śniadanie – Strona 9 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 8 sierpnia 2017 1 odpowiedź

FASOLOWA PASTA Z KISZONYM OGÓRKIEM I MUSZTARDĄ

Już dawno w mojej kuchni nie było warzywnej imprezy – pomyślałem wracając z pracy do domu. Wiedziałem, że muszę coś z tym zrobić, by reputacja warzywnego świra, nie wyblakła jak czarny t-shirt pozostawiony na słońcu. Przemierzając zatłoczone ulice, układałem w głowie plan i telepatycznie wysyłałem zaproszenia do potencjalnych uczestników. Temperatura na zewnątrz raczej nie zachęcała do gorącego melanżu, więc postanowiłem, że musi to być szybka akcja. Impulsywny wyskok wypełniony dobrym smakiem i garścią pozytywnych emocji. Gdy wbijałem kod do domofonu, uśmiech zajmował sporą powierzchnię mojej twarzy. Plan był gotowy. Zanim dotarłem do drzwi mieszkania, usłyszałem znajome dźwięki i łomot. Dobrze wiedziałem skąd dochodzą i uśmiech stał się jeszcze szerszy. Miałem wrażenie, że śmieje się całym sobą. W głowie jednak kołatały pytania – Dlaczego rozpoczęli beze mnie? Dlaczego nie poczekali? Po wejściu do kuchni wszystko stało się jasne. Nie tylko ja tęskniłem za imprezową rozpustą, a wiadomości myślowe wysyłane przeze mnie były tylko cichym przyzwoleniem do rozpoczęcia fiesty. W pomieszczeniu roiło się od warzyw. Porozkładały się na kanapach i fotelach, jakby za chwilę na ścianie miał być wyświetlony kolejny sezon Gry o Tron. Gwarno było jak na przerwie w gimnazjum. Moją uwagę jednak przykuła para baraszkująca w kącie. Przez podskakujący tłum nie bardzo widziałem co robią, więc postanowiłem podejść i podejrzeć ich harce. Gdy stanąłem na przeciw, dostałem wytrzeszczu, jakby mi ktoś do pośladków przyłożył kabel pod napięciem. Zobaczyłem jak Fasola pieści się z ogórkiem, który bez żadnego skrępowania wślizguje się w musztardę. Wyobraźnia zadziałała. Przepadłem.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 13 lipca 2017 2 komentarze

KISZONY KALAFIOR

Bez kategorii, przekąska, śniadanie

Choć od dawna miałem w domu książkę Sztuka fermentacji, autorstwa Sandora Ellixa Katza, jakoś nie miałem czasu na kiszenie. Poradnik o fermentacji leżał wciśnięty w półkę i cierpliwie czekał, zbierając kurz na okładce. Gdyby nie wyjazd na Open’era podejrzewam, że zapomniałbym o istnieniu tej książki. Splot wydarzeń i nawiązane nowe znajomości, popchnęły mnie do podjęcia działań. Wybrałem się więc na pobliski rynek, celem solidnego zaopatrzenia, gdzie jak zwykle dostałem oczopląsu. Standardowo nawoływały mnie warzywa sprzedawane z Żuka, a ja udając, że ich nie widzę, starałem się je omijać szerokim łukiem. W głowie miałem wizję, która swą siłą przenosiła smak do ust. Przez chwilę miałem wrażenie, że najadłem się kiszonych ogórków i musiałem zniwelować ten posmak gumą do żucia. Starałem się kupić jak najmniej, skupiając się tylko na najważniejszych składnikach, ale jak zwykle nie poszło mi to zbyt dobrze. Kupując koper, dorzuciłem do siatki rzodkiewki. Gdy chwyciłem czosnek, przypadkiem natknąłem się na fasolę szparagową. Szybko zmieniła lokalizację, wskakując mi do reklamówki. W chwili, gdy dostrzegłem chrzan, zaraz obok niego leżała spuchnięta jak balon kalarepa, której też nie potrafiłem się oprzeć. Miałem już wszystkie dodatki, ale nigdzie nie mogłem znaleźć głównego bohatera. No niezły cyrk-pomyślałem. Będę kisił kalafior bez kalafiora. W momencie kiedy już układałem plan ataku na sklep z warzywami, jak spod ziemi wyrósł starszy jegomość, który w bagażniku swego leciwego czinkłaczento, miał kilka białych główek, usłanych różyczkami. Leciałem do domu jak przeciąg. Przez wymachiwanie siatami i podskoki, zapewne wyglądałem jak plażowy Janusz, który zakupił ostatnią kolbę kukurydzy w promocyjnej cenie, ale to nie jest istotne. Ważne, że kupiłem wszystko. Byłem (w sumie nadal jestem) farciarzem.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 29 czerwca 2017 Brak odpowiedzi

