#kalafior – Strona 2 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 26 lipca 2018 9 komentarzy

BROWNIE Z KALAFIOREM

słodkości

Nie wiem która była godzina, gdy zza ściany usłyszałem jakieś dziwne dźwięki. Wiedziałem jednak, że to jeszcze nie pora by wstawać do pracy, bo zza rolet przez okno nieśmiało wdzierała się ciemność. Wzrokiem omiotłem łóżko w poszukiwaniu kotów, które mogły uskuteczniać nocne szaleństwa, ale to nie one. Stan faktyczny był zgodny z ewidencyjnym. Z narastającym niezadowoleniem, zrzuciłem nogi z łóżka i palcami stóp spenetrowałem podłogę w poszukiwaniu laczków w typie Kubota. Szybko poczułem znajomy kształt domowego obuwia i po wsunięciu stóp udałem się po omacku do kuchni. Nie zapalałem światła, gdyż jego blask mógłby podziałać na mnie jak światło emitowane przez spawarkę. Wolałem dokonać oględzin, sugerując się kształtami i konturami przedmiotów znajdujących się w pomieszczeniu. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało w porządku. Nie zauważyłem niczego niepokojącego, ale dźwięk, który słyszałem przed kilkoma minutami, nie ustawał. Cały czas w moich uszach rozbrzmiewało pukanie, jakby ktoś uderzał palcami w podłogę. Zrobiłem dwa kroki do przodu i oniemiałem. Zza wyspy wystawała głowa, jakby ktoś się rozciągnął wzdłuż szafek. To stamtąd dochodził niepokojący dźwięk. Szybkim ruchem sięgnąłem do włącznika i zapaliłem światło. Gdy pomieszczenie zostało rozświetlone śnieżnobiałym promieniem, wszystko się wyjaśniło. Na podłodze leżał Kalafior, który rytmicznie stukał w panele. Gdy mnie dostrzegł, spojrzał na mnie beznamiętnie i wycedził przez zęby-Stary, siedzę już tutaj 4 dni i nie widzę żadnego zainteresowania moją osobą. Jeśli dziś się mną nie zajmiesz, komunikuję i lojalnie ostrzegam-Wychodzę i już mnie więcej nie zobaczysz. Nie miałem wyjścia! Do rana leżałem z otwartymi oczami i wymyślałem atrakcje.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 28 lutego 2018 Brak odpowiedzi

KALAFIOROWE CEBULARZE Z WĘDZONYM TOFU

danie główne, przekąska

Po sobotnim biegu zaplanowałem sobie jeden dzień wolnego, żeby móc w spokoju rozprostować nogi. Postanowiłem poleżeć w łóżku nieco dłużej niż zwykle, dlatego około godziny dziesiątej jeszcze integrowałem się z kołdrą. Mieszkanie wydawało się odpoczywać razem ze mną. Wokół panowała tak głęboka cisza, że słyszałem każdy szmer. Z kąta pokoju dobiegał spokojny oddech pająka, który idąc za moim przykładem, wyciągnął się na parapecie. Pajęczyna, którą utkał przy suficie, zamiast falować, wisiała nieruchomo jak sopel lodu. Koty, które zazwyczaj o tej godzinie dostają największej ochoty na zabawę, teraz jakby wczuły się w klimat. Leżały na kołdrze, którą byłem przykryty i pomrukiwały tak cicho, że wręcz niesłyszalnie. Wymarzone werbalno-wizualne dzieło. Nie chciało mi się spać, więc kontemplowałem ten bezruch i wręcz krzykliwą ciszę. Starałem się wyłapać każdy kadr, by w swojej głowie kreować kolejny poetycki obraz z warzywami w roli głównej. Chciałem, żeby ta chwila trwała i wprowadzała mnie w niosący spokój- stan emocjonalnej lewitacji. Tak bardzo tego pragnąłem! Jednak tak bardzo, jak pragnąłem się zrelaksować, tak bardzo zaczął na mnie naciskać głód. Bezczelny typ, umiejący zepsuć chwile, które wydają się niezniszczalne. Musiałem pozostawić swoje epickie wizje i zderzyć się z kuchenną prozą. Okazało się, że nie było tak źle. Najedzony, byłem równie szczęśliwy.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 11 stycznia 2018 Brak odpowiedzi

