słodkości – Strona 4 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 28 sierpnia 2018 Brak odpowiedzi

CIASTO Z KASZY JAGLANEJ I CIECIERZYCY

słodkości

W związku ze zbliżającym się biegiem 24-godzinnym miałem pójść machnąć kilka kilometrów. Traf chciał, że zanim chwyciłem ciuchy, by się przebrać, zacząłem przeglądać Instagram. Szukając w profilach sportowych kopniaka motywacyjnego do wyjścia, natrafiłem na zdjęcie z bloga True Taste Hunters. Ina bezczelnie przypomniała zeszłoroczny przepis na sernik z ciecierzycy. Nagle poczułem silny szczękościsk, zawirowania w głowie i zaczęło mną trząść jak reklamówką-żulówką na wietrze. Odrzuciłem telefon na 3 metry od siebie i zacząłem wymazywać ten obraz w pamięci. W przeciągu jednej sekundy pożałowałem, że niektórych rzeczy nie można „odzobaczyć”. Chciałem zapomnieć, myśleć o czymś innym, ale żaden nawet najobrzydliwszy obraz nie chciał przegonić tego smacznego cuda sprzed mych oczu. Chcąc nie chcąc, zacząłem powoli oswajać się z myślą, że chyba nie wyjdę na trening. Pokusa zjedzenia czegoś słodkiego była tak wielka, że po kilku minutach bujałem się po kuchni napędzany dźwiękiem blendera.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 16 sierpnia 2018 Brak odpowiedzi

CIASTO Z ZIEMNIAKAMI I POPCORNEM

słodkości

Gdy wszedłem do domu, siedziała na blacie kuchennym. Przemknąłem obok niej obojętnie i swoje pierwsze kroki skierowałem do lodówki, bo od kilku godzin nie miałem nic w ustach. Prowadzony głodem, zacząłem przygotowywać kanapkę, nie zwracając uwagi co dzieje się wokół mnie. Gdy sytuacja nieco się unormowała, a ja zacząłem przeżuwać ukochany gluten przekładany fasolową pastą i pomidorami, zacząłem wyczuwać w pomieszczeniu dziwne napięcie lawirujące jak kurz. Zerknąłem ponownie w jej stronę i dopiero dostrzegłem, że siedzi bardziej skrzywiona niż zwykle. Jej obły kształt pokrywała widoczna gołym okiem złość, a po twarzy spływał pretensjonalny grymas, którego moc potrafiła wbić w ziemię. W związku z tym, że jestem tylko facetem, nie bardzo wiedziałem, o co jej chodzi, więc beznamiętnie przeżuwałem substytut obiadu. Ona widząc, że milczeniem nie wywoła żadnej reakcji z mojej strony, zaczęła miotać się jak ćma, która wpadła do lampy. Zaczęła energicznie gestykulować, przybierać dziwne pozy, ale za cholerę nie mogłem rozgryźć, o co jej chodzi. Urządziła sobie jakieś chore kalambury, a ja rozszyfrowując jej cielesne konfiguracje miałem domyślić się, o co chodzi. Podszedłem do niej, przyciągnąłem ją do siebie, przelałem na nią cały zasób słodyczy, jaki posiadałem. Wcisnąłem jej w dłoń paczkę popcornu i włączyłem ulubiony serial na Netflixie. Gdy zabrzmiały pierwsze dźwięki z głośników, zobaczyłem uśmiech na jej twarzy i spokój spływający po ciele. Niewiele trzeba, by uszczęśliwić rozkapryszoną pyrę.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 26 lipca 2018 9 komentarzy

