Kategorie:
słodkości

W trakcie sobotnich warsztatów, obiecałem jednej z uczestniczek, że w poniedziałek zaprezentuje jakieś danie z dynią. Opętany przez przeziębienie, które męczyło mnie od kilku dni, chciałem iść na skróty i machnąć kompot dyniowy, który będzie podróżą do smaków z domu rodzinnego. Plan się jednak nie powiódł i pierwotne założenie, trafiło do poczekalni, gdzie będzie musiało ustawić się w kolejce, za ambitniejszymi pomysłami. Siłą rzeczy, coś trzeba było zrobić z pękatą Koleżanką, która nadmuchana jak balon przybierała rozmiary Okrąglaka w Poznaniu. Choć obok niej też leżała ogromna Cukinia i wypolerowany jak lakierki komunijne Bakłażan, to właśnie ta pomarańczowa kula wybijała się na pierwszy plan. Mogłem uderzyć w klasyczny model Pumpkin Pie, ale to już było i  co najwyżej mogę odgrzać post w natłoku pracy, ale nie wykonywać ponownie, gdy głowa ocieka pomysłami. Po szybkim rekonesansie koszykowo – lodówkowym, dzięki zasobom zgromadzonym przez cały tydzień, do głowy wleciał pomysł i jak huragan zaczął podrywać myśli. Zabrałem się do pracy i wraz z Dynią, z kosza poderwała się pękata dama, o gruszkowatej budowie ciała. Dziwnie się uśmiechała i napierała na mnie jak akwizytor na klamkę. Broniłem się, odpychałem, ale dałem się wciągnąć w przelotny, kilkusekundowy romans. Zanim się zorientowałem, o co w tym wszystkim chodzi, do lodówki wstawiałem ciasto, w której pływała Gruszka o imieniu Konferencja.

Chciałbym się skupić, tylko na gotowaniu i pisaniu książki, ale żeby jakoś godnie przeżyć, muszę zasuwać na etacie 8 godzin i jeszcze dojechać do miejsca pracy, co zajmuje mi około 3 godzin w dwie strony. Gdy wracam do domu, zbliża się godzina 17:00, więc niewiele mam czasu, by coś przygotować i w świetle dziennym, ogarnąć zdjęcia na bloga. Staram się zakupy robić po drodze, albo dzień wcześniej, co raczej średnio mi wychodzi, gdyż plany rodzą się na bieżąco. Nie żebym narzekał i starał się tłumaczyć, ale czasem przychodzą takie chwile, że stojąc przy blacie kuchennym zamiast ryczeć przy krojeniu cebuli, najzwyczajniej zasypiam. Wczoraj potrzebowałem czegoś szybkiego, co zadowoliłoby mnie na każdej płaszczyźnie. Gdy zacząłem przegląd szuflad, wiedziałem że musi być minimalistycznie, smacznie, a czas w którym wykonam potrawę musi być maksymalnie skrócony, żebym nie musiał doświetlać zdjęcia świeczką, czy też innym źródłem światła. Podczas przewalania opakowań z nasionami i ziarnami, pomiędzy palcem wskazującym, a kciukiem przeleciało mi złociste ziarno sezamu. Prędkość z jaką się przesuwało, chyba je trochę przyrumieniła, bo pozostał po nim przepiękny zapach, ryjący w głowie jeden wyraz – CHAŁWA! W wojsku niejednokrotnie ratowała mi życie, gdy stołówkowe żarcie nie dostarczało zbyt wiele słodyczy. W trakcie biegu niejednokrotnie sprawdziła się, jako najlepsze doładowanie baterii, które swym kalorycznym ładunkiem wypełniało zmęczone już mięśnie. Uznałem, że to jest ten moment i już po chwili na patelni rumienił się kopiec, wcześniej wspomnianych złocistych ziaren.

