przekąska – Strona 14 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 17 lipca 2017 Brak odpowiedzi

KISZONA FASOLKA SZPARAGOWA

przekąska

Po udanej kiszonce z kalafiora postanowiłem ukłonić się w stronę fasolki szparagowej, której zostało trochę po przygotowaniu obiadu. Podejrzewam, że teraz nie będzie się nic marnować, gdyż każde ponadprogramowe warzywo będę wciskał słoik, by sprawdzić, jak zmienia smak po kiszeniu. Zapewne znajdzie się ktoś, kto stwierdzi, że wszystkie produkty poddane fermentacji, będą zajeżdżać tak samo i łudząco przypominają ogórki. Ten eksperyment udowodnił mi, że tak nie musi być. O ile kalafiorem zachwycałem się koneser sztuki obrazami Rembrandta Harmenszoona van Rijna, to tutaj doszło do potężnej eksplozji. Po pierwszym kęsie wiedziałem, że znalazłem coś, co będzie nieodłącznym elementem sezonowego kiszenia. Ten smak sprawił, że moja twarz ubrała się w perwersyjnie szczery uśmiech, a kubki smakowe zaczęły szaleć w rytmie znienawidzonego Despacito. Słyszałem, że są osoby, które wylewają wodę po kiszeniu. Mam nadzieję, że nigdy nie zetknę się z takim procederem, gdyż moje stalowe nerwy, mogą tego nie wytrzymać. Nie chciałbym wychodzić, ze strefy spokojnego komfortu, by przyjąć strofujące oblicze. Ludzie jedzcie i pijcie kiszone, to jest bowiem samo zdrowie, które będzie Wam dane.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 14 lipca 2017 1 odpowiedź

BITKI SOJOWE Z FAOLKĄ W WĘGIERSKIM KLIMACIE

danie główne, przekąska

Po udanych sobotnich łowach na rynku warzywnym miałem całą kuchnię zapasów. Tak jestem facetem, łowcą, jestem myśliwym i drapieżcą. Po udanych eksperymentach z bobem, kalafiorem i agrestem, przyszedł czas na fasolkę szparagową. Nie ukrywam, że po głowie chodziło mi wciągnięcie jej w formie klasycznej, czyli ugotowanej z dodatkiem tartej bułki. Niezapomniany smak dzieciństwa, kiedy zielony strąk królował na talerzu. Nie potrzebowałem wtedy nic więcej. Żadnych ziemniaków, mięsa pływającego w sosie, czy innych dodatków. Wystarczył szabel (tak nazywano fasolkę szparagową u mnie w domu). Ten pomysł jednak mogę realizować w zaciszu kuchennym, bez fajerwerków i publicznej prezentacji. Potrzebowałem czegoś, co będzie bardziej rozbudowane i pozamiata kubkami smakowymi jak Jan Himilsbach tekstami. Przeprowadziłem szybą ocenę sytuacji i dostrzegłem w koszu 3 czerwone papryki. W tym momencie mnie olśniło, gdyż przypomniałem sobie o ostrym przecierze paprykowym, który dostałem od Kasi i Jacka. Wiedziałem, że to jest ten dzień, w którym otworzą się bramy ciemności. Czułem, że zielona fasolka szparagowa, przekroczy bramy piekła. Oj będzie piekła.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 13 lipca 2017 2 komentarze

KISZONY KALAFIOR

Bez kategorii, przekąska, śniadanie

Choć od dawna miałem w domu książkę Sztuka fermentacji, autorstwa Sandora Ellixa Katza, jakoś nie miałem czasu na kiszenie. Poradnik o fermentacji leżał wciśnięty w półkę i cierpliwie czekał, zbierając kurz na okładce. Gdyby nie wyjazd na Open’era podejrzewam, że zapomniałbym o istnieniu tej książki. Splot wydarzeń i nawiązane nowe znajomości, popchnęły mnie do podjęcia działań. Wybrałem się więc na pobliski rynek, celem solidnego zaopatrzenia, gdzie jak zwykle dostałem oczopląsu. Standardowo nawoływały mnie warzywa sprzedawane z Żuka, a ja udając, że ich nie widzę, starałem się je omijać szerokim łukiem. W głowie miałem wizję, która swą siłą przenosiła smak do ust. Przez chwilę miałem wrażenie, że najadłem się kiszonych ogórków i musiałem zniwelować ten posmak gumą do żucia. Starałem się kupić jak najmniej, skupiając się tylko na najważniejszych składnikach, ale jak zwykle nie poszło mi to zbyt dobrze. Kupując koper, dorzuciłem do siatki rzodkiewki. Gdy chwyciłem czosnek, przypadkiem natknąłem się na fasolę szparagową. Szybko zmieniła lokalizację, wskakując mi do reklamówki. W chwili, gdy dostrzegłem chrzan, zaraz obok niego leżała spuchnięta jak balon kalarepa, której też nie potrafiłem się oprzeć. Miałem już wszystkie dodatki, ale nigdzie nie mogłem znaleźć głównego bohatera. No niezły cyrk-pomyślałem. Będę kisił kalafior bez kalafiora. W momencie kiedy już układałem plan ataku na sklep z warzywami, jak spod ziemi wyrósł starszy jegomość, który w bagażniku swego leciwego czinkłaczento, miał kilka białych główek, usłanych różyczkami. Leciałem do domu jak przeciąg. Przez wymachiwanie siatami i podskoki, zapewne wyglądałem jak plażowy Janusz, który zakupił ostatnią kolbę kukurydzy w promocyjnej cenie, ale to nie jest istotne. Ważne, że kupiłem wszystko. Byłem (w sumie nadal jestem) farciarzem.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 10 lipca 2017 Brak odpowiedzi

