kolacja – Strona 11 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 21 sierpnia 2017 Brak odpowiedzi

TARTA WARZYWNA z „SEREM”

Stałem przed nimi, dzierżąc w dłoni potężny miecz. Nie wiem, skąd miałem siły, by otrzymać to cholernie ciężkie żelastwo, ale machałem nim w powietrzu, jakbym trzymał pawie piórko. Tnąc powietrze, kreśliłem takie wzory, że gdyby ktoś się dobrze przyjrzał, na pewno odczytałby pełne zdania. Wiatr, który szalał w mojej bujnej czuprynie, sprawiał że wyglądałem jak średniowieczny bohater, prężący się przed bitwą. Byłem tak zaaferowany zbliżającymi się wydarzeniami, że nawet przez chwilę nie zastanawiałem się, skąd na mojej głowie wzięły się te pukle. Nie jest przecież tajemnicą, że mam bardzo rzadko spotykane włosy, które mi wyszły jak nic innego w życiu. Nie jest to jednak post o dylematach fryzjerskich, dlatego przejdę do akcji, która za chwilę miała nastąpić. Cisza, która nastała była tak niewiarygodnie brutalna, że nawet przelatująca mucha zdawała się hałaśliwym śmigłowcem, gotowym do walki. W jednej chwili wszyscy ruszyli w moją stronę, chcąc sprawdzić, czy moje wymachiwanie mieczem, było tylko pokazówką, czy może coś potrafię zdziałać. Gdy doszło do pierwszego kontaktu z wrogiem, zacząłem machać jeszcze intensywniej, tracąc przy tym świadomość. Nie wiem, jak to wyglądało z boku, ale ręka pracowała, jakbym zasuwał w fabryce na akord. Dookoła fruwały elementy oręża, a ja z nieskrywaną radością ćwiartowałem kolejnych atakujących. Nagle oślepiło mnie światło i za plecami usłyszałem — Przemek, obudź się! Znów lunatykujesz? Ciekawe, kto pozbiera te warzywa, porozrzucane po całej kuchni?

CZYTAJ WIĘCEJ

4 minuty czytania 9 sierpnia 2017 Brak odpowiedzi

FRITTATA Z KISZONYM OGÓRKIEM

danie główne, kolacja, przekąska, śniadanie

Będąc pod wpływem ogórkowego szaleństwa postanowiłem, drugi dzień z rzędu wykorzystać go w trakcie gotowania. Przez całą drogę z pracy do domu, myślałem w jakiej konfiguracji go zaprezentować i jak się do niego zabrać. Choć byłem jeszcze pod wrażeniem lubieżnych akcji z musztardą, wiedziałem, że tym razem to nie przejdzie. Po ponad godzinnej burzy mózgów i milionie myśli ocierających się o moje czoło, wykoncypowałem że najlepsze będą naleśniki. Gdy wszedłem do kuchni natychmiast zabrałem się do pracy, bo za 90 minut byłem umówiony na 20 km biegania. Pierwszy naleśnik jak zwykle poleciał do segregatora od spraw zbytecznych (czyt. kosza). Schody się rozpoczęły gdy drugi i trzeci i czwarty, wyglądały podobnie. Czułem już presję czasu, która swym natarczywym dotykiem drapała mnie po karku. Musiałem szybko zmienić koncepcję. Sięgnąłem do szuflady, gdzie znalazłem resztkę mąki z grochu i to był impuls by wykonać frittatę. Szybkie zamieszanie, kolejne ścieranie ogórka i coraz szerszy uśmiech. Oczami wyobraźni już widziałem sukces, a w ustach czułem ten fantastyczny smak. Cała wizja jednak roztrzaskała się o ziemię, wraz z omletem, który wylądował u mych stóp podczas ściągania z patelni. Jeszcze wtedy nie zakląłem. Zdarza się – pomyślałem i postanowiłem spróbować raz jeszcze. Powtórzyłem czynności, znów się uśmiechnąłem i tak samo jak powyżej, w głowie już pożerałem danie, które dochodziło na patelni. Kolejna próba ściągnięcia, która wydawać by się mogło jest czymś prostym, zakończyła się tym razem na blacie. W tym miejscu wstawię kilka kropek…, gdyż nie wypada bym cytował tę wiązankę w godzinach porannych. Zaczęła się panika. Mąka grochowa się skończyła, ogórki już się starły. Co dalej? Na ratunek przyszła mąka z cieciorki i szybki bieg do warzywniaka, gdzie sprzedają najlepsze ogórki w okolicy. Choć nie wierzyłem, że to się dzieje, podjąłem czwartą próbę. Tym razem się wyciszyłem i każdy stawiany krok, analizowany był z każdej perspektywy. Czułem jak mój system kontroli wymyka się co jakiś czas z ciała i lata wokół patelni. Tym razem nie było szans na porażkę. Gdy frittata wylądowała już na talerzu, stanąłem na środku kuchni i odetchnąłem. Wiedziałem, że upartość osła, doprowadziła mnie do pawiej dumy 😉

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 8 sierpnia 2017 1 odpowiedź