KOPERKOWE PANCAKES Z POMIDORAMI

śniadanie

Stojąc przy lodówce, motałem się jak ćma, która dostrzegła światło żarówki. Po nocce spędzonej w pracy chciałem przygotować sobie coś pysznego, ale nie miałem ochoty na zwykłe kanapki. Raz na jakiś czas obrażam się na świeżą chrupiącą bułkę wypełnioną glutenem i mam ochotę na coś innego. W mojej głowie krążyła wytrawna myśl, ubrana w jeszcze bardziej wytrawną wizję, wytrawnego smaku. Choć uwielbiam słodkie zestawienia, miałem świadomość, że dzisiejszy dzień muszę zacząć pod banderą pieprzu i soli. Omiatając wzrokiem dostępne składniki, jak Bob budowniczy układałem w głowie kolejne kulinarne konstrukcje. Zanim się spostrzegłem, na blacie kuchennym miałem wszystko, czego pragnęły moje kubki smakowe. Idąc po linii najmniejszego oporu, mógłbym je wszystkie posiekać i wrzucić na kanapkę, ale potrzebowałem jeszcze czegoś. W wyrazie „posiłek” brakowało mi kropki nad „i” zwieńczającej dzieło. Nie mogłem dopuścić, by znienawidzony przez niektórych, mój przyjaciel Gluten, poczuł się odrzucony. Na powitanie dnia wręczyłem mu bukiet koperku i zaprosiłem na pomidorową imprezę.

PANCAKES:

1 szklanka mąki pszennej,
niepełna szklanka mleka roślinnego,
1 łyżeczka ksylitolu,
1/2 pęczka koperku,
1 łyżeczka proszku do pieczenia,
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej,
sól,
pieprz,
1 łyżka oleju rzepakowego + do smażenia.

Składniki suche mieszamy w misce.
Dodajemy do nich składniki mokre po czym mieszamy.
Koperek drobno siekamy i wrzucamy do ciasta. Ciasto powinno być nieco gęstsze niż to, z których robimy tradycyjne naleśniki.

POMIDOROWA SAŁATKA:

2 świeże pomidory,
1/2 słoika pomidorów z zalewy,
1 cebula,
15 jabłek kaparowych,
15 czarnych oliwek,
szczypior,
1 ząbek czosnku,
pieprz,
sól,
2 łyżki oliwy z oliwek,
kiełki.

Pomidory i cebulę kroimy w kostkę, paski, kółka…jak nam będzie wygodniej.
Jabłka kaparowe i oliwki najlepiej pokroić w plastry.
Czosnek przeciskamy przez praskę.
Szczypior drobno kroimy.
Mieszamy wszystkie składniki i doprawiamy.
Nakładamy sałatkę na pancakes, a na wierzchu układamy kiełki.

Idealna propozycja dla wszystkich, którzy mają dość owsianek, kanapek z hummusem, czy innych szybkich rozwiązań. Uwierzcie, taki zestaw może wykreować całkiem przyjemne doznania i cały dzień.

