przekąska – Strona 15 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 14 czerwca 2017 Brak odpowiedzi

SAŁATKA Z KOMOSY RYŻOWEJ

Siedziałem an siedzeniu pasażera i obserwowałem drzewa, które migały przed moimi oczami, jak lampa stroboskopowa. Wydawać by się mogło, że się zawiesiłem i wiszę w próżni myślowej, ale prawda była zupełnie inna. Z każdym pokonanym kilometrem w mojej głowie szalała burza pomysłów i jeszcze więcej koncepcji napędzanych głodem. Odrzucając kolejne wizje, cieszyłem się, że mam do pokonania tylko siedemdziesiąt kilometrów. Gdyby odległość wykraczała poza magiczną setkę, mój mózg zagotowałby się jak Wartburg z dziurawą chłodnicą. Byłem coraz bliżej domu, a w głowie zamiast ułożonej koncepcji, bezczelnie rozsiadł się głód. Chichocząc, doprowadzał mnie do szewskiej pasji. Czułem, jak bezradność przywołana tym śmiechem zaczyna ogarniać moje ciało, wbijając mnie brutalnie w ziemię. Gdy dotarłem do domu, byłem u kresu wytrzymałości. Poziom mojej kreatywności leżał na podłodze i zanosząc się potężnym śmiechem, wytykał mnie palcem. Chyba ten widok podziałał na mnie jak strzał z półobrotu wymierzony przez Strażnika Texasu. W jednym momencie zrozumiałem, że to ja ustalam reguły i zasady tej gry. Po 20 minutach siedziałem na kanapie z pyszną sałatką w dłoni i przyklejonym uśmiechem zwycięzcy.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 13 czerwca 2017 Brak odpowiedzi

SAŁATKA Z MŁODYCH ZIEMNIAKÓW I BOTWINY

danie główne, przekąska, śniadanie

Wybierając się na powolny obchód miasta, chciałem się zrelaksować i wciągnąć nosem odrobinę lokalnej przestrzeni. W zamyśle miałem powolny spacer uliczkami malowniczego miasta, w akompaniamencie gwaru przechodniów i szumu wiatru, który tego dnia pracował na podwyższonym poziomie. Początkowo wszystko przebiegało zgodnie z planem i nic nie zwiastowało zbliżających się zaburzeń emocjonalnych. Jednak nie byłbym sobą, gdybym sobie smacznie nie skomplikował życia. Przechadzając się w okolicach ulicy X, nagle odczułem ogromną potrzebę, by skręcić w uliczkę, na której widniała tabliczka Y. Na pewno nie przyciągnął mnie zapach jedzenia, bo nie czułem nic po za oparami weekendowego melanżu. Nagle stanąłem przed wielką bramą, gdzie na skrzynce w słońcu wygrzewała się ona. Choć była filigranowa,czułem że jej wielkość ściska mi żołądek. Stałem jak wryty, a z kącików ust z prędkością światła toczył się ślinotok. Mam nadzieję, że nikt mnie nie widział, bo bardziej przypominałem cieknący hydrant, niż spokojnego spacerowicza. Ona chyba też nie pozostała obojętna na mój, pozostawiający wiele do życzenia urok i zerwała się z miejsca. Bez słowa oddaliliśmy się do domu, ubrani w myśl o czekających na nas rozkoszach. Nie jestem odporny na takie akcje i nic nie poradzę na to, że wpadła mi w oko Botwina 😉

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 7 czerwca 2017 4 komentarze

MŁODE PYRY Z SOSEM TZATZIKI

danie główne, przekąska

Ostatnia wizyta na rynku warzywnym, jak zwykle skończyła się solidnym obładowaniem siatek i kilogramami dobroci, które przybyły ze mną do domu. Przenikając pomiędzy zdezelowanymi eksponatami polskiej myśli motoryzacyjnej, starałem się nie zatrzymywać dłużej przy jednym straganie, by nie wykupić całego asortymentu. Tym razem chciałem kupić tylko kilka rzeczy i uciec stamtąd, zanim zakupy zaczną przypominać trening na siłowni. Jak zwykle, opętany zapachem świeżych warzyw, co chwilę dokładałem do siatek kolejne produkty. Czułem, jak nieświadomie przerabiam biceps, triceps i trochę nogi, które powoli zaczęły odczuwać skutki spaceru z obciążeniem. Już miałem wychodzić za bramę targowiska, kiedy poczułem uderzenie w potylicę. Gdybym w mych dłoniach nie zwisały dwie ogromne siaty, zapewne bym machnął na ślepo by zrewanżować się dowcipnisiowi, który oklepuje mi czaszkę. Jedyne, na co mogłem się zdobyć, to leniwy obrót w tempie slow motion. Rozejrzałem się dookoła, jednak nikogo nie dostrzegłem. Pomyślałem sobie, że mam jakieś urojenia i postanowiłem kontynuować podróż do domu. Jednak gdy tylko się odwróciłem, ponownie poczułem uderzenie i usłyszałem dziecięcy chichot. Tym razem nie wytrzymałem i odrzucając siatki na bok, energicznie odwróciłem głowę. Kilka metrów ode mnie, pomiędzy polonezem i tarpanem (chyba ktoś go przyniósł, bo niemożliwe jest, by w takim stanie dojechał), ze skrzynki wynurzały się młode pyry. Nie czekając na kolejny strzał, po krótkiej negocjacji z ich managerem, zwinąłem je do domu. Jak się później okazało, rzucały się na mnie w ramach buntu. Nie spodobało im się, że robiąc sos tzatziki w jednej ze stacji telewizyjnych, nie zaprosiłem ich na wizje. Świat się kończy, gdy pyra ma parcie na szkło.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 1 czerwca 2017 3 komentarze

CZARNY BEZ W CIEŚCIE

przekąska, śniadanie

Często pytacie mnie, jak powstają historie, które poprzedzają każdy przepis. O ile w większości przypadków, są to wyimaginowane obrazy, tak dzisiaj będę się starał trzymać faktów, które mocno zaprzyjaźniły się z realnym przebiegiem.

