Kategorie:
danie główne

O tym, że półświatku kulinarnym funkcjonuje coś takiego jak okra, dowiedziałem się kilka miesięcy temu, od mojego brata. Choć przygotowałem już setki przeróżnych potraw, jakoś nigdy nie miałem okazji przyrządzać piżmana jadalnego (Tak! Sprawdziłem w wikipedii, czymże jest ta przedziwnie wyglądająca roślina). Bardzo się ucieszyłem, gdy w zeszłym tygodniu, otrzymałem wiadomość: „… Okra w Lidlu od poniedziałku…” Nie ukrywam, że w natłoku zajęć, biegania, zapomniałem o tym, co oferuje sklep. Wczoraj, jednak gdy zobaczyłem znajomy logotyp, który kojarzy się z walkami o skórzane portfele i kolejkami dłuższymi niż pas startowy, oświeciło mnie. Wiedząc, że nie będę musiał nikomu wyrywać produktu, który mnie interesuje, z uśmiechem wjechałem do środka, jak podniecony imprezowicz w piątek do sklepu monopolowego. Dotarłem w miejsce, gdzie leżały wszystkie warzywa i owoce. Zacząłem się rozglądać w poszukiwaniu małych zielonych torebeczek, o gwieździstym przekroju. Zatoczyłem koło wokół podestu i… No K*&a wykupili-pomyślałem. Zabrakło portfeli, podróbek Thermomixa, wkrętaków i rzucili się na okrę. Nie tracą nadziei, wszedłem na drugi krąg i nagle w małym pudełeczku, na wysokości moich oczu, dostrzegłem warzywo, które mnie przyciągnęło do sklepu. Spakowałem do siatki cały dostępny towar (nie było tego wiele) i biorąc jeszcze kilka innych warzyw, uradowany pognałem do kasy, potykając się o rodzące się w głowie pomysły.
CZYTAJ WIĘCEJ

Myśląc, że zaspałem, wystrzeliłem jak z procy i zacząłem biegać po mieszkaniu jak opętany. Miałem zaplanowane poranne bieganie po plaży i nie mogłem dopuścić do zaprzepaszczenia takiej okazji. Na szczęście była dopiero 4:30. Chcąc uniknąć tłumów, musiałem wyruszyć z domu jeszcze przed wschodem słońca. Nie chciałem się przeciskać przez miasto parawanów, karcony postawą spuchniętego Janusza i opluwany wzrokiem wulgarnej Grażyny. Plan wdrożyłem bezszelestnie, jak Mark Zuckerberg nową politykę prywatności na twarzoksiążce i po 15 minutach moim oczom ukazało się bezkresne morze. Zrzucając obuwie przy pierwszym krzaku, dumnie wbiegłem na plażę. Owiewany przez poranną bryzą czułem się, jakbym przed chwilą na koncie odnotował wpływ kolejnego miliona. Poza szumem fal, nic nie zakłócało przeszywającej ucho ciszy. W pewnym momencie zorientowałem się, że coś nie gra. Nie słyszałem pisku głodnych mew, które odzywają się w mojej głowie, nawet gdy oglądam pocztówkę z wakacji. Pod nogami, zamiast peelingującego piasku, w moje stopy wbijały się drobne kamienie. Co jest do jasnej cholery — pomyślałem. Przecież nie byłem w Chorwacji, tylko nad naszym polskim morzem. Poirytowany zacząłem się rozglądać, by zrozumieć, co się dzieje i w tym momencie potknąłem się o jakiś kawałek drewna. Gdy próbowałem ponownie złapać pion, wiedziałem już, co się stało. Ponownie lunatykując trafiłem do kuchni, gdzie na podłodze leżał rozsypany przez koty pęczak.

CZYTAJ WIĘCEJ