2 minuty czytania 13 czerwca 2017 Brak odpowiedzi

SAŁATKA Z MŁODYCH ZIEMNIAKÓW I BOTWINY

danie główne, przekąska, śniadanie

Wybierając się na powolny obchód miasta, chciałem się zrelaksować i wciągnąć nosem odrobinę lokalnej przestrzeni. W zamyśle miałem powolny spacer uliczkami malowniczego miasta, w akompaniamencie gwaru przechodniów i szumu wiatru, który tego dnia pracował na podwyższonym poziomie. Początkowo wszystko przebiegało zgodnie z planem i nic nie zwiastowało zbliżających się zaburzeń emocjonalnych. Jednak nie byłbym sobą, gdybym sobie smacznie nie skomplikował życia. Przechadzając się w okolicach ulicy X, nagle odczułem ogromną potrzebę, by skręcić w uliczkę, na której widniała tabliczka Y. Na pewno nie przyciągnął mnie zapach jedzenia, bo nie czułem nic po za oparami weekendowego melanżu. Nagle stanąłem przed wielką bramą, gdzie na skrzynce w słońcu wygrzewała się ona. Choć była filigranowa,czułem że jej wielkość ściska mi żołądek. Stałem jak wryty, a z kącików ust z prędkością światła toczył się ślinotok. Mam nadzieję, że nikt mnie nie widział, bo bardziej przypominałem cieknący hydrant, niż spokojnego spacerowicza. Ona chyba też nie pozostała obojętna na mój, pozostawiający wiele do życzenia urok i zerwała się z miejsca. Bez słowa oddaliliśmy się do domu, ubrani w myśl o czekających na nas rozkoszach. Nie jestem odporny na takie akcje i nic nie poradzę na to, że wpadła mi w oko Botwina 😉

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 1 czerwca 2017 3 komentarze

CZARNY BEZ W CIEŚCIE

przekąska, śniadanie

Często pytacie mnie, jak powstają historie, które poprzedzają każdy przepis. O ile w większości przypadków, są to wyimaginowane obrazy, tak dzisiaj będę się starał trzymać faktów, które mocno zaprzyjaźniły się z realnym przebiegiem.

Jak zwykle popołudniowy czas, spędzałem na podróżowaniu z pracy do domu. W związku z tym, że występuję w roli pasażera, spokojnie mogę przeprowadzać lustrację stron internetowych w poszukiwaniu inspiracji. Nie ukrywam, że przeglądanie zdjęć z potrawami, co jakiś czas przeplatam odpaleniem tzw. twarzoksiążki, by być na bieżąco ze światem. Napisał wczoraj do mnie Paweł z pytaniem, czy nie mam przepisu na kwiaty bzu w cieście naleśnikowym. Szczerze mówiąc, nigdy nie jadłem naleśników w takim połączeniu, ale nie ukrywam, że zaciekawiło mnie to. Obiecałem, że przyjrzę się nieco bliżej tej potrawie. Nie minęło 5 minut, gdy w szczerym polu, przy wiejskiej drodze, ukazał się piękny krzak czarnego bzu, świecący kwiatami jak moja łysina w trakcie biegu. Podskoczyłem z zachwytu, a z moich ust wydobyły się skowyt nasączony podnieceniem i euforią. Kierowca nie wiedząc, co się dzieje, natychmiast zareagował i zaciągając hamulec ręczny, bokiem poprowadził auto w polną drogę, przy której rósł obiekt moich westchnień. Spojrzał na mnie zdezorientowanym wzrokiem, oczekując wyjaśnień, ale nie pojąłby tego, gdybym zaczął od początku tłumaczyć. Wybiegłem z samochodu i znikając w gąszczu aromatycznych kwiatów, oddałem się łowczej naturze. Gdy wróciłem do pojazdu z potężnie wypchaną, kwiecistą garścią, miny moich współtowarzyszy mówiły wszystko. Nie rozumieli mojego podniecenia, nie mogli pojąć skąd taka szybka akcja. Dalsza podróż upłynęła w milczeniu. Oni wpatrzeni przed siebie z wymalowanym na twarzy znakiem zapytania, a ja przyklejony do kwiatów, rozmyślający o pysznym obiedzie.

CZYTAJ WIĘCEJ