DROŻDŻOWA TARTA Z WARZYWAMI

danie główne, przekąska

Choroba uczepiła się mnie jak rzep psiego ogona i nie chce odpuścić. Choć czuje się już o niebo lepiej, czuję że do pełni sprawności brakuje mi jeszcze sporo. Chciałbym pobiegać, ale obawiam się, że mogłoby się to skończyć zapaleniem płuc, a co za tym idzie, kolejnym leżakowaniem. Wolę jeszcze chwilę pocierpieć w bezruchu. W akompaniamencie przybywających kilogramów i w rytmie nadciągającej depresji biegacza, staram się zabijać nudę, pochłaniając kolejne porcje jedzenia. To straszne, ale taka jest prawda – kocham jeść. Jednego dnia mam ochotę na brokuł, kolejnego na kalafior, a następnego w mojej głowie szaleją pieczarki, które skumały się z papryką. Tak jak nie potrafię ugotować dla trzech osób, tak też zawsze za dużo kupuję, co w konsekwencji prowadzi do nagromadzania resztek. W lodówce już zaczęło brakować miejsca, więc zostałem zmuszony do wyciągnięcia wszystkiego na blat i wykombinowania jakiejś potrawy. Mogłem pójść po linii najmniejszego oporu i zrobić danie jednogarnkowe, nazywając je prowokacyjnie Eintopf warzywny, ale postanowiłem dowalić węglowodanów i sięgnąłem po mój ukochany gluten. Co z tego wyszło? Niby to tarta, niby pizza…sam już nie wiem. Jedno jest pewne….jest soczyście, aromatycznie i przede wszystkim pysznie.

CIASTO :

1 i 1/2 szklanki mąki pszennej ( tej zwykłej, najzwyklejszej ),
20 g drożdży,
135 ml ciepłej wody,
1/2 łyżeczki cukru brązowego,
1/2 łyżeczki soli,
2 łyżki oliwy z oliwek,

FARSZ:

1 cebula,
2 ząbki czosnku,
6 dużych pieczarek,
1 puszka pomidorów,
1 kalafior,
1 brokuł,
1 papryka,
1 mała papryka chilli,
1/2 łyżeczki curry,
1 łyżeczka kminu rzymskiego,
szczypta cynamonu,
pieprz,
sól,
1 pęczek natki pietruszki,
2 łyżki zmielonego siemienia lnianego,
olej do smażenia.

Przygotowanie rozpoczynam od przygotowania ciasta. Do miseczki wrzucam drożdże, cukier, wlewam ciepłą wodą. Wszystko mieszam i odstawiam na chwilę w ciepłe miejsce, by drożdże „ruszyły”.
Mieszam sól z mąką, wlewam do nich pracujące drożdże, oliwę i wyrabiam bardzo gładkie ciasto. Odstawiam pod przykryciem,na około 30-45 minut do wyrośnięcia. Ciasto powinno zwiększyć swoją objętość co najmniej dwukrotnie.
W czasie gdy wyrasta ciasto zabieramy się za przygotowanie farszu.
Cebulę kroimy w piórka i podsmażamy wraz z czosnkiem na oleju.
Dodajemy pokrojone pieczarki. Pamiętamy, by nie mieszać, by grzyby nie puściły wody. Mają się przypiec na rumiany kolor.
Brokuła i kalafior gotujemy przez 10 minut na parze. Wcześniejsze ugotowanie przyspieszy proces przygotowania farszu.
Do pieczarek dodajemy paprykę i podsmażamy, by delikatnie zmiękła.
Wlewamy na patelnię pomidory, dorzucamy kalafior, brokuła i dusimy przez kilka minut, by warzywa zmiękły.
Doprawiamy wszystko i odstawiamy na bok.
Ciasto rozwałkowujemy na średnicę nieco większą niż nasza forma ( moja miała 30 cm), po czym układamy je na blaszce.
Do farszu dodajemy zmielone siemię lniane, pokrojoną natkę pietruszki, mieszamy i wykładamy na ciasto. rozprowadzamy na całej powierzchni.
Nadmiar ciasta zawijamy do środka.
Pieczemy w 200 stopniach przez około 15-20 minut. Przypominam, że każdy piekarnik jest inny, dlatego warto czasem zajrzeć co się dzieje z naszym daniem.
Podajemy ze świeżymi warzywami oraz sosem (czosnkowym, koperkowym,etc…)

Jak widać z resztek warzyw można przyrządzić smaczne danie, bez żadnego planowania oraz robienia specjalnych zakupów. W związku z tym, że kocham pszenne wyroby, dla jest to propozycja idealna.

