śniadanie – Strona 4 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 1 lutego 2020 Brak odpowiedzi

„SALCESON”, CZYLI „KIEŁBASA” Z OBRAZKAMI

Dla jednych koszmar dzieciństwa, dla innych obiekt nasączony tęsknotą. Salceson, a raczej jego roślinna podróbka, jest bohaterem dzisiejszego wpisu. Jak to wygląda u mnie? Do której grupy należę? Nigdy nie byłem wielkim fanem szynki z przeszkodami, czy też innego lastryko. Ten wyrób ostatecznie został mi obrzydzony, w trakcie odbywania zasadniczej służby wojskowej. Nie wiem z czego był robiony, ale w trakcie przeżuwania paliłem więcej kalorii, niż w trakcie testu Coopera. Nie było to smaczne, ładne, ani przyjemne. Niestety, wiele razy musiałem się zmuszać do jedzenia, gdyż nie miałem innego wyboru. Dlaczego więc tak ochoczo wracam do czegoś, co było dla mnie czymś niesmacznym? Powodów jest kilka i niejednokrotnie już pisałem, dlaczego odtwarzam mięsne smaki. Głównym z nich jest zabawa. Musielibyście zobaczyć moją radość, gdy po wyciągnięciu produktu z miseczki zobaczyłem coś, co rzeczywiście przypominało salceson. Wizualnie w tej dziedzinie osiągnąłem mistrzostwo i jestem z tego dumny. Smakiem na pewno nie przypomina tradycyjnego produktu, ale jest przepyszny. Wiele osób, jak zwykle zresztą, będzie próbować zdeptać mój entuzjazm i zadowolenie. Mam jednak dla nich przykrą wiadomość. W dziedzinie tumiwisizmu, również sięgnąłem po mistrzowskie oznaczenie i każda bezpodstawna krytyka, spływa po mnie jak woda po tłustym talerzu. Odważnym życzę smacznego, a sceptykom więcej odwagi.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 23 stycznia 2020 Brak odpowiedzi

PASTA „MAKRELOWA”

kolacja, przekąska, śniadanie

Od piątku co jakiś czas jestem atakowany, bym w końcu udostępnił przepis na pastę „makrelową”. Wczoraj te ataki się nasiliły, po tym, jak wstawiłem pusty talerz, który dołączył do grona jakże znamienitej peerelowskiej kolekcji. Wstawię, a co! – pomyślałem, ale że wczoraj nie za bardzo miałem czas, przełożyłem to na dziś. Wstałem rano i w trakcie podjadania płatków kukurydzianych, zacząłem przeglądać telefon, by już przygotować zdjęcia z wyżej wspomnianym smarowidłem. Przesuwam palcem w górę i widzę: jedno zdjęcie kota, drugie zdjęcie kota, trzecie, czwarte, za chwilę wskakuje boczniak w tysięcznej odsłonie, kot, ponownie ten sam kot i znów ten sam kot. Czuję, że w mojej głowie narasta niepokój. Palec zaczyna przesuwać coraz szybciej kolorowe obrazki, aż w końcu zamiast pojedynczych fotografii, widzę kolorową rzekę przesuwającą się po matrycy telefonu. Ogarnia mnie coraz większa panika, gdyż już sobie przypomniałem, że mam tylko jedno ujęcie kanapki z „makrelową”. Pełen obaw i niepokoju postanowiłem zajrzeć do lodówki. Nie bardzo pamiętałem, czy wyzerowałem już pojemnik z pastą, czy jeszcze trochę zostało. Nie chciałem budować napięcia, dlatego szybkim szarpnięciem uchyliłem drzwi i widzę, że jest. Niebieski pojemnik stał na środkowej półce, ale na pierwszy rzut oka nie byłem w stanie ocenić, czy uda się coś z niego wyłuskać, wyskrobać, wygrzebać. Uchyliłem wieko, ale zanim do środka zajrzałem, po swojemu zmówiłem modlitwę (wolę nie przytaczać jej treści). Ilość, jaką ujrzałem na dnie opakowania, raczej nie rzuciła mnie na kolana i nie wprowadziła w stan orgazmu twarzowego (czyt. szeroki uśmiech). Niemniej jednak ilość produktu wystarczyła, by pokryć powierzchnię, z ukosa ciętej bagietki.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 16 stycznia 2020 Brak odpowiedzi

