#zupa – Strona 2 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 22 stycznia 2020 Brak odpowiedzi

„FLAKI” Z BOCZNIAKÓW Z SUSZONYMI POMIDORAMI

danie główne

Za każdym razem, kiedy wstawiam potrawę, której nazewnictwo haczy o kuchnię tradycyjną, muszę się liczyć z tym, że za chwilę ktoś się przypierdoli. Podejrzewam, że w przypadku „flaków” z boczniaka będzie podobnie i rozpęta się gównoburza, nasączona ostrym spięciem odbytu. Zastanawiam się, czym się kierują osoby, atakujące kiełbasę, salceson, czy też inne pasztety. Może to Ministerstwo Obrony Mięsnej Tradycji wysyła swój „pokojowy” szwadron, by zaprowadzić ład i porządek w nazewnictwie. Być może Towarzystwo Miażdżenia Tolerancji wdraża w życie plan mieszania z błotem wszystkiego, co nie mieści się w encyklopedycznych, sztywnych kanonach. Kto wie, może to jakaś sekta, której hasłem przewodnim jest „przyjeb się, niech się dzieje!” , wyszukująca w necie terminów, które, choć w małym stopniu spełniają wymogi klasycznego przypierdolingu. Kimkolwiek by nie byli, mam w głębokim poważaniu Wasze protesty i wszczynanie awantur. Skoro nazwałem zrolowaną kaszę, kiełbasą, na pewno ich protesty nie zmienią tej nazwy. Tak chciałem i tak nazwałem! Jeśli zmielę orzechy i przyprawię je szczyptą chujwieczego, mogę je nazwać foie gras i nikt nie ma prawa wymuszać na mnie zmiany mej wizji. Moje gotowanie, moja interpretacja, moje nazewnictwo. Czy ten wpis jest kontrowersyjną formą zaczepki? Może tak, może nie! Jest na pewno formą sprzeciwu. Jeśli komuś nie pasuje, jak nazywam swe potrawy, najzwyczajniej w świecie, można wcisnąć przycisk „ZABLOKUJ”. Gdy mnie ktoś wkurwia, tak właśnie robię. Wszystkim, którym nie przeszkadza nazwa niżej opisanej potrawy, życzę smacznego.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 28 sierpnia 2018 Brak odpowiedzi

ZUPA KOPERKOWO – OGÓRKOWA

danie główne, zupa

Od kiedy pamiętam, zupa ogórkowa była jedną z moich ulubionych zup. Gdy widziałem, że w garze radośnie tańczą kiszone ogóry podskakiwałem, jakby podłoga była rozgrzanym blatem kuchennym. Nie wiem, skąd się wzięło to uczucie, ale nie jestem w stanie przejść obojętnie, gdy w powietrzu unosi się zapach fermentu. Bez względu na to, czy jest to kiszony ogórek, kapusta, kalafior czy też fasola szparagowa, dostaję ślinotoku, który jest ciężki do opanowania. Biorąc pod uwagę, że w mojej rodzinie ostatnio wszystko wokół kiszonek się kręci, śmiem twierdzić, że zostało nam to przekazane w genach. Na dobrą sprawę chyba nie będę dociekał skąd to zamiłowanie. Jak dla mnie, to może się nawet okazać, że nabyłem je na popularnej azjatyckiej stronie. Ciesząc się jak dziecko z zakupionego lizaka, chciałbym Wam dziś przedstawić połączenie, które powaliło mnie na kolana. Nie pamiętam już, ile zjadłem misek tej zupy, ale niewiele pozostało dla współmieszkańców.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 15 lutego 2018 Brak odpowiedzi

ZUPA CZOSNKOWA Z „SEROWĄ” GRZANKĄ

danie główne, zupa

Jak się nie ma o czym gadać to zazwyczaj rozmawia się o pogodzie. W związku z tym, że pogoda dziś też się wydaje ciężkim tematem, w obliczu atakującego mnie wirusa, przedstawię Wam fragment książki, do której kupna Was zachęcam (chyba zostanę guru autoreklamy).

