#pomidory – Strona 5 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 11 stycznia 2018 Brak odpowiedzi

DROŻDŻOWA TARTA Z WARZYWAMI

Choroba uczepiła się mnie jak rzep psiego ogona i nie chce odpuścić. Choć czuje się już o niebo lepiej, czuję że do pełni sprawności brakuje mi jeszcze sporo. Chciałbym pobiegać, ale obawiam się, że mogłoby się to skończyć zapaleniem płuc, a co za tym idzie, kolejnym leżakowaniem. Wolę jeszcze chwilę pocierpieć w bezruchu. W akompaniamencie przybywających kilogramów i w rytmie nadciągającej depresji biegacza, staram się zabijać nudę, pochłaniając kolejne porcje jedzenia. To straszne, ale taka jest prawda – kocham jeść. Jednego dnia mam ochotę na brokuł, kolejnego na kalafior, a następnego w mojej głowie szaleją pieczarki, które skumały się z papryką. Tak jak nie potrafię ugotować dla trzech osób, tak też zawsze za dużo kupuję, co w konsekwencji prowadzi do nagromadzania resztek. W lodówce już zaczęło brakować miejsca, więc zostałem zmuszony do wyciągnięcia wszystkiego na blat i wykombinowania jakiejś potrawy. Mogłem pójść po linii najmniejszego oporu i zrobić danie jednogarnkowe, nazywając je prowokacyjnie Eintopf warzywny, ale postanowiłem dowalić węglowodanów i sięgnąłem po mój ukochany gluten. Co z tego wyszło? Niby to tarta, niby pizza…sam już nie wiem. Jedno jest pewne….jest soczyście, aromatycznie i przede wszystkim pysznie.

CIASTO :

1 i 1/2 szklanki mąki pszennej ( tej zwykłej, najzwyklejszej ),
20 g drożdży,
135 ml ciepłej wody,
1/2 łyżeczki cukru brązowego,
1/2 łyżeczki soli,
2 łyżki oliwy z oliwek,

FARSZ:

1 cebula,
2 ząbki czosnku,
6 dużych pieczarek,
1 puszka pomidorów,
1 kalafior,
1 brokuł,
1 papryka,
1 mała papryka chilli,
1/2 łyżeczki curry,
1 łyżeczka kminu rzymskiego,
szczypta cynamonu,
pieprz,
sól,
1 pęczek natki pietruszki,
2 łyżki zmielonego siemienia lnianego,
olej do smażenia.

Przygotowanie rozpoczynam od przygotowania ciasta. Do miseczki wrzucam drożdże, cukier, wlewam ciepłą wodą. Wszystko mieszam i odstawiam na chwilę w ciepłe miejsce, by drożdże „ruszyły”.
Mieszam sól z mąką, wlewam do nich pracujące drożdże, oliwę i wyrabiam bardzo gładkie ciasto. Odstawiam pod przykryciem,na około 30-45 minut do wyrośnięcia. Ciasto powinno zwiększyć swoją objętość co najmniej dwukrotnie.
W czasie gdy wyrasta ciasto zabieramy się za przygotowanie farszu.
Cebulę kroimy w piórka i podsmażamy wraz z czosnkiem na oleju.
Dodajemy pokrojone pieczarki. Pamiętamy, by nie mieszać, by grzyby nie puściły wody. Mają się przypiec na rumiany kolor.
Brokuła i kalafior gotujemy przez 10 minut na parze. Wcześniejsze ugotowanie przyspieszy proces przygotowania farszu.
Do pieczarek dodajemy paprykę i podsmażamy, by delikatnie zmiękła.
Wlewamy na patelnię pomidory, dorzucamy kalafior, brokuła i dusimy przez kilka minut, by warzywa zmiękły.
Doprawiamy wszystko i odstawiamy na bok.
Ciasto rozwałkowujemy na średnicę nieco większą niż nasza forma ( moja miała 30 cm), po czym układamy je na blaszce.
Do farszu dodajemy zmielone siemię lniane, pokrojoną natkę pietruszki, mieszamy i wykładamy na ciasto. rozprowadzamy na całej powierzchni.
Nadmiar ciasta zawijamy do środka.
Pieczemy w 200 stopniach przez około 15-20 minut. Przypominam, że każdy piekarnik jest inny, dlatego warto czasem zajrzeć co się dzieje z naszym daniem.
Podajemy ze świeżymi warzywami oraz sosem (czosnkowym, koperkowym,etc…)

Jak widać z resztek warzyw można przyrządzić smaczne danie, bez żadnego planowania oraz robienia specjalnych zakupów. W związku z tym, że kocham pszenne wyroby, dla jest to propozycja idealna.

