#obiad – Strona 9 – Vegenerat Biegowy

4 minuty czytania 1 lutego 2018 2 komentarze

WĘDZONE TOFU W SOSIE CURRY

danie główne

Niekiedy mam wrażenie, że moje wszystkie pokłady kreatywnego myślenia zostały zużyte w 100%. Jadąc z pracy, staram się wymyślić jakiś posiłek, który przyrządzę po powrocie, ale nic z tego nie wychodzi. Szukam inspiracji w internecie, ale trudno jest znaleźć coś, jeśli nie mam pojęcia, co chcę znaleźć. Przecież nie wpiszę w przeglądarkę -„na co ma ochotę Przemek?” Z drugiej strony nie próbowałem jeszcze takiego manewru. Być może spotka mnie miła niespodzianka. Ok, przyznam się, przed chwilą wpisałem i wyskoczyło mi streszczenie odcinka serialu „Na dobre i na złe”. Cytuję -„Na dobre i na złe. Przemek kocha Olę, ale ma ochotę na Zuzę” Obiecuję, że już więcej nie będę sprawdzał, na co ochotę ma Przemek. Lekko odbiegłem od tematu, więc muszę się ogarnąć. Przemierzałem tak 70 km do domu, no i nic nie wymyśliłem. Moje myśli, cały czas krążyły wokół jedzenia. Były zakręcone jak słoik z dżemem, zakupiony na bazarze od Pani Jadzi. Za cholerę nie mogłem ich otworzyć i skierować na właściwy tor. Zrezygnowany wszedłem do mieszkania i już chciałem sobie przygotować kanapkę z resztką pasty „makrelowej”, ale gdy otworzyłem lodówkę, olśniło mnie. Z dolnej szuflady zerkała na mnie papryka, z górnej półki szyderczo uśmiechało się mocno uwędzone tofu. Moją twarz oblał rumieniec, a usta wygięły się w półksiężyc skierowany ku górze. Gdyby ktoś mi w tym momencie zrobił zdjęcie, na pewno zrobiłbym karierę jako bohater mema, krążącego w sieci.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 25 stycznia 2018 Brak odpowiedzi

OKRA W SOSIE POMIDOROWYM

danie główne

O tym, że półświatku kulinarnym funkcjonuje coś takiego jak okra, dowiedziałem się kilka miesięcy temu, od mojego brata. Choć przygotowałem już setki przeróżnych potraw, jakoś nigdy nie miałem okazji przyrządzać piżmana jadalnego (Tak! Sprawdziłem w wikipedii, czymże jest ta przedziwnie wyglądająca roślina). Bardzo się ucieszyłem, gdy w zeszłym tygodniu, otrzymałem wiadomość: „… Okra w Lidlu od poniedziałku…” Nie ukrywam, że w natłoku zajęć, biegania, zapomniałem o tym, co oferuje sklep. Wczoraj, jednak gdy zobaczyłem znajomy logotyp, który kojarzy się z walkami o skórzane portfele i kolejkami dłuższymi niż pas startowy, oświeciło mnie. Wiedząc, że nie będę musiał nikomu wyrywać produktu, który mnie interesuje, z uśmiechem wjechałem do środka, jak podniecony imprezowicz w piątek do sklepu monopolowego. Dotarłem w miejsce, gdzie leżały wszystkie warzywa i owoce. Zacząłem się rozglądać w poszukiwaniu małych zielonych torebeczek, o gwieździstym przekroju. Zatoczyłem koło wokół podestu i… No K*&a wykupili-pomyślałem. Zabrakło portfeli, podróbek Thermomixa, wkrętaków i rzucili się na okrę. Nie tracą nadziei, wszedłem na drugi krąg i nagle w małym pudełeczku, na wysokości moich oczu, dostrzegłem warzywo, które mnie przyciągnęło do sklepu. Spakowałem do siatki cały dostępny towar (nie było tego wiele) i biorąc jeszcze kilka innych warzyw, uradowany pognałem do kasy, potykając się o rodzące się w głowie pomysły.
CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 22 stycznia 2018 Brak odpowiedzi