„…W obliczu powstawania coraz większej liczby eksperckich stron na temat odżywiania postanowiłem pozostać samotnym żeglarzem na morzu moich doświadczeń. Nie poddaję się nowym trendom ani im nie przyklaskuję jak dzierlatka na widok nowej torebki z kolekcji Louisa Vuittona. Staram się żyć w zgodzie z własnym ciałem i obserwuję je nieustanie, szukając dla niego jak najlepszych rozwiązań.

Nie używam w książce pojęć typu carboloading ani też nie skupiam się na obliczaniu makroskładników, które muszę w siebie wcisnąć, by poczuć się lepiej. Swoją postawą chcę pokazać, że nie trzeba wprowadzać reżimu żywieniowego i biegać z kalkulatorem po kuchni. Zarówno w odniesieniu do biegania, jak i jedzenia należy zachować dystans. Dzięki temu będziemy również świetnie się bawić…”

ok. 10-12 ząbków czosnku,
3 liście laurowe,
4 ziarna ziela angielskiego,
1 cebula,
2 ziemniaki,
1 marchew,
1 pietruszka,
1 mała papryczka chilli,
1/4 korzenia selera,
1,5 l bulionu warzywnego,
łyżeczka majeranku,
szczypta ostrej papryki,
1/2 łyżeczki czerwonej słodkiej papryki,
pieprz,
sól,
olej z pestek winogron,
kilka kromek bagietki lub innego pieczywa,
2 łyżki „sera” z ziemniaka i marchewki.

W garnku podsmażamy cebulę wraz z zielem angielskim, liściem laurowym i papryczką chilli (dysponuję suszonymi papryczkami, więc wrzucam je w całości).
Dorzucamy do garnka pokrojone w kostkę warzywa (marchew, pietruszkę i seler)Podsmażamy przez kilka minut.
Ziemniaki kroimy w kostkę i dorzucamy do garnka wraz z przeciśniętym przez praskę czosnkiem.
Nie podsmażamy zbyt długo ziemniaków, gdyż te szybko przywierają do dna. Zalewamy wszystko gorącym bulionem i gotujemy do uzyskania odpowiedniej miękkości warzyw.
Zupę podajemy z grzankami, które smarujemy serem z ziemniaka. Podpiekamy je przez ok. 10 minut w temperaturze 180 stopni (termoobieg).

Jest to już trzecia odsłona zupy czosnkowej na tym blogu i za każdym razem wychodzi lepsza. Życzę mocnych wrażeń, oraz miłego dnia.

2 minuty czytania 6 września 2017 Brak odpowiedzi

ZUPA Z BOCZNIAKÓW

danie główne, zupa

Choć wczoraj z pracy wracałem z pociągiem, nie zaburzyło to schematu rozmyślania o jedzeniu. Gdy tak spoglądałem w okno, ostro smagane przez strugi deszczu, zapragnąłem gorącej zupy. Nie wiem dlaczego, ale moja pierwsza myśl zaparkowała przy boczniakach, które postanowiłem nabyć drogą kupna, zaraz po wyjściu z pociągu. Wiedziałem, że przyrządzenie zupy nie będzie mogło być przyprawione banałem, dlatego w głowie ułożyłem długą listę przypraw. Wizja pikantnej zupy wypełniła moją głowę i rozsiadła się wygodniej niż bohaterowie słynnego serialu na tronie. Żwawo wyskoczyłem z wagonu i pognałem do dyskontu z nakrapianym owadem w logotypie. Tam niestety nie spotkałem grzybów, które były w kręgu moich zainteresowań. Wiedząc, że na trasie prowadzącej do domu mam jeszcze kilka sklepów, wypełniony entuzjazmem wparowałem do kolejnego. Market ubarwiony sylwetkami muszkieterów, nie zawiódł mnie i już po 5 minutach pędziłem do domu. Chciałbym Wam opisać, jak gnałem z prędkością światła i jak przecinałem łysiną powietrze, ale chęć podzielenia się wrażeniami jest silniejsza. Muszę Wam opowiedzieć o tej zupie.

