#fasola – Strona 2 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 29 sierpnia 2018 Brak odpowiedzi

WEGAŃSKA KASZANKA

danie główne, kolacja, przekąska, śniadanie

Miałem już kilka podejść do wegańskiej kaszanki, nazywanej w półświatku kulinarnym żużlem. Za każdym razem, gdy po obiedzie zostawała porcja kaszy, lawirowałem pomiędzy przyprawami, żeby uzyskać smak, który cały czas pamiętałem. Dzielnie podejmowałem kolejne próby, ale za każdym czasem czegoś brakowało, lub czegoś było za dużo. W związku z tym, że nie uznaję w trakcie gotowania pojęcia „dobre”, wszystkie działania dążyły do uzyskania najwyższego stopnia zajebistości. Wczoraj po raz kolejny z miski zerkały na mnie małe kulki kaszy gryczanej. Miałem wrażenie, że każda z nich ma delikatny wytrzeszcz i zerkają na mnie małymi oczkami. Wydawać by się mogło, że wywierają na mnie presję, ale one tym spojrzeniem tylko zachęcały mnie do działania. Udało im się! Zdecydowałem podjąć kolejną próbę i przypomniałem sobie, co mówiła Jola Słoma z Atelier Smaku. Postanowiłem dorzucić kluczowy, magiczny składnik, jakim okazała się melasa karobowa. Co prawda nie jest to stuprocentowy smak swojskiej kaszanki w naturalnym flaku, ale wrażenia smakowe są bardzo zbliżone. W momencie, kiedy łączysz ją z kiszoną kapustą i ziemniakami, masz wrażenie, że cały świat klaszcze jak chórki u Rubika.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 18 kwietnia 2018 Brak odpowiedzi

SZPINAKOWY BURGER Z SUSZONYMI POMIDORAMI

danie główne, kolacja, śniadanie

Choć to był dopiero początek podróży, miałem wrażenie, jakbyśmy jechali co najmniej pół dnia. Głód, który pojawił się znienacka, zaczął wyrywać mnie z fotela pasażera, przyklejając do szyby, w poszukiwaniu jakiegoś baru. Gdyby nie fakt, że usta trzymałem daleko od szklanej zapory, wyglądałbym jak glonojad, miarowo przesuwający się po ścianie akwarium. Czułem się jak w podstawówce, gdy od razu po wejściu do autokaru wyciągałem kanapki przygotowane przez rodzicielkę. Tym razem nie byłem tak dobrze przygotowany logistycznie i jedyne co mogłem zjeść to przepełnione głodem myśli. Musiałem je przełykać i natychmiast przetrawić, by nie oszaleć. Nagle mym oczom ukazały się znajome złote łuki, które znałem bardzo dobrze, nie tylko z opowieści. Wrzasnąłem wręcz na ich widok, jednocześnie zmuszając kierowcę do zjazdu w prawo. Wbiegłem do środka i bez zastanowienia zamówiłem swój ulubiony zestaw na zabicie głodu. Warto zaznaczyć, że do najmniejszych nie należę, to i ilość zawiniątek na tacy była spora. Kilka bułek wypełnionych mizernej jakości kotletem i serem, który ociekał tłuszczem jak karkówka na grillu, zniknęło w mgnieniu oka. Zamiast poczekać na uczucie sytości, włożyłem do ust rurkę i pociągnąłem solidny łyk waniliowego mlecznego napoju. W połowie półlitrowego kubka czułem się, jakbym dobijał gwóźdź nasycenia. Poczułem, że głód na chwilę odszedł….