PIEROGI Z GRILLOWANEJ KALAREPY, FASZEROWANE BOBEM I PIETRUSZKĄ

przekąska

W związku z tym, że moje plany nieco się pozmieniały, zamiast biegać pomiędzy murami malborskiego zamku, krzątałem się cały dzień w kuchni. Mając do dyspozycji całą skrzynkę świeżych warzyw, stałem przy wyspie w kuchni i zerkałem na nie z dumą, jak szlachcic na rozciągające się przed nim połacie terenu. Nie wiem skąd, ale wiedziałem, że to jest mój dzień i nic nie było w stanie tego spier….tfu…zepsuć. Rozpocząłem od grubszego tematu, wplatając fasolkę szparagową w ostry gulasz z sojowym kotletem. Strzał w dziesiątkę. Chyba 33 razy sprawdzałem, czy na pewno nie jest mdły, wzdychając przy tym z zachwytu. Kolejne manewry skupiły się na kluchach z zielonym farszem. Już wtedy chwytałem się za głowę, bo porcje raczej nie należały do małych. Widząc, że agrest się niecierpliwi, postanowiłem zaprosić go na deser i po chwili w domu roztaczał się bezwstydny zapach tarty. W tym momencie musiałem na chwilę przerwać, bo choć głodny nie byłem, musiałem w niej zatopić usta. Orgazm kulinarny. Cały czas odczuwałem niedosyt, więc szukałem dalej. Inspirując się pomysłem na carpaccio z kalarepy, postanowiłem ją wrzucić na grilla, a jako dodatek podać pastę z bobu. W trakcie prezentacji dania stwierdziłem jednak, że wygląda to nijak i zacząłem miętosić plaster w dłoniach. Ku mojemu zdziwieniu, po kilku sekundach trzymałem w dłoni pieroga, a na mojej twarzy pojawił się szelmowski uśmiech. Wiem, że życie nie jest kreowane przez przypadki, ale w obecnej sytuacji… życzę smacznego.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 21 czerwca 2017 Brak odpowiedzi

PIKANTNA FARINATA Z FASOLKĄ SZPARAGOWĄ

danie główne, przekąska

Pamiętam dzień, kiedy po raz pierwszy zetknąłem się ze zmielonymi ziarnami z ciecierzycy. Wiedziałem już, że będę z niej przygotowywał farinatę, ale nie miałem pojęcia, że w trakcie przyrządzania moja facja będzie ubrana w niesmak. Trzy lata temu, ten produkt nie był tak powszechny, jak dziś, ale na szczęście w pobliżu miałem sklep z ekologiczną żywnością. Przy samym zakupie, moja twarz już była mocno powykręcana, bo cena swą wysokością, wyrywała z butów bez rozwiązywania sznurówek. Nieświadomy kolejnego strzału, pobiegłem do domu i pełen entuzjazmu rozpocząłem przygotowywanie placka rodem z Genui. Mąka przyciągała przepięknym złocistym kolorem, co w mojej głowie wykreowało obraz cudownego ciasta. W chwili, gdy zacząłem dolewać wody, czar prysł i mój nos został zgwałcony przez ostry, dziwny, może trochę przypominający orzecha zapach. Myślałem, że coś się rozlało tydzień temu i w ferworze walki zapomniałem usunąć nieczystości. Jednak gdy nachyliłem się nad miską, wiedziałem, że to wokół mojego eksperymentu roztacza się ten nieprzyjemny zapach. Normalny człowiek zapewne by trzymał się z daleka od tej mikstury, ale ja przepełniony nadzieją, że to tylko opary, postanowiłem spróbować, jak to smakuje. Już po pierwszym kontakcie z kubkami smakowymi, wiedziałem, że to był błąd. W ustach pojawił się niesmak, jakbym chwycił przed chwilą żuł gąbkę, którą od miesiąca zmywałem naczynia. Wpadłem w panikę, szukając niwelatora tego niesmacznego stanu. Popijałem wodą, przegryzałem owoce i popychałem je kromką chleba. Dopiero potężny strzał soku cytrynowego naprawił mój błąd. Po takich przeżyciach zacząłem wątpić w sukces, ale wstawiłem półprodukt do piekarnika i pełen obaw oczekiwałem finału. Na szczęście obróbka termiczna zamieniła tragiczne doświadczenia w przecudne doznania smakowe. Nigdy więcej już nie zanurzałem języka w cieście z mąki ciecierzycowej.

CZYTAJ WIĘCEJ