słodkości – Strona 10 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 2 grudnia 2016 1 odpowiedź

CYTRYNOWE CIASTO Z POMIDORAMI

słodkości

W związku z nawałem pracy przy komputerze, nie miałem zamiaru zaglądać w dniu wczorajszym do kuchni. Chciałem przy filiżance kawy poukładać kilka przepisów i obrobić zalegające na pulpicie zdjęcia. Miałem zamiar wciągać uszami ryczącą bezdźwięczną ciszę. Niestety nikt z szafy nie zechciał mi podać kawy i chcąc nie chcąc, musiałem zajrzeć do Świątyni Pokus (czyt. kuchnia). Starałem się nie wykonywać żadnych gwałtownych ruchów, by nie wzbudzić zainteresowania zalegających w koszyku warzyw. Z racji nienaoliwionych zawiasów, największą misją było otwarcie szafki, gdzie zalegała puszka z czarnym ziarnem. Chwyciłem za uchwyt i milimetr po milimetrze, zacząłem przyciągać drzwi w swoją stronę. Moje ruchy były wypełnione perfekcją, a koło nosa zaczął już lawirować zapach sukcesu. Co prawda nie zwisałem na żadnej linie, ale czułem się jak Tom Cruise w Mission Impossible. Oczami wyobraźni widziałem już, jak zakładam laur na głowę i żółtą koszulkę lidera. Na twarzy miałem wryty 100 procentowy sukces. Z moje pięknego snu, obudziło mnie wylatujące z szafki opakowanie kawy, dla którego jedynym oparciem były otwierane przeze mnie drzwi. Huknęło, gruchnęło i u moich stóp rozwinął się ciemnobrązowy dywan. Zanim pomyślałem, że będę musiał za chwilę ogarnąć ten syf, kątem oka widziałem czerwone poruszenie w koszyku. No i zachciało Ci się Dziadu kawy – pomyślałem, widząc jak naciera na mnie cała horda szczerzących się pomidorów. Prace komputerowe musiałem przełożyć na później, ale nie ukrywam słodko spędziłem czas.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 1 grudnia 2016 6 komentarzy

CIASTKA Z KASZĄ JAGLANĄ

słodkości

Choć muzyka jeszcze głośno grała, towarzystwo imprezowe powoli zaczęło się wykruszać. Kuchnia, która przed chwilą była wypełniona energią i pozytywnymi emocjami, nagle jakby umarła. Stałem w centralnym punkcie i rozbieganym wzrokiem starałem się ogarnąć krajobraz, mocno odbiegający od perfekcyjnego. Na kanapie, pomiędzy pomidorami i bakłażanem, leżała ostro zaprawiona cebula. Nie wiem, czy ktoś jej naubliżał, czy wypity alkohol szukał drogi ujścia, ale zalana była morzem łez i przyznam szczerze, nie wyglądało to dobrze. Kątem oka, przy drzwiach wyjściowych, widziałem dwa rozbawione ogórki, które nie zwracając uwagi na otoczenie, opowiadały sobie sprośne historie, pokładając się przy tym ze śmiechu. Dynia, która przed imprezą, wykrzykiwała że będzie bawić się do białego rana, teraz leżała niewzruszona. Podejrzewam, że nawet nie poderwała się do tańca, bo cały czas tkwiła w miejscu, z którego wygłaszała przemowy. Zacząłem powoli ogarniać ten armagedon i przebijając się przez sterty śmieci i resztek jedzenia na podłodze, dotarłem do stołu. Myślałem, że już nic nie zostało. Byłem przekonany, że cały asortyment spożywczo – wyskokowy rozszedł się jak dresy, wykonane z kiepskiego materiału. Jakież było moje zdziwienie, kiedy w jednym z garnków, dostrzegłem małe złociste ziarenka. Wiedziałem, że dla mnie impreza się jeszcze nie skończyła i w jednej chwili, myśl o oddaniu się w ramiona Morfeusza, prysnęła. Musiałem zaopiekować się resztką towaru. W imprezowym amoku, zacząłem obrabiać resztę kaszy jaglanej.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 29 listopada 2016 1 odpowiedź

CIASTO BANANOWE Z MAKIEM

słodkości

No i stało się. Choć powinniśmy jeszcze tkwić, w jesiennym klimacie, zima postanowiła zawitać do nas troszkę wcześniej. Jak zwykle, w takich przypadkach, drogowcy postanowili utrzymać element zaskoczenia i pozostawili kierowców na pastwę losu, lub lodu, jak kto woli. Podróż, która zazwyczaj trwa, nieco ponad godzinę, tym razem wydłużyła się do 3 godzin. Zsuwające się z górki samochody, ciężarówki w rowach, biegający przez środek ronda kierowcy. Na brak emocjonalnych uniesień, nie można było narzekać. Sytuacja była napięta, jak zapomniany balon, podłączony pod kompresor.