3 minuty czytania 29 września 2017 Brak odpowiedzi

GULASZ STUDENCKI

danie główne

Gdy słyszę, że dieta roślinna jest droga i wymaga sporych zasobów czasów, by ją ogarnąć, szlag mnie jasny trafia i krew nagła zalewa. Słucham takich ataków z purpurowym rumieńcem i wytrzeszczem przypominającym piłki pingpongowe. Zaklejam usta szerokim uśmiechem, ale tylko po to, by nie przerywać lawinowym, wulgarnym słowotokiem. Postaram się w kilku słowach ogarnąć ten temat. Faktem jest, że niektóre produkty są drogie, ale nie korzystamy z nich codziennie, dlatego w skali miesiąca, czy też roku ich koszt rozkłada się na drobne, które rozsypują się podczas ściągania spodni. Gdy planujemy zakupy, warto jest przemyśleć, jakie dania z nich nie zrobimy, by za chwile nie wyrzucać do kosza przegniłej ćwiartki kapusty, pół cebuli, czy też ziemniaka, z którego wyrasta irokez. Nic się nie może zmarnować. Gdy zbliża się koniec miesiąca, wystarczy że zerkniesz do lodówki, pojemnika z warzywami i wrzucisz wszystko do gara, dodając przyprawy. Potrawy z niczego lub tzw. „nawinie” (wrzucasz wszystko, co się nawinie) są najlepsze i odkrywają niespodziewane smaki. Nie wierzę, że w sezonie jesiennym nie znajdziemy kilku złociszy na opakowanie kotletów sojowych, które są tańsze od dyskontowego browara. Tak, tak ! Za chwilę się ktoś odezwie, że soja-sroja i GMO. Choć zdarza mnie się jeść soje w różnej postaci, jakoś cycki mi jeszcze nie urosły, choć z drugiej strony muszę sprawdzić. Dawno się nie przeglądałem w lustrze. Wymieniać bym tak mógł jeszcze przez kilka godzin, ale po co? Ludzie nie popadajmy w paranoję. Nasz posiłek nie musi wyglądać, jakby kosztował miliony monet. Wystarczy, że będzie smaczny, pożywny, wartościowy i będzie kreował uśmiech na twarzy. Wiem, że to jest temat rzeka, dlatego zachęcam do dywagacji i rozważań.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 7 września 2017 Brak odpowiedzi

FASOLKA SZPARAGOWA ZAPIEKANA W MUSZTARDOWEJ MARYNACIE

przekąska

Gdy przechodziłem obok tego lokalu, za każdym razem moją uwagę przyciągała głośna muzyka. Nie był to żaden Zenek Martyniuk, ani też Pani Maryla pakująca się do byle jakiego pociągu. Każdego dnia przez zamknięte pancerne drzwi, wymykały się potężne bity, ubarwione aksamitnym wokalem. Z racji tego, że zazwyczaj spieszyłem się do domu prowadzony głodem, nigdy wcześniej nie przyszło mi do głowy, by zobaczyć co dzieje się w środku. Tego dnia wyjątkowo byłem najedzony, bo przed wyjściem z pracy wciągnąłem porządną porcję ciecierzycy z warzywami. Wiedziałem, że jeśli teraz nie zaspokoję swojej ciekawości, to już nigdy tego nie zrobię. Nie zamierzałem się bawić w podchody, dlatego zaraz po naciśnięciu klamki wtargnąłem do środka. Nie miałem żadnego wyobrażenia o tym miejscu, ale to, co zobaczyłem, przerosło moje najśmielsze wizje. Muzyka, która wcześniej była tłumiona przez grube ściany, teraz wdzierała się do mojej głowy, grając na moich zmysłach jak na harfie, delikatnie je szarpiąc. Nie ma pojęcia, jaki był kształt tego pomieszczenia, gdyż wszystkie ściany były pokryte zielonym pnączem, które tworzyło nieregularne kształty. Choć nie miałem zbytnio czasu, by ocenić sytuację, wydawało mi się, że jestem tam jedynym mężczyzną, w towarzystwie ubranych na zielono kobiet. Zanim zdążyłem cokolwiek zrobić, tańczyłem w towarzystwie wysmuklonych Pań. Bardzo nie chciałem się budzić z tego snu, który mógł trwać wiecznie. Nie chciałem przerwać imprezy z fasolką szparagową.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 6 września 2017 Brak odpowiedzi