Jak zwykle popołudniowy czas, spędzałem na podróżowaniu z pracy do domu. W związku z tym, że występuję w roli pasażera, spokojnie mogę przeprowadzać lustrację stron internetowych w poszukiwaniu inspiracji. Nie ukrywam, że przeglądanie zdjęć z potrawami, co jakiś czas przeplatam odpaleniem tzw. twarzoksiążki, by być na bieżąco ze światem. Napisał wczoraj do mnie Paweł z pytaniem, czy nie mam przepisu na kwiaty bzu w cieście naleśnikowym. Szczerze mówiąc, nigdy nie jadłem naleśników w takim połączeniu, ale nie ukrywam, że zaciekawiło mnie to. Obiecałem, że przyjrzę się nieco bliżej tej potrawie. Nie minęło 5 minut, gdy w szczerym polu, przy wiejskiej drodze, ukazał się piękny krzak czarnego bzu, świecący kwiatami jak moja łysina w trakcie biegu. Podskoczyłem z zachwytu, a z moich ust wydobyły się skowyt nasączony podnieceniem i euforią. Kierowca nie wiedząc, co się dzieje, natychmiast zareagował i zaciągając hamulec ręczny, bokiem poprowadził auto w polną drogę, przy której rósł obiekt moich westchnień. Spojrzał na mnie zdezorientowanym wzrokiem, oczekując wyjaśnień, ale nie pojąłby tego, gdybym zaczął od początku tłumaczyć. Wybiegłem z samochodu i znikając w gąszczu aromatycznych kwiatów, oddałem się łowczej naturze. Gdy wróciłem do pojazdu z potężnie wypchaną, kwiecistą garścią, miny moich współtowarzyszy mówiły wszystko. Nie rozumieli mojego podniecenia, nie mogli pojąć skąd taka szybka akcja. Dalsza podróż upłynęła w milczeniu. Oni wpatrzeni przed siebie z wymalowanym na twarzy znakiem zapytania, a ja przyklejony do kwiatów, rozmyślający o pysznym obiedzie.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 31 maja 2017 4 komentarze

SZPARAGI Z PIETRUSZKĄ

danie główne, przekąska

Będąc świadomym swych lunatycznych akcji, nie dziwi mnie już fakt, że biorę udział w różnych dziwnych przedsięwzięciach. Mając świadomość, że po raz kolejny jestem elementem wyimaginowanej inscenizacji, postanowiłem się jej poddać i przeżyć kolejną przygodę. Tym razem moje wizje zepchnęły mnie do czasów, gdzie zamiast ciasnych gaci i kusych koszulek, faceci mieli na sobie ciężkie lśniące zbroje. Spragniony adrenaliny i mocnych wrażeń, znalazłem się chyba w samym środku konfliktu zbrojnego. Wokół mnie świszczały miecze, łamały się kopie, a u moich stóp co jakiś czas spadały elementy rozbitych kolczug, tarcz i innych skrawków średniowiecznego odzienia. Wiedziałem, że stojąc bezczynnie, za chwilę wyłapię strzał na potylicę, albo ktoś podrzuci moją głowę, oddzielając ją od korpusu. Zacząłem się rozglądać za jakąś bronią, której niewątpliwie nie brakowało na polu walki. Nagle ujrzałem cały kosz lśniących, srebrnych mieczy. Nawet się nie zastanawiałem, jak ten kosz się uchował, w tak idealnym stanie, skoro wokół panował syf jak w stajni Augiasza. Dorwałem największą rękojeść z lśniącym ostrzem i zacząłem wymachiwać w prawo i lewo. Gdy nagle przed moimi oczami rozbłysnęło światło, wiedziałem już, że nie jest to flesz aparatu. Uśmiechając się, spojrzałem w kierunku Magdy, która pukając się w czoło, dała mi do zrozumienia, że mój stan się pogarsza.

1 duży pęczek białych szparagów,
1 biała część pora,
2 ząbki czosnku,
1/2 puszki mleczka kokosowego (pojemność puszki 400 ml),
1/4 szklanki wody lub bulionu warzywnego,
otarta skórka z połowy cytryny,
1 łyżeczka mąki ziemniaczanej,
1 pęczek natki pietruszki,
olej z pestek winogron.

Pora kroimy w talarki i podsmażamy na patelni z rozgrzanym olejem.
Gdy por się zeszkli dorzucamy czosnek.
Szparagi myjemy, obieramy ze skórki, kroimy na mniejsze kawałki i wrzucamy na patelnię.
Dodajemy mleczko kokosowe, oraz bulion lub wodę.
Dusimy na małym ogniu, przez kilka minut.
Do mąki ziemniaczanej dodajemy odrobinę wody, tak by powstała gęsta zawiesina i dodajemy na patelnię, tak by sos delikatnie zgęstniał.
Pietruszkę kroimy i dodajemy do szparagów.
Po zdjęciu patelni z palnika, ścieramy skórkę cytrynową.
Podajemy z dodatkową porcją pietruszki i kiełkami.

Zdaje sobie sprawę, że przepis na przygotowanie tego dania jest banalnie prosty, ale właśnie takich rozwiązań szukam. Staram się pokazać, że nie potrzeba kilku godzin by zjeść smaczny posiłek. Jeśli masz na podorędziu pęczek białej dobroci, życzę udanego pichcenia, oraz smacznego 😉