Kategorie:
przekąska

Pisanie bloga strasznie uzależnia i czuję się źle, jeśli nie mam żadnej potrawy, którą mogę wstawić w godzinach porannych. Leżąc dziś rano w pokoju hotelowym, zacząłem szperać w telefonie by odkopać z tysięcy zdjęć coś co może Was zainteresować i wzbudzić euforię. Desperacko przelatując przez ciasta, wyroby garmażeryjne i setki zestawów obiadowych, wiedziałem że muszę coś znaleźć. Gdzieś pomiędzy wegańskim bezmięsnym wyrobem, a pieczarką, dostrzegłem boczniaka, który nie wiedzieć dlaczego schował się w kącie i nie wychylił się wcześniej. W jednej chwili zajarałem się jak emeryt nową promocją w Lidlu i wiedziałem, że to jest to czym można pozamiatać.

Pięknego dnia  w trakcie zakupów, nie mając żadnej koncepcji wrzucam do koszyka tackę z Pleurotus ostreatus i dumnie zmierzam do domu. W głowie mam tysiąc pomysłów, miliony koncepcji, ale mam też świadomość, że większość konfiguracji już wylądowała we wcześniejszych wpisach. Rozglądam się po kuchni, szukając dodatku do grzyba i widzę flaszkę z grzańcem, na którego już nikt nie miał ochoty. Eksperyment? Dlaczego nie ! Jeśli nie pójdzie coś po mojej myśli, to zawsze mogę odstawić produkt finalny do segregatora, od spraw zbytecznych (czyt, kosza). Rozrzutność nie była konieczna, towar wjechał na bogato.

Plan był prawie, że doskonały i nie podejrzewałem, że coś może nie wypalić. Z pracy do domu jak zwykle zasuwałem jak na ostatnich metrach biegu o pietruszkę, by zdążyć z fotami potrawy przed zachodem słońca. By zaoszczędzić czas, niedzielne popołudnie spędziłem na smażeniu pieczarek, które już błagały by coś z nimi zrobić, gdyż bezczynnie leżały kilka dni w lodówce. Jedyne co musiałem zrobić, to zakupić drożdże, potrzebne do wypieczenia przepysznych bułek z kaszą jaglaną. Pozornie łatwa czynność i myślę, że produkt też nie należy do zbyt wyszukanych, dlatego bez obaw tę sprawę zostawiłem na poniedziałkowe popołudnie. Nie podejrzewałem, że plan będzie tak skomplikowany, wymagający użycia substytutu. Na pewniaka wpadam do pierwszego sklepu, proszę o kostkę drożdży i tu zaczyna się problem. Pani oznajmia, że musi mnie zmartwić, że drożdży nie ma. Myślę sobie, nie ma wielkiego żalu, gdyż parę metrów jest kolejny sklep, w którym zapewne dostanę upragniony przeze mnie produkt. Wlatuję do kolejnego punktu spożywczego, z równie intensywną pewnością i co słyszę? Niestety proszę Pana, drożdży nie ma. W tym momencie zaczyna się nerwówka, światło powoli zanika, zdjęcia będą mizerne. Kilkaset metrów dalej są kolejne sklepy, więc przyspieszonym krokiem lecę z nadzieją na zakup magicznej kostki. Odwiedzam trzeci sklep, czwarty i co? Niewiarygodne, w żadnym sklepie nie ma drożdży. Czyżby ktoś odkrył mój plan i postanowił mi go pokrzyżować? Muszę ratować sytuację i zmierzam do piekarni, posiłkując się nie do końca spełniającym moje wymagania, produktem. Kupiłem buły, upchałem w nie pieczarki, ser, ale Wam przypomnę przepis na rewelacyjne buły jaglane, które zdecydowanie przebijają wszystkie inne.

W rytmie głośnej muzyki staram się odszukać na stole, czegoś co zaspokoi mój głód, który od kilku godzin przewraca mój żołądek na lewą stronę. Większość gości na imprezie, nie zwraca uwagi na to czym zaspokoją swoje kulinarne pragnienie i wciskają w siebie kolejne kotlety, golonki i inne potrawy, które są dla mnie nie do przyjęcia. Z uporem maniaka, podróżuje po stole, z nadzieją że spotkam choćby jeden dekoracyjny liść sałaty, którego spożycie będę celebrował, jak danie z pięciogwiazdkowej restauracji. Powoli zaczynam tracić nadzieję, a chęć spożycia czegokolwiek, co nie ocieka tłuszczem, maluje na mojej twarzy dziwne, mimiczne bohomazy. W oddali dostrzegam pękaty półmisek, który pomimo późnej pory, nie świeci pustkami, a jego zawartość wygląda nieprzyzwoicie apetycznie. Wypełniony nadzieją, powolnym krokiem zmierzam do miejsca, gdzie być może skończy się moja gehenna. Gdy dzielą nas może dwa kroki, widzę że sałatka ziemniaczana, która dumnie stała na środku stołu, nie jest klasykiem ociekającym majonezem. Oczy wypełniły się łzami szczęścia, gdy zobaczyłem przy potrawie mały bilecik informujący o składzie potrawy. Za cholerę nie wiedziałem skąd się tam wziął, ale też nie zamierzałem w to wnikać, gdyż w obawie przed głodnym tłumem, który właśnie wracał z parkietu, zacząłem opróżniać półmisek. Choć znam kilka wersji zdrowego majonezu, wersja z orzechową śmietaną, w rytmie skocznej muzyki, podbiła moje serce.