Kategorie:
Bez kategorii

Zapewne są jeszcze tacy, którzy pamiętają grę „pomidor”, gdzie w towarzystwie wybierało się jednego delikwenta i musiał on na każde pytanie/odzywkę odpowiadać -pomidor. Przegrywał, jeśli się zaśmiał lub wypowiedział, jakiekolwiek inny wyraz niż wyżej wskazany. Przypomniała mi się ostatnio ta zabawa, gdy szukałem inspiracji obiadowej. Niewiele miałem czasu, więc zależało mi na szybkim, smacznym i pożywnym rozwiązaniu. Mając do dyspozycji zaledwie 20 minut, musiałem przyrządzić coś, co zadowoli moje kubki smakowe. Zacząłem szukać pomysłu w szafce. Tam jak na złość milion kasz i każda na zadane przeze mnie pytanie, odpowiadała POMIDOR. Otworzyłem lodówkę i licząc na erupcję pomysłów, zacząłem przebierać w produktach, które przy każdym dotyku, krzyczały wręcz POMIDOR. Otwierając szufladę, byłem już mocno poirytowany, gdyż moja nadzieja skupiła się w miejscu, gdzie kończą się plecy i naśmiewała się ze mnie. Nie dopadła mnie żadna niespodzianka. W szufladzie, tysiące przypraw jak Chór Aleksandrowa wykrzyknęło co? POMIDOR K%^@*&. Człowiek się spieszy, próbuje zjeść coś ciepłego przed wyjazdem na nocną zmianę, a wszystkim dookoła zebrało się na pomidorowe heheszki. Nie było mi do śmiechu. Przeklinając pod nosem, milczałem.Pogodziłem się już z brakiem wsparcia i zacząłem podawać rękę porażce, wychodząc z kuchni. Nagle poczułem, że pod moją stopą coś się rozlewa, rozbryzgując się w promieniu dwóch metrów. Spojrzałem w dół i nie wierzyłem własnym oczom. Co leżało u mych stóp? Piękny, malinowy…przemielony jak po czołówce z Jelczem…POMIDOR!

CZYTAJ WIĘCEJ

Po ostatnim obiedzie po raz kolejny zostało trochę ziemniaków, które raczej nie wzbudzały zainteresowania wśród najedzonych domowników. Jak zwykle nie potrafiłem odmierzyć odpowiedniej ilości, bo zawsze z tyłu głowy gdzieś siedzi myśl-a jak zabraknie? Chcąc uniknąć otwierania lodówki zaraz po obiedzie, asekuracyjnie kieruje się myślą-pyrek nigdy za wiele. No i trzymając za rękę tę myśl, zostałem teraz z garnkiem, z którego smutno zerkały na mnie rozgniecione podziemne pomarańcze. Nie miałem sumienia ich wyrzucić, a nie mieszkam też w okolicy gospodarstwa rolnego, żeby podrzucić resztki zwierzakom. Musiałem uruchomić linię z napisem recykling. W pierwszym momencie chciałem dorzucić cebuli, czosnku, odrobinę zielska i zrobić klopsy ziemniaczane, ale na myśl o kolejnej wytrawnej potrawie odrzucało mnie. Byłem najedzony po sam korek. Przerzucałem w głowie wszystkie pomysły, docierając nawet do tych najbardziej zakurzonych, próbując się dokopać do czegoś sensownego. Gdy już zrezygnowany porzuciłem wszystkie myśli, przypomniałem sobie o ostatniej pizzy z batata. Jakby nie patrzeć batat też jest pyrą i świetnie zdał egzamin, łącząc się z mąką. Postanowiłem przeprowadzić eksperyment, którego słodkim produktem finalnym, są kokosanki.

CZYTAJ WIĘCEJ

„Przygodę z przyrządzeniem wegańskiej bezy, rozpocząłem chyba trzy lata temu. Pierwsza beza, nie wyglądała zbyt atrakcyjnie, ale można było ją zjeść ze smakiem. Obiecałem sobie, że kolejna będzie idealna, perfekcyjna i będzie wywoływała orgazm w oku i ustach. Niestety kolejna próba okazała się jakimś totalnym nieporozumieniem. Zmieniłem proporcje cukru, ale zamiast twardej skorupy, w piekarniku pojawiła się mokra plama. Kląłem jak szewc po zbiciu kciuka, a w myślach krążyła myśl – nigdy więcej! Minęło kilka miesięcy i znów zamoczyłem palce w cieciorkowym soku. Na myśl o wylaniu zawartości puszki, łzy cisnęły się do oczu jak przy krojeniu perwersyjnie ostrej cebuli. Podjąłem kolejną próbę. Tym razem cwaniacko dodałem odrobinę krochmalu w postaci mąki ziemniaczanej. Prawie przez cały proces wypiekania/suszenia, klęczałem przy szybie piekarnika zaklinając, by beza nie opadła. Po dwóch godzinach modłów, cholerstwo zaczęło pękać i się zapadać. Na domiar złego, nie mogłem bezy odkleić od papieru. Zawziąłem się i podjąłem jeszcze kilka prób, które uraczały mnie szyderczym chichotem losu. Każda kolejna była gorsza! Upłynęło trochę czasu, zanim podjąłem się kolejnego, jak dla mnie trudnego zadania. Mikser się prawie zapalił, w trakcie mieszania, a jego długotrwały dźwięk stał się nieodłącznym elementem, fonicznego krajobrazu. Ponownie klęczałem przy piekarniku, medytując jak mnich, w oczekiwaniu na efekt. Ponownie pęknięcia, zapadnięcie, ale…tym razem udało się beze oderwać od papieru i ułożyć z niej prowizoryczny deser!
Przekleństw jest coraz mniej, ale tyle samo tekstów – Nigdy więcej!
…dziś gdy przypomnę sobie smak orzechowego kremu, malin i chrupiąca bezę, pojawia się myśl – …a może, by tak jeszcze raz? ?”

CZYTAJ WIĘCEJ

Do kimchi zabierałem się jak pies do jeża, robiąc dziwne podchody i podjazdy. Traf jednak chciał, że w trakcie mojego ostatniego pobytu w Poznaniu, u mojego bratanka, opędzlowałem kilka łyżek tego azjatyckiego przysmaku i przepadłem. Ugniatając namiętnie kapustę i nacierając ją pikantną papryką gochugaru wiedziałem, że będę próbował ją wcisnąć w zupę. Starałem się, by poziom ostrości był na wysokim poziomie, ale musiałem uważać, żeby nie zastosować tradycyjnej koreańskiej receptury. Zdaje sobie sprawę, że pikanteria potrawy powinna być odczuwalna dwukrotnie, ale takiego pożaru nie ugasiłoby dziesięć zastępów Ochotniczej Straży Pożarnej. Wyszło tak, jak sobie wymarzyłem i już przy pierwszej degustacji moje usta poczuły się jak w Mordorze, a na twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Nie pozostało więc nic innego jak realizacja pomysłu, który szalał w mojej głowie jak bawidamek, na turnusie w Ciechocinku. Stało się! Po raz kolejny przepadłem na długi czas. Mam kimchi w zupie.

CZYTAJ WIĘCEJ