Na szczęście to obrazek sprzed kilku lat. Choć czasem spotykam się ze znajomym głodem, nie wracam już do zapychania się jedzeniem bez żadnej wartości. Wolę poświęcić kilkadziesiąt minut w ciągu dnia i przygotować sobie zestaw burgerów, warzyw i cholera wie czego jeszcze. Od kilku lat wolę jeść zdrowiej, smaczniej, świadomie.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 12 kwietnia 2018 Brak odpowiedzi

FASOLOWE PRALINY BEZ CUKRU

słodkości, trening

Wraz z otwarciem oczu na mojej twarzy pojawił się uśmiech. To był jeden z tych dni, kiedy nie muszę się zrywać o godzinie piątej rano, by wyruszyć w godzinną podróż do pracy. Choć było bardzo wcześnie i mogłem jeszcze przez długie chwile integrować się z pościelą, postanowiłem wstać. Powolnym krokiem udałem się do kuchni, co jakiś czas potykając się o radość spływającą z mojej twarzy. Usta były tak powykręcane szczęściem, że gdyby ktoś spojrzał na mnie z boku, mógłby pomyśleć, że nienaturalne szczerzenie jest efektem zetknięcia z prądem. Rozsiadłem się w fotelu i zacząłem się zastanawiać, cóż począć z tak pięknie rozpoczętym dniem. Oczywistą oczywistością było, że najpierw muszę ogarnąć śniadanie, bez którego nie jestem w stanie funkcjonować. Wiedziałem też, że na pewno pójdę pobiegać, żeby rozbić beton, który zagnieździł się w nogach po przebiegnięciu siedemdziesięciu kilometrów. Zdawałem sobie też sprawę, że muszę trochę ogarnąć kuchnię, w której zazwyczaj zostawiam bałagan jakby przeszło tornado. Do perfekcyjnego planu brakowało mi tylko jednego elementu. Wewnątrz odczuwałem niczym niepohamowaną chęć przygotowania czegoś słodkiego i właśnie to sprawiło, że zerwałem się na równe nogi i pognałem w kierunku szafki. Zanim jednak do niej dotarłem, potknąłem się o jakiś przedmiot i o mały włos mój nos zintegrowałby się z narożnikiem wyspy. Gdy powróciłem do pionu, zobaczyłem że przede mną w kuchni harcowały koty, które postanowiły sobie zrobić zabawkę z puszki czerwonej fasoli. Nie musiałem już sięgać do szafki, zwierzaki zrobiły to za mnie.

2 puszki czerwonej fasoli,
1 i 1/3 szklanki rodzynek,
2 łyżki kakao,
2 kopiaste łyżki mąki ryżowej,
1 łyżeczka proszku do pieczenia,
3 łyżki masła orzechowego,
kilka kropel soku z limonki.

Do malaksera wrzucamy wszystkie składniki i miksujemy na gładką masę.
Z powstałej masy formujemy kulki wielkości orzecha włoskiego. W ramach urozmaicenia do środka możemy dodać 1/2 kostki czekolady.
Kulki układamy na blaszce wyłożonej papierem i pieczemy przez 17 minut w temp. 180 stopni.

Chyba prościej i zdrowiej już nie można. Tym słodkim akcentem witam kolejny dzień i życzę samych przyjemności.

3 minuty czytania 10 kwietnia 2018 Brak odpowiedzi

PASZTET Z KISZONEJ KAPUSTY, SŁONECZNIKA I CHLEBA RAZOWEGO

kolacja, przekąska, śniadanie

Co prawda klimat świąteczny odszedł już w zapomnienie i opadł jak swobodnie lawirujące w powietrzu pióro, muszę się z Wami podzielić przepisem. Z nieskrywaną dumą muszę powiedzieć, że było to najlepsze posunięcie tego miesiąca i pasztet, o którym za chwile napiszę, wjechał do kuchni jak dzik w żołędzie. Przez kilka ostatnich dni zabierałem się do napisania tego posta, ale za każdym razem, kiedy próbowałem usiąść do klawiatury, coś mniej od niej odciągało. Dziś, po kilkugodzinnej walce, udało się zakotwiczyć przy monitorze i sprzedać Wam recepturę na tao smarowidło. Osoby śledzące mojego bloga, wiedzą jak bardzo cenię polskie smaki. Wszystko, co ma kiszoną kapustę, ogórki kiszone, musztardę, cebulę lub czosnek, z założenia musi być pyszne. Szykując pasztet na Święta, postanowiłem pójść tym torem i zaopatrzyłem się w większość wyżej wymienionych produktów. Nie musiałem się zbytnio napracować, gdyż przez moją kuchnię przeleciało więcej pasztetów niż emerytów przez Lidla w dzień promocji. Wszystko poszło gładko. Problemy się zaczęły, gdy zacząłem próbować swoje dzieło. Pierwsza kanapka testowa, przykryta kiszonym ogórkiem sprawiła, że poczułem mrowienie w okolicy kostek. Drugi kawałek chleba przeciągnięty kiszonym smakiem na kolana wrzucił dziwną miękkość. Przy trzecim podejściu, mającym utwierdzić mnie w tym oszałamiającym smaku, padłem na kolana. W kalendarzu zapisałem dzień, w którym doszedłem do pasztetowej perfekcji.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 6 grudnia 2017 Brak odpowiedzi

