#ciecierzyca – Strona 2 – Vegenerat Biegowy

Pierogi! Kocham je miłością bezgraniczną, która rozwija się z każdym dniem, tygodniem, miesiącem, rokiem. Gdybym miał zliczyć, ile ich zjadłem w swoim życiu, podejrzewam, że uzbierałby się całkiem niezły kopiec, który zawstydziłby gabarytami Kopiec Kościuszki. Są dla mnie wegańską alternatywą, która przewija się w prawie każdym restauracyjnym menu. Nie boję się więc wyruszać w podróż, gdyż nawet w Koziej Wólce, w barze u Pana Stefana będę miał co zjeść. Wszystko jest ładne i piękne, do momentu, gdy na stół wjeżdża zamówiona potrawa. W jednej chwili czar pryska i aparat wzroku, jak po czołówce z murem, próbuje wyregulować ostrość. Muszę z wielkim żalem przyznać, że w bardzo wielu przypadkach zamówione danie nawet nie przypomina pierogów, nie wspominając już o smaku, który również pozostawia wiele do życzenia. Nie jestem w stanie ogarnąć manewru, który sprawia, że zamiast w ciasto, farsz jest wepchnięty w twardą kluchę. Przecież taki glut, równie dobrze mógłby posłużyć jako zapasowa dętka rowerowa. Nie ogarniam. Zdarza się, że ciasto jest wyśmienite, ale co z tego, jeśli wnętrze wygląda, jakby ktoś je przed sekundą wyssał. Zamawiasz pierogi z grzybami i kapustą i czujesz się jak w lesie. Żeby znaleźć grzyba, musisz się mocno przyjrzeć, ostro nagimnastykować, a kapusta zalatuje octem, jakby przed chwilą romansowała z korniszonami. Wiem, może przesadzam. Uwielbiam jeść pierogi i nie ukrywam, że jestem pierogowym zboczeńcem. To chyba nie grzech? Są jednak na tym świecie miejsca, gdzie podają wyśmienite pierogi. Za każdym razem, gdy się z nimi spotykam, nie wyjdę z lokalu bez wyrażenia opinii i przekazaniu wyrazów uznania. Wczoraj postanowiłem zrobić 435762 podejście do tego dania, wciskając w nie farsz z „rybnym” akcentem.

CZYTAJ WIĘCEJ

Dochodziła piąta nad ranem. Zanim otworzyłem oczy, wyczułem intensywny rybny zapach, który bezczelnie wdzierał się do mojego nosa. Wiedząc, że moja kuchnia raczej nie dysponuje takim asortymentem, leżałem spokojnie i rozmyślałem czy przewrócić się na drugi bok, czy może pozostać w bezruchu i kontynuować lustrowanie otoczenia bez otwierania oczu. Postanowiłem jednak przetoczyć swoje ciało i gdy uniosłem się na łokciach, zaciągnąłem kolejny strzał nasączony rybą. Tym razem postanowiłem się rozejrzeć i usiadłem na łóżku. Zawinięty w kołdrę, z lekko otwartym jednym okiem, zacząłem się zastanawiać. Szukając przyczyny, myślami dotarłem do sąsiada, który jest wędkarzem. Może był na nocnych łowach-pomyślałem, a teraz obrabia nieszczęsne stworzenia. Nie, to nie to. Zaskakujący zapach się nasilał. Chcąc jak zaspokoić swą ciekawość, zerwałem się z łóżka z zamiarem szybkiego dotarcia do kuchni, ale coś poszło nie tak. W ciemności nie zauważyłem kota. Żeby go ominąć, wykonałem manewr lewoskrętny i zamiast w przedpokoju, znalazłem się na drzwiach, uderzając w nie z całej siły głową. Przez chwilę wyglądałem jak postać z kreskówki Warner Bros. Wokół mnie wirowały kolorowe gwiazdy, a ja rozmasowywałem guza, który wyrastał jak marchew po dobrym oprysku. Gładząc czoło, dotarłem do kuchni i w jednej chwili rozwiązała się rybna zagadka. Na blacie kuchennym, w świetle lampy postanowiło się zabawić dobrze znane mi towarzystwo. Na kocu z nori wiła się pękata Ciecierzyca, a wysuszony Pomidor nacierał ją oliwką. Zastanawiam się, czy to jeszcze kuchnia, czy amfiteatr, w którym odbywa się cyklicznie Festiwal Bzdur?

CZYTAJ WIĘCEJ

Array ( [0] => thumbnail [1] => medium [2] => medium_large [3] => large [4] => 1536x1536 [5] => 2048x2048 [6] => post-thumbnail [7] => featured_post_thumb [8] => wide_featured [9] => post_thumb [10] => eighty [11] => widget-popular-posts )