PĘCZAK I DYNIA Z HARISSĄ

danie główne

Myśląc, że zaspałem, wystrzeliłem jak z procy i zacząłem biegać po mieszkaniu jak opętany. Miałem zaplanowane poranne bieganie po plaży i nie mogłem dopuścić do zaprzepaszczenia takiej okazji. Na szczęście była dopiero 4:30. Chcąc uniknąć tłumów, musiałem wyruszyć z domu jeszcze przed wschodem słońca. Nie chciałem się przeciskać przez miasto parawanów, karcony postawą spuchniętego Janusza i opluwany wzrokiem wulgarnej Grażyny. Plan wdrożyłem bezszelestnie, jak Mark Zuckerberg nową politykę prywatności na twarzoksiążce i po 15 minutach moim oczom ukazało się bezkresne morze. Zrzucając obuwie przy pierwszym krzaku, dumnie wbiegłem na plażę. Owiewany przez poranną bryzą czułem się, jakbym przed chwilą na koncie odnotował wpływ kolejnego miliona. Poza szumem fal, nic nie zakłócało przeszywającej ucho ciszy. W pewnym momencie zorientowałem się, że coś nie gra. Nie słyszałem pisku głodnych mew, które odzywają się w mojej głowie, nawet gdy oglądam pocztówkę z wakacji. Pod nogami, zamiast peelingującego piasku, w moje stopy wbijały się drobne kamienie. Co jest do jasnej cholery — pomyślałem. Przecież nie byłem w Chorwacji, tylko nad naszym polskim morzem. Poirytowany zacząłem się rozglądać, by zrozumieć, co się dzieje i w tym momencie potknąłem się o jakiś kawałek drewna. Gdy próbowałem ponownie złapać pion, wiedziałem już, co się stało. Ponownie lunatykując trafiłem do kuchni, gdzie na podłodze leżał rozsypany przez koty pęczak.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 18 stycznia 2018 Brak odpowiedzi

KREMOWY SOS Z KIMCHI

danie główne, przekąska

Początek roku rozpocząłem bardzo „aktywnie”. Zamiast nogami w terenie machałem chusteczkami higienicznymi w okolicy nosa, żeby katar nie przecinał ust, a w kuchni…? W kuchni nie próżnowałem. Zazwyczaj, gdy dopada mnie jakieś przeziębienie lub coś mocniejszego, nieruchomo leżę w łóżku jak drzewo zmasakrowane przez bobry, ale tym razem było inaczej. Zamiast zawijać się w kołdrę, tworząc kokon, co jakiś czas zrywałem się z łóżka, by zrobić kolejny dzban herbaty. Nigdy nie byłem zwolennikiem tego trunku, ale w tamtym momencie odczuwałem silną potrzebę jej spożywania. Przez dwa tygodnie wypiłem jej więcej niż przez całe czterdziestoletnie życie. Drugim objawem inności mojej choroby, okazał się nieziemski apetyt, który zwykle zasypiał, gdy rozkładała mnie temperatura. Oczekując na wrzątek przy czajniku, co jakiś czas zerkałem do lodówki, która opętana złem, za każdym razem przyciągała mnie do siebie. Wieszałem się bezwładnie na drzwiach i lustracyjnym spojrzeniem wybierałem produkty, które chciałbym w danej chwili spożyć. Pewnego dnia wisząc na wrotach prowadzących do lodowej krainy, dostrzegłem słoik z kimchi, który raczej nie wzbudza większego zainteresowania wśród współlokatorów. Nie rozumiem tej obojętności, przecież robiąc tę przystawkę dałem zdecydowanie mniej papryki gochugaru niż Koreańczycy. Było pikantne, ale do przecinającej język ostrości jeszcze dużo brakowało. Postanowiłem zniwelować nieco tę pikanterię i dorzuciłem do kapusty mleczko kokosowe. Jedząc, miałem wrażenie, że czegoś brakuje (ostrości), ale i tak sam musiałem wszystko wciągnąć (ku mojej radości). Jak się okazało, nadal było za ostre.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 11 stycznia 2018 Brak odpowiedzi