W każdej sytuacji, staram się jednak odnaleźć coś pozytywnego, próbując jednocześnie wyszarpywać plusy lawirujące w powietrzu. Wiedziałem, że nie mogę, cały czas obserwować tego chaosu, więc oczami wyobraźni powędrowałem do kuchni. Stanąłem przy wyspie i mój wzrok zastygł, na dziwnie wygiętym owocu. Nie wyglądał zbyt dobrze. Na jego skórze, można było dostrzec ciemne obrazy, które naniesione pędzlem czasu, tworzyły niezły malarski bałagan. Wiedziałem, że jego godziny, albo też minuty są policzone, dlatego moja uwaga, skupiła się tylko na nim. Z prędkością światła, zacząłem się przemieszczać, pomiędzy pomysłami. Szukałem najszybszego i najprostszego rozwiązania. Nagle świat zawirował, a ja uderzyłem głową w boczną szybę. Samochód wpadł w poślizg. Myślałem, że ten wstrząs zresetuje, dotychczas poukładane myśli, ale wszystko było w najlepszym porządku. Jechałem dalej, a wraz ze mną wizja dojrzałego banana, który swe wygięcie przełożył na mój uśmiech.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 24 listopada 2016 2 komentarze

CHAŁWA Z MARCHWI

Bez kategorii, przekąska, słodkości

Po szybkim przygotowaniu obiadu, postanowiłem zaczerpnąć świeżego powietrza i przejść się ulicami, które powoli zaczęły układać się do snu. Fakt, że wyszedłem z domu, nie miał nic wspólnego z przewietrzeniem, ani nostalgicznym spacerem, pomiędzy dogorywającym, ulicznym klimatem imprezowym. Podłoże było zupełnie inne. Najzwyczajniej w świecie, musiałem kilkoma krokami odpokutować obżarstwo, które wdarło się na talerz i przez moje usta, znalazło jedyną drogę ujścia. Choć było bardzo wcześnie, na ulicach nie było prawie nikogo. W pobliskiej bramie, dostrzegłem dwóch jegomości, którzy naprzemiennie zerowali butelkę, z wątpliwej jakości napojem. W półmroku światła z pobliskiej latarni, wyglądali jakby dumnie odgrywali niemy repertuar sekcji dętej, światowej sławy big bandu. Uliczni artyści. Idąc dalej, po za psem, który bezskutecznie próbował złapać swój ogon, kręcąc się w kółko, nie spotkałem nikogo. Nie wiem ile czasu spędziłem na potykaniu się o własne myśli i pomysły, ale w pewnym momencie zaczęło robić strasznie zimno i postanowiłem wracać. Choć nie miałem ochoty niczego kupować, zajrzałem jeszcze do pobliskiego warzywniaka, gdzie ze skrzynek wylewa się inspiracja, a zapach świeżych warzyw kopie lepiej niż mefedron. Nie wiem, co tam się stało, ale chyba te naturalne dopalacze wypaliły mi mózg. Z popołudniowego spaceru, na którym pozbywałem się efektów obżarstwa, wracam z 20 kilogramowym workiem marchwi.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 23 listopada 2016 2 komentarze

KASZA JAGLANA Z CZEKOLADĄ I MALINAMI

Bez kategorii, słodkości, śniadanie

Impreza dopiero się rozkręcała, a ja już czułem że muzyka wdziera się w moje ciało, które zaczęło falować jak postrzępiona flaga na ogródkach działkowych. Zapowiadał się ciekawy wieczór, bo wyraźna przed chwilą, powoli zaczęła się rozmywać, tworząc ciężki do ogarnięcia hologram. Co jakiś czas obijałem się o innych uczestników imprezy, ale nikogo nie znałem, wszyscy wydawali się jacyś obcy. W narożniku pokoju, jak przez mgłę widziałem ciemnoskórego mężczyznę bez koszulki. Widząc jego kostkę na brzuchu, wykoncypowałem że musi to być jakiś znany sportowiec, bo dziewczyny przy nim, były poskręcane w umizgach jak gniazda tagliatelle. Jedna z nich, z soczyście malinowymi ustami, wskakiwała na niego co jakiś czas i zatapiali się w nasączonym perwersją pocałunku. Obróciłem się i w przeciwnym narożniku, zobaczyłem stół, na którym walały się liście i usypane były kreski. Choć to nie była moja bajka, z zaciekawieniem mrużyłem oczy, by regulować obraz i chwiejnym krokiem, podszedłem do tego szwedzkiego stołu. Liście wyglądały apetycznie i wręcz prosiły się, by je skręcić, jednak moja ręka powędrowała w stronę usypanych ścieżek. Poszukałem w kieszeni banknotu i postanowiłem posmakować czegoś innego. Wiedziałem, że robię źle, ale nie potrafiłem się opamiętać. Schyliłem się i zatykając jedną dziurkę, jak odkurzacz Zelmera, drugą dziurką wciągnąłem powietrze, zgarniając połowę zawartości stołu. W jednej chwili poczułem jakby mi ktoś wcisnął tampon w nos. Zacząłem się dusić i kasłać. Wpadłem w panikę. Usilnie próbowałem złapać oddech, ale uszczelniacz, który miałem w nosie, za żadne skarby nie chciał wyjść. W pewnym momencie coś błysnęło, jakby ktoś strzelił zdjęcie z lampą błyskową o dużej mocy, oślepiając mnie. Gdy odzyskałem wzrok, stałem przy blacie kuchennym, a przed sobą miałem usypane kreski z kaszy jaglanej. W dłoni trzymałem stary paragon, z którego wypadały małe ziarenka. Ku*** zaczyna mnie męczyć to lunatykowanie.

CZYTAJ WIĘCEJ