Bez kategorii – Strona 7 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 7 marca 2017 4 komentarze

ZAPIEKANA KAPUSTA PEKIŃSKA

Bez kategorii

Bezczynne leżenie na plaży, raczej nie należy do moich ulubionych form relaksu, ale miejsce, w którym się znajdowałem, nie było przystosowane do uprawiania żadnych aktywności. Bezskutecznie szukałem choćby kilku centymetrów cienia, ale w promieniu kilku kilometrów rozciągał się tylko piasek i woda. Nigdzie nie mogłem dostrzec żadnego drzewa, z góry więc założyłem, że wSzyszko wycięli i zaległem na ręczniku w centralnym punkcie na skraju oceanu. Słońce tego dnia grzało wyjątkowo mocno, więc już po kilku minutach leżakowania słyszałem, jak na moich plecach skwierczy wytapiany tłuszcz. Mógłbym tego dnia posłużyć jako płyta grzewcza, na potrzeby plażowego cateringu. Temperatura sprawiła, że na chwilę odpłynąłem. Na dobrą sprawę dziwię się, jak można zasnąć w tak piekielnym klimacie. Ze snu wyrwał mnie delikatny chłodny dotyk, przemieszczający się po moich plecach. Choć w pierwszej chwili chciałem się zerwać, postanowiłem delektować się chwilą i miałem w nosie, co lub kto sprawia, że czuje się jak młody Bóg. Pragnąłem, by ta chwila trwała w nieskończoność, ale z drugiej strony byłem ciekawy, kto jest moim wybawcą. Przekręciłem się na bok i…. spadłem z łóżka, wraz z kapustą pekińską, która wylądowała na moich plecach, wypadając z siatki leżącej na oparciu kanapy.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 3 marca 2017 14 komentarzy

PRALINY Z CIECIERZYCY

Bez kategorii, słodkości

Nie jest tajemnicą, że możliwości ciecierzycy są nieograniczone i każda jej odsłona budzi niespotykane na co dzień emocje. Jednego dnia możemy ją wepchnąć w pysznego kotleta, którym będziemy raczyć konserwatywnych przyjaciół, a kilka minut później możemy podać przepyszny deser z cieciorką w roli głównej. Uwielbiam moment, w którym po degustacji moich dań informuje moich gości o tym, że zarówno w daniu głównym, jak i deserze, składnikiem bazowym był ten sam strąk. Niedowierzanie przeplecione szokiem i wytrzeszcz oczu, sprawiają że mam ochotę przyklasnąć. Gdy widzę na twarzach degustatorów powoli spływający wodospad znaków zapytania, zdając sobie sprawę, że za pierwszym informacja mogła nie dotrzeć, tekst powtarzam raz jeszcze. Widzę jak roślinna kuchnia, zaczyna wypełniać ich głowę. Jaram się jak sprzęgło w dwudziestoletnim Golfie.

Właśnie za to kocham kuchnię wegańską. Jest nieprzewidywalna, kolorowa, smaczna i daje tysiące możliwości. Chciałbym to samo powiedzieć o kuchni tradycyjnej, ale jakoś nie mogę sobie wyobrazić słodkiego deseru z wołowiny.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 28 lutego 2017 1 odpowiedź

KREM Z BIAŁYCH WARZYW I MAKARON Z CUKINII

Bez kategorii, zupa

W związku z tym, że zbliża się okres wiosenny, a za nim za chwile z przytupem rozpocznie się okres letni, postanowiłem uderzyć w nieco świeższy klimat. Przez gotowanie kilku, a czasem kilkunastu potraw dziennie na potrzeby książki, moja sylwetka daleka jest od idealnej. O kostce na brzuchu dzisiaj mogę zapomnieć, chyba że wyskubię kilka z chodnika i ułożę, tworząc atrakcyjny wzór. Gdy przyjeżdżam wieczorem do domu, raczej wysoce niewskazane jest pochłanianie potraw przepełnionych węglami, że o pożeraniu góry pszennego pieczywa nie wspomnę, dlatego przyszedł czas na coś zdecydowanie lżejszego. Łatwo się mówi, zakłada i planuje. Jeśli zaś chodzi o realizację, trzeba troszkę pokombinować, by w przypływie niemocy nie sięgnąć po skupiony w chrupiącej kromce gluten. Po powrocie z pracy, by zminimalizować do zera pokusę, schowałem wszystkie produkty ociekające węglowodanami i zacząłem wyciągać to, co pozostało w zasięgu mojego wzorku. Seler, pietruszka, rzodkiew biała, cebula. Z każdym pojawiającym się składnikiem, czułem jak w ustach, kiełkuje wizja aksamitnego warzywnego kremu. Zdawałem sobie sprawę, że samą zupą się nie najem i już w panice rozglądałem się za jakimś makaronem. Na szczęście w ostatniej chwili wygrzebałem przepiękną Cukinię, która na ucho mi wyszeptała, że chciałaby być przerżnięta w klimacie julienne.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 24 lutego 2017 Brak odpowiedzi