„WĄTROBIANKA”

kolacja, przekąska, śniadanie

Czując, że jadę już na resztkach paliwa, siadam przed komputerem i zaczynam klepać dla Was przepis. Wczoraj zdeklarowałem się, że pojawi się jakaś receptura, więc nie zrobię z pyska pewnej części ciała, dalej nazywanej dupą. Przedstawię smarowidło, które od kilku tygodni króluje w mojej kuchni. Jeśli treść tego wpisu nie będzie spójna, wybaczcie, proszę. Dzisiejszy dzień wyszarpnął ze mnie całą moc. Nie o tym jednak będzie dziś mowa, lecz o tym, co przez przypadek udało się stworzyć w kuchennym zaciszu. Rzecz będzie traktować o paście. Tak, o paście właśnie, która średnio co drugi dzień ląduje na kanapkach. Pewnego pięknego dnia, otworzyłem lodówkę i dostrzegłem w jej narożniku, smutną kostkę wędzonego tofu. Kilka dni wcześniej nadszarpnąłem nieco z tego produktu. Obok w pojemniczku, dostrzegłem smażony szpinak, który widać był już na wykończeniu. Nie wyglądał zbyt dobrze. W związku z tym, że nie lubię wyrzucać żadnej żywności, postanowiłem wrzucić wszystko do jednego pojemnika i zmiksować. Już przy pierwszym kęsie, wiedziałem, że znam ten smak. Zdawałem sobie sprawę, że pamiętam go z czasów bardzo odległych, kiedy to jeszcze na stojąco wchodziłem pod szafę. Podskoczyłem na krześle, gdy nagle przez moją głowę przeleciało słowo „wątrobianka”. Już następnego dnia, kompletowałem składniki, by to smarowidło nie tylko przypominało PRL-owski produkt, lecz był w smaku identyczny. Nie lubię siebie oceniać, ale w tym przypadku stawiam sobie ocenę celującą.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 18 listopada 2019 Brak odpowiedzi