BROWNIE Z KALAFIOREM

słodkości

Nie wiem która była godzina, gdy zza ściany usłyszałem jakieś dziwne dźwięki. Wiedziałem jednak, że to jeszcze nie pora by wstawać do pracy, bo zza rolet przez okno nieśmiało wdzierała się ciemność. Wzrokiem omiotłem łóżko w poszukiwaniu kotów, które mogły uskuteczniać nocne szaleństwa, ale to nie one. Stan faktyczny był zgodny z ewidencyjnym. Z narastającym niezadowoleniem, zrzuciłem nogi z łóżka i palcami stóp spenetrowałem podłogę w poszukiwaniu laczków w typie Kubota. Szybko poczułem znajomy kształt domowego obuwia i po wsunięciu stóp udałem się po omacku do kuchni. Nie zapalałem światła, gdyż jego blask mógłby podziałać na mnie jak światło emitowane przez spawarkę. Wolałem dokonać oględzin, sugerując się kształtami i konturami przedmiotów znajdujących się w pomieszczeniu. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało w porządku. Nie zauważyłem niczego niepokojącego, ale dźwięk, który słyszałem przed kilkoma minutami, nie ustawał. Cały czas w moich uszach rozbrzmiewało pukanie, jakby ktoś uderzał palcami w podłogę. Zrobiłem dwa kroki do przodu i oniemiałem. Zza wyspy wystawała głowa, jakby ktoś się rozciągnął wzdłuż szafek. To stamtąd dochodził niepokojący dźwięk. Szybkim ruchem sięgnąłem do włącznika i zapaliłem światło. Gdy pomieszczenie zostało rozświetlone śnieżnobiałym promieniem, wszystko się wyjaśniło. Na podłodze leżał Kalafior, który rytmicznie stukał w panele. Gdy mnie dostrzegł, spojrzał na mnie beznamiętnie i wycedził przez zęby-Stary, siedzę już tutaj 4 dni i nie widzę żadnego zainteresowania moją osobą. Jeśli dziś się mną nie zajmiesz, komunikuję i lojalnie ostrzegam-Wychodzę i już mnie więcej nie zobaczysz. Nie miałem wyjścia! Do rana leżałem z otwartymi oczami i wymyślałem atrakcje.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 13 lipca 2018 2 komentarze

MORELOWY JAGIELNIK NA CHAŁWOWYM SPODZIE

słodkości

Wracając do domu po nocnej zmianie, nie spodziewałem się sielanki z pilotem w dłoni. Zdawałem sobie sprawę, że mam do wykonania kilka potraw i raczej nie napawało mnie to optymizmem. Desperacko potrzebowałem snu, ale deklaracja stworzenia urodzinowego ciasta była jak przysięga, której nie mogłem złamać. Przemierzając krętą drogę, moja głowa przechylała się jak ramię wahadła. Gdy była skierowana w prawo, moje myśli krążyły wokół tofu i aksamitnego tofurnika, który dumnie chce zastąpić klasyczny sernik. Gdy koła samochodu kręciły w lewo, po głowie hasała rozanielona kasza jaglana, która przekonywała swą kremową konsystencją. Jadąc na prostym odcinku drogi, byłem rozdarty jak Judym i sosna u Żeromskiego. Nie wiedziałem co począć. Rozwiązanie przyszło nieoczekiwanie, gdy wchodziłem w ostatni zakręt. Przez drogę przebiegał kot, zahamowałem energicznie i moja głowa bezwarunkowo wylądowała na prawym ramieniu. Wiedziałem, że to był znak i pognałem do domu działać. Po kilkunastu minutach od trzaśnięcia drzwiami, z kielicha blendera wylewało się płynne złoto.

CZYTAJ WIĘCEJ

1 minuty czytania 10 lipca 2018 Brak odpowiedzi

CHAŁWA SŁONECZNIKOWA

słodkości

Mam kilka zaległych potraw do opisania. Biorąc jednak pod uwagę, że słońce na chwilę zniknęło za chmurami, postanowiłem nieco osłodzić poranek. Wiem, że to trochę niehumanitarne i może doprowadzić do znienawidzenia kanapki z hummusem, która jeszcze przed chwilą była rarytasem. Zdaję sobie sprawę, że siedząc w biurze, czekając na spotkanie biznesowe, czy machając łopatą, może być ciężko utrzymać ślinotok w ryzach. Większość z Was zapewne za chwilę posypie w moją stronę epitetami i sięgną po najbardziej wyszukane impertynencje. Uwierzcie jednak, że pisząc tego posta, również cierpię. Moja kanapka wypełniona warzywami również straciła na mocy i wydaje się strasznie mdłym tworem. Chciałem wrzucić coś wytrawnego, proponując coś na obiad, ale cały czas przed oczami miałem tę słodycz. Nie mogłem się powstrzymać, musiałem wrzucić ubrany w słodycz słonecznik.

2 szklanki słonecznika,
2 łyżki pasty tahini,
7 łyżek syropu z agawy,
1 łyżeczka ekstraktu waniliowego.

Słonecznik prażymy na suchej patelni.
Po przestudzeniu wrzucamy go do kielicha blendera i miksujemy na mąkę.
Dodajemy tahini, syrop oraz ekstrakt i wszystko miksujemy do połączenia w plastyczną masę.
Przekładamy do pojemnika i odstawiamy na kilka godzin do lodówki. Jeśli komuś się spieszy, może włożyć na ok. 50 minut do zamrażalnika.