śniadanie – Strona 13 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 26 października 2016 2 komentarze

PASZTET DYNIOWY Z PIECZONĄ PAPRYKĄ

Gdy zaczynam obrabiać pękatą dynią, której średnica jest sporo większa niż moja głowa, muszę się liczyć z tym, że w połowie procesu zacznie brakować mi pomysłów na jej przerobienie. W niedzielę podjąłem próbę wykorzystania całości, uzyskanego po pieczeniu miąższu, ale po wykorzystaniu 75 % zasobów, musiałem spakować zapas do lodówki. Gdy mam już za sobą pierogi, ciasto, kompot, sos, zaczyna się młyn w głowie, wewnątrz której małe kanaliki drąży jedno, natrętne pytanie – co dalej ? Zaczynam się rozglądać po kuchni i szukam punktu zaczepienia, który byłby iskierką rozniecającą ogień kreatywności. W zasięgu wzroku nie mam niczego, co przykuwa moją uwagę, na dłużej niż kilka sekund. Zaczynam tracić nadzieję i spokojnie przygotowuję pakiet, przeznaczony do mrożenia. W połowie procesu załadunkowego, ze skrzynki, która stała obok wyspy, zaczęły dochodzić jakby dźwięki tarcia, jęki i miarowo narastający łomot. Poza resztką warzyw i kaszą jaglaną, która spadła wczoraj z blatu, niczego innego tam być nie powinno? Skąd więc te dźwięki przywołujące na myśl akt kopulacyjny??? Ciekawość wygięła me ciało jak budowlańca w dniu wypłaty i wychylając się w prawą stronę dojrzałem Marchew, Pietruszkę i seler, które naprzemiennie tarły się na jarzynówce. Nie wiem, czy chciały mnie zainspirować, czy zadowolić wybijającą rytm Jaglankę, ale na pewno w jednej sekundzie zapewniły mi plan doskonały. Zagarnąłem towarzystwo na wyższą kondygnację i przyglądając się ich harcom, wykombinowałem rozpustnie smaczny pasztet.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 7 września 2016 2 komentarze

FRITTATA Z GRUSZKĄ I ORZECHAMI

Bez kategorii, przekąska, śniadanie

Leżała samotnie w koszyku i gdyby nie trącający ją co jakiś czas banan, byłem skłonny pomyśleć, że coś jest z nią nie tak. Nie była otoczona wieńcem przedstawicieli płci przeciwnej, ale widziałem że absolutnie jej to nie przeszkadza. Obdarzając wszystkich swym dumnym spojrzeniem, dawała upust swemu zadowoleniu, które sprawiało, że w powietrzu unosił się emocjonalny pył. Intrygujące spojrzenie, które co jakiś uderzało w moją potylicę, nie pozwalało na spokojne funkcjonowanie, na kuchennych ścieżkach, a kształty, które dla innych kobiet są zmorą, w jej władaniu stawały się niebezpieczną bronią. Jak zwykle otoczony pozorną obojętnością, starałem się nie zerkać w jej stronę, by nie ulec pokusie. Walczyłem ze ślinotokiem, który wytwarzał więcej płynów, niż producent wody mineralnej w sezonie letnim, ale trzymałem fason. Tym razem postanowiłem rozegrać to nieco inaczej. Stanąłem w zasięgu jej wzroku i zacząłem rozsypywać mąkę z ciecierzycy, którą przeważnie używam do potraw wytrawnych. Z zaciekawieniem, patrzyła jak po kuchni fruwają, niepasujące do siebie składniki. Widziałem jak jej spojrzenie przybierało formę zaskoczenia, wymieszanego z ironią. Wiedziałem, że tym ją zmylę. Jednym ruchem sięgnąłem po nią i zrzuciłem odzienie, które przykrywało, nieprzyzwoicie jędrne kształty. Po moich palcach zaczęły spływać soki, które tylko spotęgowały lawirujące uczucie podniecenia. Przed kilkoma minutami, prężyła się dumnie, a teraz leżała bezwstydnie przede mną. Rozebrana i rozbita na tysiąc kawałków…soczyście pyszna Gruszka 😉

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 24 sierpnia 2016 12 komentarzy

