#pomidory – Strona 3 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 15 listopada 2019 Brak odpowiedzi

GULASZ Z TAJSKIM AKCENTEM

Po kilkumiesięcznej przerwie w pisaniu postów na stronę, zebrałem się w końcu do kupy i zaczynam pisać. Coś, co kiedyś sprawiało mi niesamowitą frajdę, nagle jakby umarło śmiercią naturalną i jak pękająca bańka mydlana, zniknęło z mojego życia. Śmierdzący leń-pewnie pomyśleli niektórzy-gotuje non stop, co jakiś czas wrzuca zajawkę z żarciem na fb i to wszystko. Nie zamierzam się bronić, nie zamierzam też boksować się z własnymi myślami, by wymyślić powód, który usatysfakcjonuje tłum spragnionych nowego żarcia. Tak, potwierdzam. Nie chciało mi się, nie miałem weny, sytuacja była napięta jak T-shirt w rozmiarze M na ciele strongmana. Takie tłumaczenie jest zdecydowanie prostsze i nie będę musiał bić piany, by roztrząsać rozległe dylematy życiowe. Wolę ten czas poświęcić na wymyślenie kolejnego tekstu, który zgarnąłby główną nagrodę na Festiwalu Bzdur. Swoją drogą, ciekawy jestem, jak wyglądałaby statuetka wręczana na takiej imprezie. Czy wraz z nią uzyskałbym jakiś tytuł? Dziwne myśli krążą mi po głowie. Nie będę teraz tego wizualizował. Kierując się w stronę brzegu, żeby nie pływać bezsensownie po morzu nasączonym słowem, chciałbym Wam coś oznajmić. Od teraz Wasze życie, nigdy już nie będzie takie samo. Nasączone będzie porównaniami z Wokulskim, Reymontem i Panem Heńkiem, który sprzedaje warzywa, podjeżdżając na rynek starym Tarpanem. Przyszedłem do Was z michą dobrego żarcia, mocniejszy niż kiedykolwiek. Wróciłem! …i jestem, w jakiej formie jeszcze nie byłem!

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 13 listopada 2019 Brak odpowiedzi

KISZONA „MOZARELLA”

kolacja, śniadanie

Dawno już nie pisałem posta na tej stronie, dlatego odpalając laptopa, pierwszą blokadę zaliczyłem już przy wpisywaniu hasła. Ze względów bezpieczeństwa, staram się używać zróżnicowanych kombinacji i powoli się gubię. Nie wiem, czy „sztachnijsieferomonem” przypisane jest do Gmaila, czy może używam teraz tego hasła do Netfilxa. Pogubiłem się. Po kilkudziesięciu próbach się udało. Grzebałem w hasłach najbardziej skomplikowanych, a ono okazało się banalnie proste. No dobra! Mam odpalony panel administratora, klawiatura jest spragniona, by w nią postukać, ale głowa jakby odwykła od kreatywnych wodotrysków. Szukam pobudzenia, grzebiąc w myślach jak złomiarz w okolicy zakładu ślusarskiego i nic nie przychodzi mi do głowy. Staram się zerkać na poprzednie posty, w których cebula zrzucała swe odzienie, chcąc podniecić kalafiora. Szukam bezczelnie inspiracji w tym, co już się przelewało w mojej głowie. Dotarłem nawet do posta, gdzie czosnek nacierał musztardą, roznegliżowaną sałatę. O ja pierdolę-pomyślałem. Ostro musiałem popłynąć w trakcie pisania. Niekiedy po miesiącach, latach wracam do tekstów, które napisałem i mam wrażenie, że to nie ja jestem ich autorem. Tak to jest, jak się pisze nieprzemyślane teksty na kolanie. Obiecuje sobie i Wam, że od dziś będę trenował pisanie. Nie gwarantuję jednak, że w tych opowiastkach będzie ład i porządek. Musiałbym najpierw uprzątnąć bałagan, który mam w głowie.