Wracając do domu, jak zwykle rozmyślałem o tym co wrzucić na bloga. Wszystkie tryskające kreatywnością pomysły, lądują w folderze książka, dlatego teraz dokonując selekcji, mam nieco utrudnione zadanie. W weekend tym razem pofolgowałem sobie z wytrawnymi produktami, dlatego wczoraj myśląc o zapchaniu słodkiej dziurki, wokół mojej głowy krążył pomysł na coś słodkiego. Szukałem pomysłów na szybkie ciasto drożdżowe, które uprzyjemni moje popołudnie, ale każda wizualizacja, była czasowo rozciągnięta jak bazarowy t-shirt po pierwszym praniu. Były tez myśli, które parkowały przy temacie muffin, ale te byłby zbyt banalnie proste, a podjęcie kombinacji, również wiązałoby się z większym nakładem czasowym. Oczywiście mógłbym wyskoczyć jak Filip z konopi i przyrządzić sobie najprostszy w świecie owocowy kisiel, dosypując do owoców mąki ziemniaczanej. Potrzebowałem jednak czegoś, co sprawi, że moje kubki smakowe będą krzyczeć z zachwytu, a podniebienie będzie falować w rytmie degustacji. 70 km pokonywane w nieco ponad godzinę w zupełności wystarcza, by dopracować wszystkie szczegóły. Gdy wjeżdżałem do Grudziądza, zniecierpliwiony przebierałem nogami jak stepujący artysta, nie mogąc się już doczekać wejścia do domu. Leciałem na złamanie karku, by po 30 minutach delektować się przepysznie, zmiażdżoną, nafaszerowaną bakaliami ciecierzycą.

Tajemnicą poliszynela jest fakt, że w lokalu mieszkalnym przy ulicy Kościuszki, o każdej porze dnia i nocy, kreatorem najgłośniejszych imprez są warzywa i owoce. Bywa tak, że gdy wychodzę z domu, oczy sąsiadów odprowadzają mnie do każdego zakrętu, w towarzystwie niedowierzania i zaskoczenia. Czy przeszkadza mi fakt, że pod moim dachem rozwija się patologia warzywno – owocowa? Starałem się ten problem ostatnio rozgryźć, ale po godzinach spędzonych na roztrząsaniu zagadnienia, stwierdziłem, że nie wyobrażam sobie innego życia. Powroty do domu, nie byłyby już takie same. gdybym wracał do 4 ścian otoczonych spokojem i sielanką. Nie wyobrażam sobie wejścia do domu, gdzie od progu wita mnie nuda, spokój i niczym niezakłócona cisza. Uwielbiam wręcz, gdy od razu po naciśnięciu klamki słyszę odgłosy odbywającej się imprezy o zabarwieniu owocowym. Kilka lat temu, zapewne ostro bym się wkur*ił, gdyby moje ulubione miejsce na kanapie, zajęła kolosalna dynia. Dziś jaram się bardziej niż sprzęgło w tarpanie i uśmiech mam tak szeroki, jak zakręt na 4 pasmowej autostradzie. Nie wkurzam się nawet, gdy od progu dostaję słodkiego kuksańca, od przelatujących z prędkością światła owoców. Delektuje się każdym akcentem, uśmiecham się…jestem zdrowo zakręconym masochistą 😉

Po szybkim przygotowaniu obiadu, postanowiłem się zrelaksować na kanapie i wraz z kilkoma łykami ciszy postanowiłem pochłonąć obraz chwilowego nieróbstwa. Rozgościłem się na miękkich poduchach i wciskając przycisk „reset”, postanowiłem choć na chwilę zawisnąć w próżni. Każda upływająca sekunda, wciskała we mnie spokój i nieprzyzwoicie przyjemne ukojenie, niosąc za sobą spokój. Chciałem trwać w tym stanie jak najdłużej i nieprzerwanie chłonąć każdy przyjemny akcent, przybliżający mnie do cichej ekstazy. Świadomość zostawiłem poza ciałem i odpłynąłem. Nie wiem ile czasu minęło i czy faktycznie zasnąłem, ale nagle usłyszałem przeraźliwy wrzask i odgłosy awantury. Nie chciałem otwierać oczu. Łudziłem się, że to tylko chwilowe zakłócenie spokoju i za chwilę znów będę mógł garściami zbierać sielankę. Bardzo się pomyliłem. Gdy po kilku minutach gwar nie ustawał, postanowiłem sprawdzić kto jest autorem tego zamieszania i złodziejem mojego wyciszenia. Idąc do kuchni, wiedziałem, że zbyt prędko z niej nie wrócę. Taki gwar nie wróżył nic dobrego i zwiastował odpalenie wyżej temperatury, by towarzystwo się uspokoiło. Nie zamierzałem z nikim dyskutować, ani wdawać się w gierki słowne by rozstrzygnąć spór owocowo warzywny. Chwyciłem pod pachę roztrzęsioną Cukinię, zagarnąłem jednym ruchem tryskające złością Śliwki i cisnąłem je do piekarnika, podsypując wszystko mąką i kakao.  Ponownie nastała cisza, a po upływie 30 minut mieszkanie zalała, przepełniona czekoladą słodycz.