Kategorie:
Bez kategorii

Gdy przechadzałem się po mieszkaniu, on cały czas zerkał na mnie, próbując wymusić na mnie jakąkolwiek reakcję. Prowokacyjne przewiercanie mnie wzrokiem, na nic się jednak zdało, gdyż doskonale znałem taki rodzaj zagrywki. Postanowiłem się z nim nieco zabawić. Wiedziałem, że strasznie go męczy ten bezruch, więc przyspieszając przy blacie kuchennym, co jakiś czas robiłem energiczny zwrot, by mógł poruszać głową. Jego twarz coraz bardziej była powykręcana i pomięta, jak papier śniadaniowy po 4 użyciu i wykazywała coraz większe poirytowanie moim zachowaniem. Rozbawiony, postanowiłem pójść nieco dalej, ze swoim wkręcającym zachowaniem i wyciągnąłem rękę w jego kierunku. Widziałem już delikatny uśmiech na jego twarzy, a jego wzrok pochłaniał każdy ruch mojej dłoni. Gdy już prawie pod palcami czułem jego pofałdowaną jak falista blacha czaszkę, ominąłem go i chwyciłem dumnie wyprężoną paprykę. Myślałem, że jegomość eksploduje i zacznie mnie okładać pięściami. Wyglądał jak rozdrażniony pit bull, któremu ktoś zabrał miskę z jedzeniem. Nie mogłem się dłużej nad nim pastwić. Choć jego mądrość wypełniała atmosferę, poddawał się wszystkim wkrętom, jak pierwszoklasista na długiej przerwie. Zbliżyłem się do niego i szyderczo wycedziłem przez zęby: ” No, Kalafior…dziś będzie na ostro”.

Gdy wróciłem do domu, było pięć minut po dwudziestej. Nie musiałem zerkać na zegarek, gdyż Doradca Smaku wynurzający się z odbiornika TV, dał do zrozumienia, że za chwilę będzie rozwijać się akcja przy ulicy Wspólnej. Usiadłem na kanapie i po szaleńczym miejskim wyścigu, starałem się ogarnąć swoje myśli. Część z nich już pakowała się do łóżka, domagając się kontrolowanej integracji z poduszką. Pozostałe, nie wiedzieć dlaczego, wyrywały się do kuchni i zaczęły skanować dostępne produkty. Rozdarty pomiędzy łóżkiem a garami, nie wiedziałem czy oddać się w objęcia Morfeusza, czy może pójść za myślą, robiącą zamęt jak emerytka w sklepie z odzieżą używaną. Siedząc nieruchomo przez kilka minut, potrząsając głową jak grzechotką, starałem się ogarnąć ten bałagan. Niestety, oczekiwanego efektu nie mogłem dojrzeć. Zamiast przejrzystego obrazu, miałem wizję przypominającą obrazy Beksińskiego, która w niczym mi nie pomagała. Choć zdarzało mi się, na odległość, zlustrować zawartość szafek i nie przewracając produktów ustawić plan działania, w tamtej chwili nie mogłem tego ogarnąć. Musiałem podnieść część ciała, z którą w mocnej przyjaźni tkwi krzesło i zacząć ogarniać coś do zjedzenia. Nie wyobrażałem sobie, że idę do łóżka i bez przygotowania obiadu na dziś, spokojnie zasypiam. Wystarczył jeden ruch, wysunięcie szuflady zamrażalnika, by po krwawej walce myślowej, natchnęła mnie zamrożona przed miesiącem malina. Nie zastanawiałem się, jakie relacje łączą ją z tofu i pyrami, ale po chwili w garnku pływały już „serowo”-ziemniaczane kulki naładowane słodkim owocem.

Przechodziłem obok nich kilka razy i za każdym razem mój wzrok uciekał w ich kierunku, lustrując wyeksponowane krągłości. Starałem się wzrok wbijać w produkty, które nie przyciągały w tak nachalny sposób, ale nie dało się. Wbrew swojej woli, cały czas powracałem, do tego samego regału i powstrzymywałem dłonie, by nie działały bezmyślnie. W końcu nie wytrzymałem i dopadłem do tych krągłości napędzających machinę wyobraźni. Bez opamiętania, zacząłem je dotykać, gładzić, doprowadzając się do niesamowitego ślinotoku. Musiałem wyglądać co najmniej dziwnie, gdyż Pani obsługująca dział warzywny, przystanęła i zrobiła minę jakby właśnie skończyła konsumpcję cytryny. Stałem tak jeszcze przez chwilę i nie zwracałem uwagi, na ludzi, którzy patrząc na mnie potykali się o skrzynki z pomidorami i opluwali mnie wzrokiem. Przecież nie obnażałem się publicznie, ani też nie nagabywałem nikogo namawiając do niechlubnych poczynań. Nie wiedziałem, skąd to zażenowanie wśród obserwatorów. Stałem przy skrzynce z warzywami i dzierżąc w dłoni dwie okrągłe cukinie, zastanawiałem się, co przyrządzić na obiad.