DROŻDŻOWA TARTA Z WARZYWAMI

danie główne, przekąska

Choroba uczepiła się mnie jak rzep psiego ogona i nie chce odpuścić. Choć czuje się już o niebo lepiej, czuję że do pełni sprawności brakuje mi jeszcze sporo. Chciałbym pobiegać, ale obawiam się, że mogłoby się to skończyć zapaleniem płuc, a co za tym idzie, kolejnym leżakowaniem. Wolę jeszcze chwilę pocierpieć w bezruchu. W akompaniamencie przybywających kilogramów i w rytmie nadciągającej depresji biegacza, staram się zabijać nudę, pochłaniając kolejne porcje jedzenia. To straszne, ale taka jest prawda – kocham jeść. Jednego dnia mam ochotę na brokuł, kolejnego na kalafior, a następnego w mojej głowie szaleją pieczarki, które skumały się z papryką. Tak jak nie potrafię ugotować dla trzech osób, tak też zawsze za dużo kupuję, co w konsekwencji prowadzi do nagromadzania resztek. W lodówce już zaczęło brakować miejsca, więc zostałem zmuszony do wyciągnięcia wszystkiego na blat i wykombinowania jakiejś potrawy. Mogłem pójść po linii najmniejszego oporu i zrobić danie jednogarnkowe, nazywając je prowokacyjnie Eintopf warzywny, ale postanowiłem dowalić węglowodanów i sięgnąłem po mój ukochany gluten. Co z tego wyszło? Niby to tarta, niby pizza…sam już nie wiem. Jedno jest pewne….jest soczyście, aromatycznie i przede wszystkim pysznie.

CIASTO :

1 i 1/2 szklanki mąki pszennej ( tej zwykłej, najzwyklejszej ),
20 g drożdży,
135 ml ciepłej wody,
1/2 łyżeczki cukru brązowego,
1/2 łyżeczki soli,
2 łyżki oliwy z oliwek,

FARSZ:

1 cebula,
2 ząbki czosnku,
6 dużych pieczarek,
1 puszka pomidorów,
1 kalafior,
1 brokuł,
1 papryka,
1 mała papryka chilli,
1/2 łyżeczki curry,
1 łyżeczka kminu rzymskiego,
szczypta cynamonu,
pieprz,
sól,
1 pęczek natki pietruszki,
2 łyżki zmielonego siemienia lnianego,
olej do smażenia.

Przygotowanie rozpoczynam od przygotowania ciasta. Do miseczki wrzucam drożdże, cukier, wlewam ciepłą wodą. Wszystko mieszam i odstawiam na chwilę w ciepłe miejsce, by drożdże „ruszyły”.
Mieszam sól z mąką, wlewam do nich pracujące drożdże, oliwę i wyrabiam bardzo gładkie ciasto. Odstawiam pod przykryciem,na około 30-45 minut do wyrośnięcia. Ciasto powinno zwiększyć swoją objętość co najmniej dwukrotnie.
W czasie gdy wyrasta ciasto zabieramy się za przygotowanie farszu.
Cebulę kroimy w piórka i podsmażamy wraz z czosnkiem na oleju.
Dodajemy pokrojone pieczarki. Pamiętamy, by nie mieszać, by grzyby nie puściły wody. Mają się przypiec na rumiany kolor.
Brokuła i kalafior gotujemy przez 10 minut na parze. Wcześniejsze ugotowanie przyspieszy proces przygotowania farszu.
Do pieczarek dodajemy paprykę i podsmażamy, by delikatnie zmiękła.
Wlewamy na patelnię pomidory, dorzucamy kalafior, brokuła i dusimy przez kilka minut, by warzywa zmiękły.
Doprawiamy wszystko i odstawiamy na bok.
Ciasto rozwałkowujemy na średnicę nieco większą niż nasza forma ( moja miała 30 cm), po czym układamy je na blaszce.
Do farszu dodajemy zmielone siemię lniane, pokrojoną natkę pietruszki, mieszamy i wykładamy na ciasto. rozprowadzamy na całej powierzchni.
Nadmiar ciasta zawijamy do środka.
Pieczemy w 200 stopniach przez około 15-20 minut. Przypominam, że każdy piekarnik jest inny, dlatego warto czasem zajrzeć co się dzieje z naszym daniem.
Podajemy ze świeżymi warzywami oraz sosem (czosnkowym, koperkowym,etc…)

Jak widać z resztek warzyw można przyrządzić smaczne danie, bez żadnego planowania oraz robienia specjalnych zakupów. W związku z tym, że kocham pszenne wyroby, dla jest to propozycja idealna.