WARZYWNA ZUPA Z RESZTEK

Bez kategorii

Wiedziałem, że muszę wyjść na zakupy, ale na myśl o tłumach ludzi galopujących pomiędzy regałami i awanturujących się przy kasach, dostawałem białej gorączki. Poprzedniego dnia robiłem „risercz” w szafkach i nie zauważyłem nic, co by rzuciło mnie na kolana i bez użycia siły przyciągnęło do garów. Wizja przeciskania się pomiędzy wycieczkami sklepowymi wisiała mi nad głową i budowała coraz większą niechęć. Nie liczyłem na żaden cud ani na radosne objawienie, ale postanowiłem jeszcze raz zerknąć do kosza z warzywami i do lodówki. W myślach obiecałem sobie, że zrobię wszystko, by pozostać w domu. Choćbym miał ugotować danie z tynku i kurzu, nie ruszę się z czterech ścian. Nachyliłem się przy miejscu, gdzie zazwyczaj leżakują soczyste korzenie i zagłębiłem się w niewidoczną dla mnie otchłań (nie mieszkam w Mordorze, ciemno już było). Po kilku sekundach mieszania pod palcami wyczułem jakiś kształt. W obawie przed utratą kontaktu energicznym ruchem wyciągnąłem rzecz na zewnątrz i moim oczom ukazała się Marchew. Szczerze mówiąc, nie wyglądała zbyt atrakcyjnie, ale na bezrybiu i rak ryba. Zachęcony znaleziskiem, ponownie zamieszałem i już po chwili w moich dłoniach siedziała Pani Pietruszka, która wyglądała, jakby zmęczył ją tygodniowy melanż alkoholowy. Była jakaś dziwnie blada i niewyraźna. Entuzjastycznie zacząłem wyciągać kolejne elementy swej kulinarnej układanki i po chwili, miałem cały blat warzyw. Co prawda nie prezentowały się one, tak jak powinny, ale nie miałem serca, by skazać. W jednym momencie poczułem się jak krzyżówka MacGyvera i Adama Słodowego. Kreatywny strzał ubrany w uśmiech spłynął po mojej twarzy.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 23 lutego 2017 Brak odpowiedzi

RIGATONI Z SOSEM CURRY I WĘDZONYM TOFU

Bez kategorii, danie główne

Po przyjściu z pracy byłem tak wyczerpany, że nie miałem siły, by ściągnąć buty czy zrzucić z siebie przemoczoną kurtkę. Padłem na łóżko i nie kontrolując podróży górnej powieki w kierunku dolnej, dałem się przygarnąć przez ramię Morfeusza. Odpłynąłem w najprzyjemniejszy ze znanych mi sposobów, nie tracąc kontaktu z rzeczywistością. Czułem jak moje ciało, ogarnia błogi sen. Lekkość, z jaką przemieszczałem się w myślach, sprawiała że na moich ustach malował się uśmiech, jak przy potężnej porcji jaglanego tiramisu. Potrzebowałem tego, jak moherowa aktywistka, nowych marketowych promocji. Nie wiem, ile czasu poświęciłem na integrację z miękkością łóżka i myślową ekstazę. Chciałem spać szybko, bo wiedziałem, że ta chwila choć jest, za chwilę może się przerwać jak pajęcza nić przy świątecznym sprzątaniu. Nie pomyliłem się. Nagle coś gruchnęło, stuknęło, a od strony kuchni zaczął dobiegać dźwięk dziwnego szurania. Sen, którym tak się cieszyłem, choć jeszcze się do końca nie rozwinął, nagle się urwał jak hejnał z Wieży Mariackiej. Nie czekałem na rozwój wydarzeń i pognałem do kuchni, sprawdzić co się dzieje. Zanim dotarłem do źródła hałasu, potknąłem się o wytaczającą się z pomieszczenia puszkę. Przy akompaniamencie siarczystego „Ku*wa mać” gruchnąłem o ziemię. Nie chciałem się podnosić. Na przekór temu, co się działo, zamierzałem poleżeć na złość sobie i turlającym się obok mego ucha konserw. W takich chwilach targają mną jednak podwyższone stany emocjonalne, wypychane przez świdrujący głód. Wstałem, ugotowałem, zjadłem.

CZYTAJ WIĘCEJ