CZYTAJ WIĘCEJ

4 minuty czytania 16 stycznia 2019 Brak odpowiedzi

GOŁĄBKI Z RYŻEM I KOTLETAMI SOJOWYMI

danie główne

Zbliżała się 40 minuta drugiej połowy meczu, a ja nadal grzałem ławę. Wiedziałem, że jako klasowy grubas, nie mam szans, by wejść na boisko, ale gdzieś z tyłu głowy jeszcze tliła się nadzieja. Kątem oka zerkałem na zegar i widziałem, jak każda uciekająca sekunda, przybliża mnie do niechlubnego tytułu Króla Gorącej Ławy. Nagle, jeden z zawodników naszej drużyny, po zderzeniu z innym piłkarzem, upadł na murawę. Nie wyglądało to dobrze, ale moją twarz rozświetlił szeroki uśmiech i poderwałem się na równe nogi. Usłyszałem za sobą soczyste „Ku**a mać”. Po tym niezbyt cenzuralnym wytrysku emocjonalnym trenera wiedziałem, że moje modły zostały wysłuchane i po chwili biegłem jak oszalały na ustaloną pozycję. Gwizdek. Gra została wznowiona i zacząłem biegać, raz w prawo, raz w lewo w oczekiwaniu na jakieś podanie. Czasu było coraz mniej, a ja nadal nie dotknąłem piłki. Widziałem, że sędzia coraz częściej zerka na zegarek i w uszach już słyszałem gwizdek kończący spotkanie. W tym samym momencie, w okolicy mojej prawej stopy, dostrzegłem futbolówkę i bez namysłu zacząłem biec, rytmicznie przesuwając ją delikatnymi uderzeniami. Mijałem kolejnych zawodników. Czułem się jak Lewandowski, który zmierza do bramki przeciwnika po swego jubileuszowego gola. Wiedziałem, że to jest mój dzień, którego świetność przypieczętuję zwycięskim strzałem. Gdy już przymierzałem się do ostatecznego strzału, zrobiło się niewyobrażalnie jasno i zamiast trybun dostrzegłem znajome pomieszczenie kuchenne. W drzwiach stała Magda i z niedowierzaniem patrzyła, jak kopiąc kapustę, lawiruję pomiędzy krzesłami.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 3 października 2018 2 komentarze

FASOLA W POMIDORACH ZAPIEKANA POD ZIEMNIACZANYM SOSEM

danie główne, przekąska

Prowadzony okrzykami i głośnym śmiechem, przemieszczałem się wąskim korytarzem. Nie widziałem, dokąd zmierzam, ale czerwona poświata migająca z oddali, rytmicznie napędzała moje nogi. Szedłem przed siebie jak zahipnotyzowany, nie zastanawiając się nad tym, co za chwilę mogę ujrzeć. Nawet nie wiem, czy byłem spokojny, czy może poddenerwowany. W ogóle nie panowałem nad swoim ciałem. Jakbym bezwładnie spadał. Nagle, jakbym się w dziwny sposób teleportował, znalazłem się w pomieszczeniu, gdzie w centralnym punkcie stało jacuzzi. Żeby opisać to, co działo się w środku, musiałbym użyć słów, których nie wypada używać w godzinach porannych, lub zaczerpnąć pełne zdania ze słownika wyrazów dziwnopolskich. Pośrodku całego towarzystwa podskakiwała radośnie dziewczyna, która oskubana z godności i wszelakiego odzienia, nagabywała dwóch jegomości. Jeden z nich chyba nie wylewał za kołnierz, gdyż twarz jego przypominała soczystego pomidora, który etap dojrzewania ma już dawno za sobą. Obok niego siedział wpatrzony w skoczną damę, mały kurdupel. Chyba kilka dni temu rozkładało go przeziębienie i leczył się Czosnkiem. Zalatywało od niego, jakby spodziewał się ataku wampirów. Gdy podszedłem jeszcze bliżej, zobaczyłem inną dzierlatkę, której nos ledwo wystawał zza krawędzi. Chyba ktoś ją mocno zdenerwował, bo siedziała nadęta jak Fasola. W pewnym momencie ktoś wpadł na pomysł, żeby do tej rozpustnej zabawy dorzucić nieco piany, która swą gęstością przykryła wszystkich imprezowiczów i mój obraz. Chyba coś poszło nie tak i wymknęło się spod kontroli, bo głośne okrzyki przerwał głuchy dźwięk, przypominający tłuczone szkło. Przetarłem oczy, otworzyłem je jeszcze szerzej, by wyregulować ostrość i okazało się, że kot strącił kokilkę z obiadem, a mnie się najzwyczajniej przysnęło po obiedzie.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 31 lipca 2018 Brak odpowiedzi

TARTA ZE SZPINAKIEM, SUSZONYMI POMIDORAMI I KALAFIOROWYM SOSEM.

danie główne

Gdy jestem w trakcie długiego, samotnego treningu, bardzo często dumam o jedzeniu. Niekoniecznie jest to rozmyślanie o kolejnych przepisach do bloga, często zdarza się, że po prostu mam na coś ochotę. Tu i teraz. Pokonuję dziesiąty, potem jedenasty kilometr, a tu nagle w głowie pojawia się myśl o soczystym burgerze z burakiem i za żadne skarby nie chce się odczepić.Biegnę w towarzystwie swojej wizji, a ona natrętnie atakuje moje zmysły, próbując skrócić mój trening i skierować moje nogi w stronę kuchni. Walczę, odganiam ją i biegnę dalej. Wydawać by się mogło, że sytuacja jest opanowana, tymczasem w okolicy czterdziestego piątego kilometra, gdy głód zaczyna już mocno doskwierać, przychodzi mi do głowy ociekające czekoladą ciasto bananowe. Myśl o tym daniu sprawa, że zamiast rytmicznie oddychać, skupiam się na połykaniu śliny, by nie utopić się w jej nadmiarze.

~Vegenerata bieg przez kuchnię, czyli szalone menu ultramaratończyka.

CZYTAJ WIĘCEJ