3 minuty czytania 13 lipca 2017 2 komentarze

KISZONY KALAFIOR

Bez kategorii, przekąska, śniadanie

Choć od dawna miałem w domu książkę Sztuka fermentacji, autorstwa Sandora Ellixa Katza, jakoś nie miałem czasu na kiszenie. Poradnik o fermentacji leżał wciśnięty w półkę i cierpliwie czekał, zbierając kurz na okładce. Gdyby nie wyjazd na Open’era podejrzewam, że zapomniałbym o istnieniu tej książki. Splot wydarzeń i nawiązane nowe znajomości, popchnęły mnie do podjęcia działań. Wybrałem się więc na pobliski rynek, celem solidnego zaopatrzenia, gdzie jak zwykle dostałem oczopląsu. Standardowo nawoływały mnie warzywa sprzedawane z Żuka, a ja udając, że ich nie widzę, starałem się je omijać szerokim łukiem. W głowie miałem wizję, która swą siłą przenosiła smak do ust. Przez chwilę miałem wrażenie, że najadłem się kiszonych ogórków i musiałem zniwelować ten posmak gumą do żucia. Starałem się kupić jak najmniej, skupiając się tylko na najważniejszych składnikach, ale jak zwykle nie poszło mi to zbyt dobrze. Kupując koper, dorzuciłem do siatki rzodkiewki. Gdy chwyciłem czosnek, przypadkiem natknąłem się na fasolę szparagową. Szybko zmieniła lokalizację, wskakując mi do reklamówki. W chwili, gdy dostrzegłem chrzan, zaraz obok niego leżała spuchnięta jak balon kalarepa, której też nie potrafiłem się oprzeć. Miałem już wszystkie dodatki, ale nigdzie nie mogłem znaleźć głównego bohatera. No niezły cyrk-pomyślałem. Będę kisił kalafior bez kalafiora. W momencie kiedy już układałem plan ataku na sklep z warzywami, jak spod ziemi wyrósł starszy jegomość, który w bagażniku swego leciwego czinkłaczento, miał kilka białych główek, usłanych różyczkami. Leciałem do domu jak przeciąg. Przez wymachiwanie siatami i podskoki, zapewne wyglądałem jak plażowy Janusz, który zakupił ostatnią kolbę kukurydzy w promocyjnej cenie, ale to nie jest istotne. Ważne, że kupiłem wszystko. Byłem (w sumie nadal jestem) farciarzem.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 28 kwietnia 2017 4 komentarze

KOTLETY KALAFIOROWE

danie główne

Zatłoczony klub i tysiące nieznajomych twarzy, które otoczone dymem papierosowym, przypominają nadszarpnięte zębem czasu hologramy. Za barem rządzi koleś z bujną blond fryzurą, która zdaje się pokłosiem nieudanej trwałej ondulacji. Szczerze mówiąc wygląda, jakby piorun strzelił w rabarbar. Zewsząd dochodzi muzyka, ale ze sceny co jakiś czas przebija się mocny, donośny głos, który już widać nie radzi sobie z melodią. Podejrzewam, że trudno będzie tu znaleźć wokalistę, który nie będzie ciął ucha, jak dźwięk styropianu w zetknięciu z szybą. Próbuję odnaleźć sobie zaciszne miejsce w kącie, by móc obserwować ten cyrk i otoczyć się płaszczem prywatności. Nie udaje się, to gdyż właśnie na scenę wdrapał się barman i swym przepitym głosem, zaczął wydawać z siebie dźwięki, które wydawały się połączeniem Slayera i Spice Girls. Próbuję to jakoś znieść, staram się zasłaniać uszy, ale za każdym razem, gdy na niego patrzę, w głowie szaleję ten piskliwy łomot. Zrywam się z krzesła, wyrywam mu mikrofon i zaczynam ładować najlepszy kawałek Halloween, jaki tylko znam. Co prawda słoń nadepnął mi na ucho, ale w moim odczuciu jestem o lata świetlne przed tym barowym wodzirejem. Gdy już rozkręciłem się na maksa i miałem przechodzić do następnego kawałka, nagle jakbym dostał fleszem po oczach. Szyję mi wygięło w tył, jakbym próbował zarzucić długimi włosami. Wiedziałem już, co się święci i tylko czekałem na komentarz…” Przemek, co Ty robisz z tym czosnkiem na środku pokoju o 2 w nocy”.

CZYTAJ WIĘCEJ