ZUPA Z BOCZNIAKÓW

danie główne, zupa

Choć wczoraj z pracy wracałem z pociągiem, nie zaburzyło to schematu rozmyślania o jedzeniu. Gdy tak spoglądałem w okno, ostro smagane przez strugi deszczu, zapragnąłem gorącej zupy. Nie wiem dlaczego, ale moja pierwsza myśl zaparkowała przy boczniakach, które postanowiłem nabyć drogą kupna, zaraz po wyjściu z pociągu. Wiedziałem, że przyrządzenie zupy nie będzie mogło być przyprawione banałem, dlatego w głowie ułożyłem długą listę przypraw. Wizja pikantnej zupy wypełniła moją głowę i rozsiadła się wygodniej niż bohaterowie słynnego serialu na tronie. Żwawo wyskoczyłem z wagonu i pognałem do dyskontu z nakrapianym owadem w logotypie. Tam niestety nie spotkałem grzybów, które były w kręgu moich zainteresowań. Wiedząc, że na trasie prowadzącej do domu mam jeszcze kilka sklepów, wypełniony entuzjazmem wparowałem do kolejnego. Market ubarwiony sylwetkami muszkieterów, nie zawiódł mnie i już po 5 minutach pędziłem do domu. Chciałbym Wam opisać, jak gnałem z prędkością światła i jak przecinałem łysiną powietrze, ale chęć podzielenia się wrażeniami jest silniejsza. Muszę Wam opowiedzieć o tej zupie.

250 g boczników,
1 duża marchew,
1 pietruszka,
1/4 średniej wielkości selera,
2 ziemniaki,
biała część pora,
1 cebula,
2 ząbki czosnku,
1 puszka pomidorów lub 4 świeże obrane ze skórki,
0,7 l bulionu warzywnego,
5 ziaren ziela angielskiego,
4 liście laurowe,
1 łyżka majeranku,
gorczyca biała,
gałka muszkatołowa,
papryka ostra,
olej z pestek winogron,
1 i 1/2 łyżki musztardy sarepskiej,
sól i pieprz.

Na oleju podsmażamy cebulę, por i czosnek. W garnku umieszczamy również ziele angielskie i liście laurowe.
Gdy zawartość garnka delikatnie się zeszkli, dodajemy pokrojoną marchew, pietruszkę, oraz seler.
Po kilku minutach dorzucamy, oczyszczone i pokrojone w paski boczniaki.
Gdy boczniaki się lekko podsmażą dorzucamy ziemniaki. Nie robimy tego wcześniej, gdyż te lubią przywierać do dna garnka.
Dodajemy pomidory i przesmażamy przez chwilę.
Zalewamy wszystko bulionem, dodajemy majeranek, rozgniecione ziarna gorczycy, paprykę, sól, pieprz.
Na chwilę przed zdjęciem garnka z gazu, dodajemy musztardę, gałkę muszkatołową i w razie potrzeby dosypujemy majeranku.

O ile wersja klasycznych flaków z boczniaka nie porywa mnie do podskoków, to zupa podkręcana pomidorami i musztardą sprawiła, że wciągnąłem wczoraj prawie trzy michy. Wyrzuty sumienia skutkowały szybką przebieżką przed snem, by zachować równowagę. Gorąco polecam tę zupę i życzę smacznego 😉

2 minuty czytania 18 lipca 2017 Brak odpowiedzi

MAKARON Z POMIDORAMI I KISZONĄ FASOLKĄ SZPARAGOWĄ

danie główne

W chwili, gdy po raz pierwszy spróbowałem kiszonej fasolki szparagowej, mój świat stanął na głowie i zaczął przyjmować figury, jak uliczny komik. Z niedowierzaniem pochłaniałem strąki jeden po drugim, radośnie wymachując przy tym dłonią, na znak zwycięstwa. Gdyby ktoś spojrzał na mnie z boku, pomyślałby, że wygrałem w lotto, bo mój entuzjazm szerokim strumieniem spływał po kuchennej ścianie. Gdy sięgałem po kolejną fasolkę, uświadomiłem sobie, że można z niej coś przyrządzić, by trud fermentacji nie rozbił się tylko o przekąskę. W związku z tym, że było piątkowe popołudnie, potrzebowałem porządnej porcji węglowodanów, by wystarczyło mi sił na pięćdziesiąt kilometrów wybiegania. Tak jak zwykle staram się kombinować, czasem na pograniczu przerysowania kulinarnego, tak w tym przypadku postanowiłem iść po najprostszej linii minimalizmu. Nie chciałem dodatkami zabić tego fantastycznego, kwaśnego smaku, dlatego postawiłem tylko na pomidora i czosnek. Bywa tak, że gotując, nie zawsze jestem pewny efektu, który uzyskam. W tym przypadku miałem sto procent pewności, że ta ekspresowa akcja skazana jest na sukces. Po 15 minutach siedziałem już na kanapie i w rytmie pomrukiwań, machałem stopą, sygnalizując światu, że jestem cholernie zadowolony z wykonanego dania

CZYTAJ WIĘCEJ