Kategorie:
słodkości

Na zegarze wybiła godzina dwudziesta, a ja dopiero znalazłem chwile wytchnienia, po kilku godzinach spędzonych nad kolejnym tekstem. Rozsiadłem się na kanapie i jak narkoman ostatnią kreskę, zacząłem uszami wciągać rozsypaną w pokoju ciszę. Brak jakiegokolwiek dźwięku, bezruch cienia na ścianie, działają jak woda na młyn, rozpędzając festiwal kreatywnych pomysłów. W tym przypadku nie mogło być inaczej. Nie wiem jak szybko znalazłem się w kuchni, ale gdy się obejrzałem za siebie, widziałem kanapę, która uwolniona spod mojego ciężaru, próbuje przybrać pierwotny kształt. W szaleńczym amoku, zacząłem wsypywać produkty do miski. Naprzemiennie mieszałem i smakowałem, próbując zrobić coś dobrego, wykorzystując minimum składników. Przez 5 minut w kuchni wyglądało, jakby ktoś z pierwszego piętra, zrzucił worek z mąką. Musiałem się spieszyć, bo wizja którą miałem była jak flesz, który mógł być przytłumiony, kolejnym pomysłem. Po chwili już kucałem przy piekarniku, obserwując ciasto, które dopiero co wjechało w ciepły klimat. Wiedziałem, że niczego nie zobaczę, ale zawsze otoczony ciekawością, zerkam, jakby w mgnieniu oka płynne ciasto miało się zamienić w pulchny placek. Mniej więcej po 25 minutach, gdy przyszła chwila prawdy, poczułem ostry strzał w potylicę. Nie, moi drodzy nikt mi nie przypie** niczym ciężkim. Przypomniało mi się, że nie dodałem żadnego oleju do ciasta. Zazwyczaj w takich momentach, mój język zamienia się w tasak i ostrymi słowami tnie powietrze. Tym razem panował spokój, w milczeniu, kontynuowałem zamierzony plan. Jak się później okazało, opłaca się czasem o czymś zapomnieć.

Nagle zrobiło się jakoś mgliście, a w powietrzu zaczął unosić się dziwny pył, który strasznie ograniczał widoczność. Co jest do cholery?- pomyślałem. Przecież nie jestem w Tokio, żeby spowijała mnie toksyczna chmura, tylko we własnej, prywatnej kuchni. Po omacku szukałem, czegokolwiek, by zasłonić twarz i zapewnić sobie filtrowanie gęstego jak przestudzona jaglanka, powietrza. Dorwałem ręcznik, który chyba nie był pierwszej świeżości, gdyż wdychając powietrze swobodnie mogłem odczytać całotygodniowe menu. Nie narzekałem, bo zawsze to lepsza perspektywa niż gęba zaklejona przez substancję niewiadomego pochodzenia. Miotałem się jeszcze przez chwilę, w poszukiwaniu źródła zamieszania, ale przypomniało mi się, że wczoraj nie zakręciłem słoików z mąkami. Zadrżałem! Normalny użytkownik kuchni, zapewne bałby się inwazji moli spożywczych, które z kilometra wyczują rozszczelnione produkty, ale w moim domu jest inaczej. Wystarczy produktom odrobinę wolności, wyciągnięcie palca, a od razu gotowe są odpier** całą rękę. Kukurydziana z Ziemniaczaną postanowiły zrobić sobie ostry balat, ale troszkę im się usypało. Tłusto zakrapiana impreza sokiem cytrynowym, zakończyła się gorącym pieczeniem.

Po sobotnim rajdzie pomiędzy straganami lokalnego rynku, stałem się szczęśliwym posiadaczem soczyście pięknych malin i nieprzyzwoicie dojrzałych śliwek węgierek. W związku z tym, że w godzinach wieczornych mieli się pojawić goście, należało wykombinować coś słodkiego do kawy. Wykorzystując ostatnie podrygi świeżości, nie chciałem żeby owoc był dodatkiem wypieku, lecz jego głównym bohaterem, więc przygotowałem solidny owocowy arsenał. Prace rozpocząłem od przygotowania ciasta, które rzec by można jest eksperymentalnym tworem, do wykonania którego, zatrudniłem ostatnio zapomnianą przeze mnie krupczatkę. Choć mąka sypała się do miski chaotycznie, doskonale wiedziałem jaki chcę uzyskać efekt. Gdy stopniowo dolewałem płynów, aż podskoczyłem gdy po chwili w dłoniach poczułem znajomą konsystencję. W trakcie gdy ciasto poddawało się pierwszej obróbce termicznej, nawiązałem bardzo przyjemny dialog z głównymi bohaterami. Musiałem co jakiś czas uderzać się w dłonie,  machinalnie sięgające, po kolejne owoce, które zamiast w misce lądowały w moich ustach. Gdy po raz drugi wpychałem ciasto do piekarnika, byłem spokojny i wyciszony, jak po zażyciu całego blistra Relanium. Wiedziałem, że to będzie petarda. Ten wypiek od samego początku, skazany był na sukces.