz szerszy uśmiech. Oczami wyobraźni już widziałem sukces, a w ustach czułem ten fantastyczny smak. Cała wizja jednak roztrzaskała się o ziemię, wraz z omletem, który wylądował u mych stóp podczas ściągania z patelni. Jeszcze wtedy nie zakląłem. Zdarza się – pomyślałem i postanowiłem spróbować raz jeszcze. Powtórzyłem czynności, znów się uśmiechnąłem i tak samo jak powyżej, w głowie już pożerałem danie, które dochodziło na patelni. Kolejna próba ściągnięcia, która wydawać by się mogło jest czymś prostym, zakończyła się tym razem na blacie. W tym miejscu wstawię kilka kropek…, gdyż nie wypada bym cytował tę wiązankę w godzinach porannych. Zaczęła się panika. Mąka grochowa się skończyła, ogórki już się starły. Co dalej? Na ratunek przyszła mąka z cieciorki i szybki bieg do warzywniaka, gdzie sprzedają najlepsze ogórki w okolicy. Choć nie wierzyłem, że to się dzieje, podjąłem czwartą próbę. Tym razem się wyciszyłem i każdy stawiany krok, analizowany był z każdej perspektywy. Czułem jak mój system kontroli wymyka się co jakiś czas z ciała i lata wokół patelni. Tym razem nie było szans na porażkę. Gdy frittata wylądowała już na talerzu, stanąłem na środku kuchni i odetchnąłem. Wiedziałem, że upartość osła, doprowadziła mnie do pawiej dumy 😉

CZYTAJ WIĘCEJ