MARCHEWKOWE CIASTO RECYKLINGOWE

Bez kategorii, słodkości, śniadanie

Minęło już kilka lat od momentu, kiedy po raz pierwszy jadłem ciasto marchewkowe, u mojej przyjaciółki przed maratonem. Gdy usłyszałem, że do ciasta wpychana jest marchew, moja twarz wyglądała jakbym usta zalał sokiem cytrynowym, a oczy miałem jak dorodny, lekko rozgotowany agrest. Miałem świadomość, że marchew jest słodka, ale w tamtym momencie warzywny akcent w deserze, sprawiał że moje kubki lekko zmieszane nie wiedziały jak się zachować i nieśmiało oczekiwały degustacji. Pamiętam, że ciasto było niesamowicie pyszne, a ja ogarnięty szokiem wciągałem kolejne kawałki, nie zważając na ilość pochłoniętych kalorii. W tamtej chwili, nawet przez myśl mi nie przeszło, że kilka lat później, sam będę ładował do ciasta ekstremalne składniki i będę się przy tym świetnie bawił. Do ciasta marchewkowego zazwyczaj używałem marchewki, która w bliższym kontakcie z jarzynówką, jakaś była dziwnie roztrzęsiona. Tym razem postanowiłem wykorzystać, to co wielu ludzi wyrzuca, sądząc że to odpad i do niczego się nie nadaje. Robiąc kolejny sok, patrzyłem na wydobywającą się z wyciskarki pulpę, która z każdym centymetrem przybywania rozświetlała moją głowę, rzucając w nią wizją ciasta. Chcąc wyciągnąć jak najwięcej smaku z jeszcze nieplanowanego ciasta, do pracy zaciągnąłem kilka jabłek, oraz skrawek imbiru, który jak zwykle, ze stoickim spokojem, czekał na swą kolej. Nie do końca wiedziałem, czy ta improwizacja przyniesie jakiś efekt, ale postawiłem wszystko na jedną kartę. Opłaciło się.

Tak jak wspomniałem wyżej, proces przygotowania rozpoczął się od przygotowania soku w wyciskarce wolnoobrotowej. W tym miejscu ulokuje produkt, z którego korzystam, choćby po to by uniknąć pytań, z jakiego sprzętu korzystam – AMICA JSD4011. Jeśli nie macie w planach zakupu wyciskarki, lub jeszcze się nie zdecydowaliście na konkretny model, spokojnie możecie produkty zetrzeć na tarce i wycisnąć z nich sok. Do soku zaprezentowanego na powyższej fotografii, użyłem ok. 10 marchewek, 4 jabłek i skrawka imbiru. Pulpa, która zostało po wyciskaniu, została użyta do ciasta, którego wykonanie opiszę poniżej.

2 szklanki pulpy marchewkowo – jabłkowej,
2,5 szklanki mąki pszennej,
1 łyżeczka sody oczyszczonej,
1 łyżka soku z cytryny,
2 łyżeczki proszku do pieczenia,
1 łyżeczka cynamonu,
szczypta gałki muszkatołowej,
2-3 łyżki ksylitolu,
1/2 szklanki mleka roślinnego,
1/2 szklanki soku marchwiowego, który wycisnęliśmy z marchwi,
1/2 szklanki oleju z pestek winogron.

Wszystkie składniki mieszamy ze sobą.
Przekładamy ciasto to tortownicy wyłożonej papierem (24 cm).
Wkładamy do piekarnika na ok 35-40 minut i obrabiamy w temperaturze 180 stopni. Gotowość ciasta sprawdzamy patyczkiem, który musi być suchy.
Opcjonalnie ciasto można posypać gorzką czekoladą, którą ścieramy na tarce. Posypujemy gdy ciasto jest gorące.

Zdaje sobie sprawę, że tym ciastem nie podbije świata kulinarnego. Zamierzałem jednak pokazać, że nie wszystko co nazywane jest odpadem, musi nim być. Tym miłym akcentem zapewniłem sobie przepyszne śniadanie do pracy, które popchnę solidną porcją, niesamowicie pysznego soku. Czy jaram się tym faktem ??? Oczywiście ! Jaram się bardziej niż sprzęgło w Golfie, Żuku i Tarpanie 😉 Dzień dobry, smacznego 🙂