PLACKI ZIEMNIACZANE FASZEROWANE BROKUŁEM I FASOLĄ

danie główne

Od dłuższego czasu wpatrywałem się w jeden punkt jak zahipnotyzowany. Oderwałem się od rzeczywistości i szperając w swoich myślach, próbowałem ustalić co zjeść przed bieganiem zaplanowanym na jutro. Biegając we własnej głowie, próbowałem jakoś uporządkować ten artystyczny nieład, ale nie było to łatwe zadanie. Przed pomysłem na pierogi z nowym, kontrowersyjnym farszem, ustawiła się wizja pysznego tofurnika ociekającego czekoladą. W tyle głowy przypięta była kartka z napisem „kimchi”, a zaraz pod nią radośnie powiewała chorągiewka przypominająca o ciastkach z żurawiną. Zrealizowane pomysły i jeszcze nierozpoczęte wizje przeplatały się z pragnieniami. Sam nie wiem dlaczego, ale wszystko było zszyte nićmi wykonanymi z makaronu do spaghetti. Słodycz przecinała pikanterię. Smak kwaśny przechadzał się dumnie ubrany w garnitur z goryczy. Miałem wrażenie, że wyciąłem się z realnego życia i wstawiłem się do komiksu. Stałem we własnej głowie i nie mogłem się skupić na niczym. Pragnąłem wszystkiego i jednocześnie nienawidziłem tego natłoku smaków. Chcąc przerwać ten stan, krzyknąłem i profilaktycznie wypłaciłem sobie „liścia” na otrzeźwienie. Postanowiłem już więcej nie rozmyślać. Chwyciłem w dłoń moją Koleżankę Pyrę i przeszedłem do natarcia.

700 g ziemniaków,
1 duża cebula,
2 łyżki mąki pszennej,
2 łyżka skrobi ziemniaczanej,
4 ząbki czosnku,
1 łyżka lubczyku
pieprz,
sól,
olej do smażenia.

Ziemniaki i cebulę ścieramy na małych oczkach tarki.
Czosnek wyciskamy przez praskę.
Dodajemy mąki, przyprawy, i wszystko mieszamy.
Smażymy małe lub większe placki na mocno rozgrzanym oleju.

FARSZ:

1 puszka białej fasoli,
1 mały brokuł,
2 ząbki czosnku,
łyżka płatków drożdżowych,
pieprz,
sól.
4 łyżki oliwy z oliwek.

Brokuł gotujemy na parze.
Wszystko wrzucamy do blendera i miksujemy na gładką masę.
Placki ziemniaczane grubo smarujemy farszem i zawijamy w rulon.
Podajemy z sosem czosnkowym, na który przepis znajduje się poniżej.

SOS CZOSNKOWY:

250 ml jogurtu sojowego,
1 duży ząbek czosnku,
1 łyżka soku z cytryny,
garść koperku,
2 liście mięty
pieprz,
sól.

Kolejna odsłona placków ziemniaczanych, które skradły moje serce. Co prawda przesadziłem z ilością czosnku w sosie, ale nie zamierzam się z nikim całować w pracy. Pozdrawiam serdecznie i życzę miłego dnia 🙂