śniadanie – Strona 6 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 5 września 2018 Brak odpowiedzi

WĘDZONY MAJONEZ Z KALAFIORA Z CHRUPIĄCYM „BOCZKIEM”

Cholera! Chciałbym napisać coś mądrego o tym, co się wydarzyło przedwczoraj w moje kuchni, ale za bardzo chyba nie wiem co tu skrobnąć, by oddać powagę sytuacji. Siedzę przed monitorem, stukam jednym palcem w klawiaturę i wyrazy, zamiast wskakiwać w ekspresowym tempie, pojawiają się jakby ktoś załączył w klawiaturze tryb slowmotion. Chcę Wam tylko przekazać jedną informację, która poniekąd będzie tłumaczyć moje działania. Od zawsze byłem strasznym „fastfudziarzem” i lubiłem niezbyt zdrowe, szybkie rozwiązania. Nie zmienia to jednak faktu, że przeważnie wrzucałem do menu pyszne dania. Teraz poświęcam trochę więcej uwagi na to, co jem, ale moje upodobania nie zostały uśpione. Cały czas mam z tyłu głowy soczystego burgera, który wyjeżdża z buły, ślizgając się po majonezie. Dziś mogę jednak zjadać go z czystym sumieniem i uśmiechem jak nigdy dotąd. Moje, czasem szalone pragnienia pomagają mi tworzyć rzeczy, które są zdrowsze i przerastają najśmielsze oczekiwania. Do takich dań na pewno należy poniższy majonez. Ok…miało być krótko, więc kończę już. Ciężko się pisze, gdy co jakiś czas trzeba powstrzymywać wyciek majonezu z kanapki.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 31 sierpnia 2018 Brak odpowiedzi

KANAPKA Z TWAROŻKIEM I BURACZANYM „KAWIOREM”

kolacja, przekąska, śniadanie

W tym tygodniu ponownie zostałem słownie wystrzelany po pysku, a na czoło mi przyklejono kartkę z napisem „hipokryta”. Po ostatnim poście z kaszanką powrócił do mnie jak bumerang temat nazewnictwa potraw. Z uporem maniaka będę się trzymał swego i co jakiś czas na blogu będzie wskakiwać: kiełbasa, salceson, kotlet, klops, czy też inna namiastka mięsnej potrawy. Po raz pięć tysięcy pierdyliard trzydziesty czwarty, będę tłumaczył, dlaczego tak robię i być może po kolejnym wywodzie do niektórych dotrze, skąd u mnie takie zabiegi. Dlaczego idę pod prąd, zderzając się z tradycjonalistami? Skąd u mnie chęć wkurwienia 3/4 mięsożernej społeczności? Otóż nie chodzi tutaj o żadną rewolucję ani tęsknotę za mięsem. Dla mnie odtwarzanie smaków mięsnych jest jak eksperyment, zdobywanie kolejnego doświadczenia. Zakończenie tych działań sukcesem jest dla mnie nagrodą. Drugim powodem są osoby, które z powodów etycznych, zdrowotnych nie mogą jeść mięsa/produktów odzwierzęcych i brakuje im tych smaków. Dlaczego więc im nie pomóc, nie wyjść im naprzeciw? Nie czarujmy się! Większość z nas została wychowana na tłustym menu naszych babć. Jeśli rezygnujemy z jedzenia mięsa z powodów, o których wspomniałem powyżej, łatwiej nam jest wytrwać w postanowieniu. Po co więc sobie utrudniać, jeśli można ułatwić? Jak dla mnie kiełbasę mogę nazwać „śródwziernia brzuszna tremplowana poprzecznie” (nie wiem co to, ale fajnie się słyszy), ale nie ukrywam, że lubię trochę dolać oliwy do ognia. Pozdrawiam wszystkich miłośników gównoburzy, którą ocieka nazewnictwo potraw.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 29 sierpnia 2018 Brak odpowiedzi

WEGAŃSKA KASZANKA

danie główne, kolacja, przekąska, śniadanie

Miałem już kilka podejść do wegańskiej kaszanki, nazywanej w półświatku kulinarnym żużlem. Za każdym razem, gdy po obiedzie zostawała porcja kaszy, lawirowałem pomiędzy przyprawami, żeby uzyskać smak, który cały czas pamiętałem. Dzielnie podejmowałem kolejne próby, ale za każdym czasem czegoś brakowało, lub czegoś było za dużo. W związku z tym, że nie uznaję w trakcie gotowania pojęcia „dobre”, wszystkie działania dążyły do uzyskania najwyższego stopnia zajebistości. Wczoraj po raz kolejny z miski zerkały na mnie małe kulki kaszy gryczanej. Miałem wrażenie, że każda z nich ma delikatny wytrzeszcz i zerkają na mnie małymi oczkami. Wydawać by się mogło, że wywierają na mnie presję, ale one tym spojrzeniem tylko zachęcały mnie do działania. Udało im się! Zdecydowałem podjąć kolejną próbę i przypomniałem sobie, co mówiła Jola Słoma z Atelier Smaku. Postanowiłem dorzucić kluczowy, magiczny składnik, jakim okazała się melasa karobowa. Co prawda nie jest to stuprocentowy smak swojskiej kaszanki w naturalnym flaku, ale wrażenia smakowe są bardzo zbliżone. W momencie, kiedy łączysz ją z kiszoną kapustą i ziemniakami, masz wrażenie, że cały świat klaszcze jak chórki u Rubika.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 5 lipca 2018 Brak odpowiedzi