3 minuty czytania 18 sierpnia 2016 12 komentarzy

JAGLANY PASZTET Z CUKINIĄ

Bez kategorii, kolacja, śniadanie

Otacza mnie las pełen tajemnic i złowrogich spojrzeń, które śledzą mój każdy krok i czyhają by mnie dopaść. Stawiając kolejne kroki, staram się nie dotykać podłoża i unoszony chęcią bycia niewidocznym, przemieszczam się kilka centymetrów nad ziemią, nie pozostawiając śladów akustycznych. Staram się nie odwracać za siebie, gdyż czuję na plecach natarczywy atak wzrokowy, który choć nie uderza w me ciało, ostro miesza w głowie. W myślach próbuję sobie odpowiedzieć na pytanie, co tutaj robię i dokąd zmierzam. Niestety tak jak obce jest mi to otoczenie, tak wszystkie myśli krążące w mojej głowie są mi nieznajome. Nie wiem ile już pokonałem kilometrów. Zmęczenie organizmu, jest już tak wielkie, że rozmazany już wcześniej obraz, zaczyna przypominać dzieła Georges`a Braque`a. Czuję jak w moje ciało, wdziera się brutalnie panika, biegnę. Ucieczka wydaje się być bezcelowa, gdyż cały czas czuje wokół mnie, narastające uczucie osaczenia. Co jakiś czas się potykam, a moją twarz ostro biczują okoliczne gałęzie, które wydają się być w komitywie z moim być może wyimaginowanym wrogiem. Nagle potykam się o jakiś przedmiot, a krajobraz wokół mnie przeradza się w ciemną plamę, jakby ktoś rozlał czarną farbę na kolorowym płótnie. Zamykam oczy. W obawie przed tym co przyjdzie mi zobaczyć, przez przymrużone powieki staram się ocenić sytuację. Nie dowierzam. Leżę na podłodze, a przy moim udzie, dumnie rozkłada się soczyście wielka cukinia. Spadłem z łóżka? Lunatykuję? Nie mam pojęcia co się stało? Niezły pasztet – pomyślałem, przecierając oczy ze zdumienia.

1 cukinia (duża, lecz nie kolos),
1 szklanka suchej kaszy jaglanej,
1 szklanka ugotowanej ciecierzycy (można zastąpić puszkową),
1 marchewka,
1 pietruszka,
1/4 selera,
4 duże cebule,
3 ząbki czosnku,
1 czerwona papryka,
1 papryczka chilli,
świeży tymianek,
1/2 łyżeczki papryki wędzonej,
pieprz,
sól,
papryka czerwona słodka,
1/3 szklanki siemienia lnianego,
3/4 szklanki bułki tartej,
olej z pestek winogron.

Kaszę jaglaną gotujemy zgodnie z instrukcją na opakowaniu.
Cukinię ścieramy na jarzynówce, zasypujemy solą i odstawiamy na kilka minut.
Marchewkę, pietruszkę, seler, cebulę, również ścieramy na jarzynówce.
Paprykę czerwoną i chilli,kroimy w bardzo drobną kostkę.
Podsmażamy cebulę z przeciśniętym przez praskę czosnkiem.
Dorzucamy paprykę.
Do smażenia dołączają marchew, pietruszka i seler. Wrzucamy przyprawy i świeży tymianek.
Po kilku minutach, odsączamy cukinię z płynu i dorzucamy do garnka. Smażymy do odparowania większości płynu.
Ugotowaną ciecierzycę, blendujemy wraz z kaszą jaglaną, po czym dorzucamy do podsmażonych warzyw.
Dodajemy tartą bułkę, oraz siemię lniane. Mieszamy.
Przekładamy pasztet do foremek ( 3 szt. – 20 cm )
Pieczemy przez ok. godzinę w temperaturze 180 stopni.