250 g boczników,
1 duża marchew,
1 pietruszka,
1/4 średniej wielkości selera,
2 ziemniaki,
biała część pora,
1 cebula,
2 ząbki czosnku,
1 puszka pomidorów lub 4 świeże obrane ze skórki,
0,7 l bulionu warzywnego,
5 ziaren ziela angielskiego,
4 liście laurowe,
1 łyżka majeranku,
gorczyca biała,
gałka muszkatołowa,
papryka ostra,
olej z pestek winogron,
1 i 1/2 łyżki musztardy sarepskiej,
sól i pieprz.

Na oleju podsmażamy cebulę, por i czosnek. W garnku umieszczamy również ziele angielskie i liście laurowe.
Gdy zawartość garnka delikatnie się zeszkli, dodajemy pokrojoną marchew, pietruszkę, oraz seler.
Po kilku minutach dorzucamy, oczyszczone i pokrojone w paski boczniaki.
Gdy boczniaki się lekko podsmażą dorzucamy ziemniaki. Nie robimy tego wcześniej, gdyż te lubią przywierać do dna garnka.
Dodajemy pomidory i przesmażamy przez chwilę.
Zalewamy wszystko bulionem, dodajemy majeranek, rozgniecione ziarna gorczycy, paprykę, sól, pieprz.
Na chwilę przed zdjęciem garnka z gazu, dodajemy musztardę, gałkę muszkatołową i w razie potrzeby dosypujemy majeranku.

O ile wersja klasycznych flaków z boczniaka nie porywa mnie do podskoków, to zupa podkręcana pomidorami i musztardą sprawiła, że wciągnąłem wczoraj prawie trzy michy. Wyrzuty sumienia skutkowały szybką przebieżką przed snem, by zachować równowagę. Gorąco polecam tę zupę i życzę smacznego 😉

2 minuty czytania 12 kwietnia 2017 Brak odpowiedzi

KAPUŚNIAK Z CZERWONEJ KAPUSTY

zupa

Obudziłem się po kilku godzinach, ale jeszcze przez chwilę postanowiłem poleżeć z zamkniętymi oczami. W mieszkaniu, które zazwyczaj było głośne jak kosiarka buszująca pod oknem o poranku, rozgościła się bezwstydnie cisza. Pozbawiony jakiegokolwiek obrazu, chłonąłem ją każdym skrawkiem swojego ciała. Zostałem otoczony ramieniem bezwstydnie rozkosznej chwili. Moje zmysły, zdawały się odłączyć od reszty i niemym krzykiem, próbowały się przebić na zewnątrz. Pomimo tej wewnętrznej walki, byłem niespotykanie wyciszony i spokojny. Oddychałem głęboko, a na mojej twarzy malował się uśmiech, jakby ktoś w powietrze cisnął prozac w sprayu. Byłem naćpany spokojem i totalnym bezruchem, ale wiedziałem, że w końcu muszę otworzyć oczy i się podnieść. Bez pośpiechu zacząłem unosić górną powiekę, ale zamiast znajomego obrazu z sypialni, zobaczyłem psychodeliczny, przepełniony fioletem i różem splot. Otworzyłem oczy tak szeroko, jak było to możliwe. Z tym wytrzeszczem wyglądałem przez chwilę, jakby mi ktoś za ciasno warkoczyki zawiązał. Panika nie zdążyła zgwałcić mi głowy, gdyż zdałem sobie sprawę, że zasnąłem z twarzą przyklejoną do kapusty czerwonej.

CZYTAJ WIĘCEJ