KONFITURA Z CZERWONEJ CEBULI

kolacja, śniadanie

Relaksując się w blasku promieni słonecznych, próbuję odświeżyć pamięć, przywracając wspomnienia związane z pewną kobietą. Choć bardzo się staram, nie jestem w stanie ulokować w czasoprzestrzeni momentu, kiedy ujrzałem ją po raz pierwszy. Faktem jest tylko to, że musiała zrobić na mnie piorunujące wrażenie, gdyż od kilkunastu lat zaprząta moją głowę. Nie widujemy się codziennie, ale gdy tylko ją dostrzegę, ślinię się jak pitt bull zza ogrodzenia. Mam ochotę szaleńczo zatopić w niej zęby. Wiem, że nie powinienem tego robić, ale zdarza mi się publicznie uchylać jej odzienie i dotykać jej aksamitnej skóry. Szaleństwo. Bywają sytuacje, że wśród przechodniów znajdzie się jakiś wnikliwy obserwator i wyzywa mnie od psycholi, ale to jest silniejsze ode mnie. Nie mogę się powstrzymać. Przyciągam ją do siebie, zamykam oczy i wyostrzając węch, próbuję wyłapać choćby najmniejszą mgiełkę roztaczanego przez nią feromonu. Każdy kontakt z nią podnosi poziom staminy, która wydziela się wręcz w irracjonalnych ilościach. Daje konkretnego kopa. Kiedyś próbowałem nad tym zapanować i nie okazywać w ostentacyjny sposób swych uczuć i pragnień. Walczyłem z tym przez chwilę. Nic jednak nie poradzę na to, że uwielbiam tę małą, czerwoną francę. Kocham czerwoną cebulę.

1 kg czerwonej cebuli,
2 łyżki melasy korobowej,
1 szklanka czerwonego, wytrawnego wina,
3 łyżki octu balsamicznego,
2 łyżki cukru trzcinowego demerara,
2 łyżki oleju z pestek winogron,
szczypta papryki chilli,
1 łyżka soku z cytryny,
pieprz i sól (ilość zgodnie z uznaniem)

Cebulę kroimy w piórka i smażymy do miękkości na rozgrzanym oleju.
Dodajemy do cebuli cukier, wino, ocet, melasę. Dusimy do momentu kiedy cukier zacznie się karmelizować (cebula zacznie się „kleić”).
Doprawiamy sokiem z cytryny, przyprawami i wszystko blendujemy na gładką masę.

Podobno ktoś kiedyś powiedział, że konfitura powinna być kwintesencją słodkości. Nawet nie wie, jak bardzo się pomylił. Ta propozycja wjeżdża na kanapce jak dzik w żołędzie i nie zamieniłbym jej nawet na śliwkowe powidła z cynamonem. Życzę udanego dnia, oraz smacznego.

3 minuty czytania 16 maja 2018 Brak odpowiedzi

SALCESON SOJOWY Z WARZYWAMI

kolacja, śniadanie

Obudził mnie potężny kac, który jest skrótem opisującym weekendowy stan psychofizyczny, pt. „K%*wa!…ale cierpię”. Leżąc gdzieś pomiędzy kanapą a fotelem, starałem się połapać, czym jest spowodowana ta niemoc. Czaszka mi pękała w szwach. W mojej głowie przeskakiwało co najmniej milion obrazów, których w żaden sposób nie mogłem zatrzymać, ani też uporządkować. Żeby nieco przyspieszyć powrót pamięci, uderzyłem otwartą dłonią w policzek. Zabolało. W obawie przed nierównomiernie pojawiającą się opuchlizną zaparkowałem też pięcioma palcami na drugim policzku. Obrazy jakby na chwilę się zatrzymały, pod wpływem zewnętrznych wstrząsów, a wspomnienia zaczęły powolnie napływać do głowy. Co prawda jak przez mgłę, ale widziałem rozszalały tłum Marchewek i Pietruszek taplający się w bulionie. Bez żadnego skrępowania zrzucały z siebie odzienie i ciągnęły za sobą resztę towarzystwa. Soja chyba przesadziła ostatnio z solarium, bo była bardzo wysuszona, ale równio ochoczo przyłączyła się do imprezy. Z tyłu głowy widziałem, jak na Musztardę nacierał Ogórek który, choć z kwaśną miną wydawał się zachwycony. Wiedziałem już, że warzywna ekipa ostro popłynęła z melanżem. Bałem się otworzyć oczy, że o dźwignięciu ciała z podłogi nie wspomnę. Zebrałem się w sobie i spodziewając się ogromnego bałaganu, podniosłem głowę, omiatając wzrokiem salon. Było wyjątkowo cicho, schludnie i niesłychanie jasno. Na stole czekała karteczka z napisem WIDZIMY SIĘ W TEJ SALCE SOON !

CZYTAJ WIĘCEJ