SAŁATKA Z CZERWONEJ FASOLI

Bez kategorii, kolacja, przekąska, śniadanie

Siedzisz sobie spokojnie w fotelu, leniwie przewracając kartki książki, na którą czekałeś dwa tygodnie. Jak zwykle zamówienie musiało odleżeć swoje na poczcie, bo nie wyrobiłeś sobie nawyku codzienne zerkania w skrzynkę. Kilka razy dziennie obok niej przechodzisz, ale jakoś ciężko jest unieść do góry klapkę, by sprawdzić zawartość. Nagle tę bezwstydną ciszę, przerywa pukanie do drzwi. Podnosisz się niechętnie, by zerknąć, kto jest takim ryzykantem i przerywa Ci tę błogą chwilę relaksu. Zerkasz w dziurkę, by zaspokoić ciekawość i gdy obraz trafia do oka, w jednej chwili wyrywa Cię z klapek z wrażenia. Za drzwiami stoi wujek Janusz, ciocia Grażynka, kuzynka Karina z mężem swym Sebastianem i choć nie widzisz tego pasożyta, wiesz, że tam jest ten mały szatan Brajanek. Nie udasz, że nie ma Cię w domu, bo wujek już kiwa do wizjera. Widział Skurczybyk, że coś się poruszyło i popędza Cię, żebyś otworzył drzwi. Uchylasz drzwi i zanim cokolwiek zdołasz powiedzieć, wataha już jest w połowie korytarza i każdy próbuje coś powiedzieć. Masz wrażenie, że Cię nie widzą. Z kojącej ciszy, niespodziewana wizyta przenosi Cię na jarmark, gdzie każda przekupa przed nabyciem towaru raczy Cię konkretnym decybelem. Starasz się coś powiedzieć, przywitać towarzystwo, zaprosić do salonu, ale chyba jest za późno. Wujek już naparza pilotem w kierunku telewizora, bo podobno Liga Mistrzów gdzieś leci. Ciotka chyba jest mocno skonfliktowana z Kariną, bo skaczą sobie do gardeł. Masz nadzieję, że nie przyjechały tutaj na solówkę. Zerkasz na Brajana, który odbija się jak piłka pomiędzy kanapą i fotelem depcząc książkę, która przeleżała dwa tygodnie na poczcie. Zaczynasz powoli wchodzić w stan szału kurwicznego. Liczysz od 10 w dół, po chwili od jednego w górę. Zatracasz się i po chwili jesteś już przy 100, a ukojenia nerwów nie ma. Czarę goryczy przerwa blask światła lodówki. Wiesz, że to nie zwiastuje nic dobrego, bo w okolicy się kręcił wiecznie nienażarty Seba. O nie! – krzyczysz. Zdajesz sobie sprawę, że jak pozwolisz mu na swobodne poruszanie się w lodówce, to wieczorem jedyne co będziesz mógł się uraczyć, to będzie zapach pochłoniętego żarcia. Zaczynasz krzyczeć i machać rękami. Próbujesz dopaść Sebka i oderwać go od Twojego żarcia. Wrzeszczysz tak głośno, że tracisz obraz sprzed oczu i chyba za chwilę stracisz przytomność. Nagle jakby się wszystko urywa i siedzisz w fotelu. Zrywasz się i pędzisz do lodówki sprawdzić zawartość. Niczego nie brakuje. Na środkowej półce stoi sałatką, której straty byś nie przeżył. Rozglądasz się wokół siebie i nie widzisz nigdzie rozwrzeszczanej ekipy. Chyba na szczęście tylko lekko Ci się przysnęło.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 13 listopada 2019 Brak odpowiedzi

KISZONA „MOZARELLA”

kolacja, śniadanie

Dawno już nie pisałem posta na tej stronie, dlatego odpalając laptopa, pierwszą blokadę zaliczyłem już przy wpisywaniu hasła. Ze względów bezpieczeństwa, staram się używać zróżnicowanych kombinacji i powoli się gubię. Nie wiem, czy „sztachnijsieferomonem” przypisane jest do Gmaila, czy może używam teraz tego hasła do Netfilxa. Pogubiłem się. Po kilkudziesięciu próbach się udało. Grzebałem w hasłach najbardziej skomplikowanych, a ono okazało się banalnie proste. No dobra! Mam odpalony panel administratora, klawiatura jest spragniona, by w nią postukać, ale głowa jakby odwykła od kreatywnych wodotrysków. Szukam pobudzenia, grzebiąc w myślach jak złomiarz w okolicy zakładu ślusarskiego i nic nie przychodzi mi do głowy. Staram się zerkać na poprzednie posty, w których cebula zrzucała swe odzienie, chcąc podniecić kalafiora. Szukam bezczelnie inspiracji w tym, co już się przelewało w mojej głowie. Dotarłem nawet do posta, gdzie czosnek nacierał musztardą, roznegliżowaną sałatę. O ja pierdolę-pomyślałem. Ostro musiałem popłynąć w trakcie pisania. Niekiedy po miesiącach, latach wracam do tekstów, które napisałem i mam wrażenie, że to nie ja jestem ich autorem. Tak to jest, jak się pisze nieprzemyślane teksty na kolanie. Obiecuje sobie i Wam, że od dziś będę trenował pisanie. Nie gwarantuję jednak, że w tych opowiastkach będzie ład i porządek. Musiałbym najpierw uprzątnąć bałagan, który mam w głowie.

CZYTAJ WIĘCEJ