Nie będę ukrywał, że wykonanie pasztetu, zajmuję troszkę więcej czasu niż ekspresowe dania obiadowe. Plus tego wypieku jest taki, że przez kilka dni możemy rozkoszować się niesamowitym smakiem, którego nie dostarczą nam żadne sklepowe produkty. Smacznego życzę i więcej słońca w ten deszczowy dzień 🙂

3 minuty czytania 27 lipca 2016 3 komentarze

WEGAŃSKI SER Z CZARNUSZKĄ W ZIOŁACH

Bez kategorii, przekąska, śniadanie

Jeśli można z warzyw zrobić kaszankę, salceson, kiełbasę i inne produkty przypominające czasy młodości, dlaczego nie poszukać czegoś więcej. Choć bardzo kocham warzywa i pasty ściśle z nimi powiązane, cały czas szukam wegańskiego nabiału, który znajdzie zastosowanie na kanapce, pizzy, czy też jako uszlachetniacz sosów. Zabierałem się do tego zagadnienia jak pies do jeża i w końcu wykonałem manewr, który przyniósł ze sobą porcję zadowolenia nie mieszczącą się w opisowym słowniku kulinarnym. Ludzie często pytają, dlaczego te chore wegańskie głowy, szukają smaku z którego zrezygnowali? Nie jestem upoważniony by wypowiadać się za setki, tysiące, miliony osób, które zdecydowały się nie spożywać wyrobów mięsnych, ale mogę w skrócie powiedzieć, jak to wygląda z mojej strony. Doszukując się smaków, które towarzyszyły mi przez ponad 35 lat życia, nie oszukuję swego organizmu, ani też siebie wciskając w siebie kaszę i powtarzając, że jest to kiełbasa. Starałem się kiedyś rozgryźć ten fenomen odkrywczy i zwizualizowałem sobie rosół ogotowany bez przypraw, porcję mięsa rzuconą na patelnię bez szczypty polepszaczy smaku. Czy to będzie smaczne? Nie podejrzewam, by ktokolwiek się zachwycał tym co będzie jałowe jak kamienie prażone na słońcu. Kombinując w kuchni staram się odzwierciedlić kombinacje przypraw, kształt, dodaję nazwy ogólnie przyjęte jako mięsne, by pokazać wszystkim niedowiarkom, ciekawskim, że można. Przy odrobinie szczęścia i szczypcie tolerancji ze strony degustatorów, jest duża szansa, że gdy następnym razem będzie sięgał po pasztetową, zastanowi się 3 razy, czy nie lepiej będzie zjeść równie dobry, jeśli nie lepszy, pasztet warzywny. W ten oto sposób dochodzimy do orzecha, który zawsze kojarzył się z czymś chrupiącym, co uprzyjemniało seans filmowy. Tym razem twardziel przeob raził się w gładką masę, która zaskoczy niejednego konsumenta.

1 szklanka nerkowców,
3 łyżki mąki kukurydzianej,
2 łyżki soku cytrynowego,
woda,
ok. 1 łyżeczka soli,
pieprz do smaku,
szczypta papryki chilli,
1 łyżeczka czosnku,
1 łyżeczka czarnuszki,
3 łyżki płatków drożdżowych nieaktywnych,
5 łyżeczkek agar agar,
tymianek,
bazylia,
oregano.

Nerkowce namaczamy w gorącej wodzie i odstawiamy na około 30 minut.
Namoczone nerkowce wrzucamy do blendera, dodajemy 1 szklankę wody, mąkę kukurydzianą, płatki drożdżowe, przyprawy, oraz sok z cytryny. Wszystkie składniki blendujemy na gładki, aksamitny płyn i na końcu dodajemy nasiona czarnuszki.
Do garnka wlewamy 1 szklankę wody, wsypujemy agar i cały czas mieszając, doprowadzamy do wrzenia.
Dolewamy do agaru zawartość blegndera i energicznie mieszamy, gdyż masa szybko zaczyna gęstnieć. Gdy uzyskamy konsystencję gęstego budyniu, przekładamy masę do wysmarowanej oliwą miski, a po wystygnięciu wstawiamy do lodówki na kilka godzin.
Gdy ser będzie miał stałą konsystencję, obtaczamy go w oregano, tymianku i bazylii.

Dodatki, które wciśniemy w nasz nabiał jest długa jak baśnie Andersena. Możemy tam dodać niezliczoną ilość przypraw, pomidory suszone, oliwki, kapary, wszystko co nam podsunie kuchenny arsenał. Ser nadaje się do pizzy, ale również jako dodatkek do sosu śmietanowego. Nic, tylko czarować. Miłego dnia życzę, oraz smacznego 🙂

P.S. post pisałem w pośpiechu, popędzany przez słońce i szum fal. Jeśli wdarły się jakieś błędy, najmocniej przepraszam. Gdy je zlokalizuję, na pewno naniosę korektę.