#pomidory – Strona 6 – Vegenerat Biegowy

Po udanych sobotnich łowach na rynku warzywnym miałem całą kuchnię zapasów. Tak jestem facetem, łowcą, jestem myśliwym i drapieżcą. Po udanych eksperymentach z bobem, kalafiorem i agrestem, przyszedł czas na fasolkę szparagową. Nie ukrywam, że po głowie chodziło mi wciągnięcie jej w formie klasycznej, czyli ugotowanej z dodatkiem tartej bułki. Niezapomniany smak dzieciństwa, kiedy zielony strąk królował na talerzu. Nie potrzebowałem wtedy nic więcej. Żadnych ziemniaków, mięsa pływającego w sosie, czy innych dodatków. Wystarczył szabel (tak nazywano fasolkę szparagową u mnie w domu). Ten pomysł jednak mogę realizować w zaciszu kuchennym, bez fajerwerków i publicznej prezentacji. Potrzebowałem czegoś, co będzie bardziej rozbudowane i pozamiata kubkami smakowymi jak Jan Himilsbach tekstami. Przeprowadziłem szybą ocenę sytuacji i dostrzegłem w koszu 3 czerwone papryki. W tym momencie mnie olśniło, gdyż przypomniałem sobie o ostrym przecierze paprykowym, który dostałem od Kasi i Jacka. Wiedziałem, że to jest ten dzień, w którym otworzą się bramy ciemności. Czułem, że zielona fasolka szparagowa, przekroczy bramy piekła. Oj będzie piekła.

CZYTAJ WIĘCEJ

Nie wiem ile już było opowieści rozpoczynających się słowami „…wracałem właśnie z pracy do domu…”. Tym razem nie będzie inaczej, gdyż najwięcej pomysłów przychodzi mi do głowy w trakcie 70-kilometrowej podróży. Na wczorajsze popołudnie miałem jeden plan, który obejmował szybkie przygotowanie posiłku, a następnie umówiony wcześniej trening biegowy. Wiedziałem, że w domu czekają na mnie boczniaki i to wokół nich krążyły moje myśli. W pierwszej wersji chciałem je usmażyć klasycznie w panierce i podać ze stertą pyrek, ale uznałem, że skoro mam już coś przygotować, fajnie by było zrobić jakieś nowe połączenie. Dostałem też sygnał, że ogórki, które jeszcze niedawno były jako małosolne, nieco się skwasiły i na pewno się nie pogniewają, jeśli zostają zużyte. Zanim dotarłem do kuchni, w głowie miałem już gotowy plan działania. Z prędkością światła zacząłem przyrządzać swoje wymarzone danie, jednocześnie racząc się potężną porcją wody ogórkowej, za której łyk jestem w stanie zrobić wiele. Nie wiem dokładnie, ile trwał proces przygotowania, ale podejrzewam, że zmieściłem się w 30 minutach. Zachowując rozsądek, nałożyłem sobie małą porcję, gdyż za 90 minut byłem umówiony na małą przebieżkę. Nie wyszło, jeszcze kilka razy podchodziłem do gara i sprawdzałem, czy na pewno wszystko jest odpowiednio doprawione. Ubrałem się w set biegowy, włożyłem buty i pobiegłem. W pierwszej chwili myślałem, że znów przesadziłem z ilością i będę dźwigał bęben jak dobosz, wybijający takt w marszu. Jakież było moje zaskoczenie, gdy po kilku kilometrach okazało się, że mogę lecieć namiętnie w kółko, jak „Last Christmas” w radio od połowy października. Po dwudziestu kilometrach ponownie przywitałem się z michą boczniaków na makaronie.

CZYTAJ WIĘCEJ

Array ( [0] => thumbnail [1] => medium [2] => medium_large [3] => large [4] => 1536x1536 [5] => 2048x2048 [6] => post-thumbnail [7] => featured_post_thumb [8] => wide_featured [9] => post_thumb [10] => eighty [11] => widget-popular-posts )