FASOLOWA PASTA Z KISZONYM OGÓRKIEM I MUSZTARDĄ

kolacja, przekąska, śniadanie

Już dawno w mojej kuchni nie było warzywnej imprezy – pomyślałem wracając z pracy do domu. Wiedziałem, że muszę coś z tym zrobić, by reputacja warzywnego świra, nie wyblakła jak czarny t-shirt pozostawiony na słońcu. Przemierzając zatłoczone ulice, układałem w głowie plan i telepatycznie wysyłałem zaproszenia do potencjalnych uczestników. Temperatura na zewnątrz raczej nie zachęcała do gorącego melanżu, więc postanowiłem, że musi to być szybka akcja. Impulsywny wyskok wypełniony dobrym smakiem i garścią pozytywnych emocji. Gdy wbijałem kod do domofonu, uśmiech zajmował sporą powierzchnię mojej twarzy. Plan był gotowy. Zanim dotarłem do drzwi mieszkania, usłyszałem znajome dźwięki i łomot. Dobrze wiedziałem skąd dochodzą i uśmiech stał się jeszcze szerszy. Miałem wrażenie, że śmieje się całym sobą. W głowie jednak kołatały pytania – Dlaczego rozpoczęli beze mnie? Dlaczego nie poczekali? Po wejściu do kuchni wszystko stało się jasne. Nie tylko ja tęskniłem za imprezową rozpustą, a wiadomości myślowe wysyłane przeze mnie były tylko cichym przyzwoleniem do rozpoczęcia fiesty. W pomieszczeniu roiło się od warzyw. Porozkładały się na kanapach i fotelach, jakby za chwilę na ścianie miał być wyświetlony kolejny sezon Gry o Tron. Gwarno było jak na przerwie w gimnazjum. Moją uwagę jednak przykuła para baraszkująca w kącie. Przez podskakujący tłum nie bardzo widziałem co robią, więc postanowiłem podejść i podejrzeć ich harce. Gdy stanąłem na przeciw, dostałem wytrzeszczu, jakby mi ktoś do pośladków przyłożył kabel pod napięciem. Zobaczyłem jak Fasola pieści się z ogórkiem, który bez żadnego skrępowania wślizguje się w musztardę. Wyobraźnia zadziałała. Przepadłem.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 18 maja 2017 6 komentarzy

SEITAN

kolacja, przekąska

Choć ostatnio jest straszna nagonka na mojego kumpla z dzieciństwa, nie przyjmuję tych opinii i pielęgnuję naszą przyjaźń. Staram się nie wsłuchiwać w głosy nienawiści i z nieskrywaną radością obwieszczam światu, że kochamy się miłością bezgraniczną. Być może wygląda to dość kontrowersyjnie, gdy dwóch przedstawicieli rodzaju męskiego jest ze sobą tak blisko, ale konwenanse mam w miejscu, gdzie kończą się plecy. Znam osoby, które na jego widok mają niestrawności, a wypowiedzenie jego imienia wywołuje torsje, jak podczas zetknięcia z przewodem podłączonym do wysokiego napięcia. Zdaje sobie sprawę, że mój przyjaciel nie jest idealny i jak każdy z nas ma swoje wady. W swoim życiu zaszkodził już niejednej osobie, ale ma za sobą miliony, którym uratował życie. Zaliczam się do osób, które zawsze grały z pszennym gościem do jednej bramki i nigdy nie miały ze sobą żadnych zatargów. Nie wyobrażam sobie dnia bez wspólnego śniadania. Uwielbiam nasze długie rozmowy w trakcie porannej kawy. Tkwimy już od lat w tym nienagannym związku… Mój gluten i ja.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 13 kwietnia 2017 5 komentarzy

PASZTET WIELKANOCNY

kolacja, przekąska, śniadanie

W domu ostatnio bywam tak często, że nawet jegomość, który mieszka od jakiegoś czasu obok, zaczepia mnie przed drzwiami tekstem: „…a sąsiad to chyba nowy?” Doskonale zdaje sobie sprawę, że mógłbym częściej zaglądać do własnej kuchni i więcej czasu spędzać w biegu, ale wydając książkę, miałem świadomość, że czeka mnie ostre naciąganie i zaginanie czasoprzestrzeni. W związku z tym, że od dziś znów wyjeżdżam na kilka dni, musiałem przyrządzić cokolwiek na zbliżające się Święta. Nie miałem za bardzo czasu na większe zakupy, więc skupiłem się na stworzeniu pasztetu z tego, co miałem na podorędziu. Poszukiwania rozpocząłem od lodówki, z której na pierwszym planie zerkały na mnie nienachalnej urody pieczarki. Kącki moich ust na ich widok, zaczęły kierować się w stronę oczodołów, gdyż w głowie zaczęła się rodzić wizja. Pamiętałem też o słoneczniku, który przy każdym otwarciu szuflady, ostentacyjnie wysypywał się z opakowania, dając do zrozumienia, że powinien się znaleźć w pojemniku. Zebrałem go do kupy i położyłem obok niezbyt urodziwej pieczarki. Kątem oka widziałem, że po mojej prawicy, nagle powstało jakieś poruszenie i dziwny gwar w skrzynce z warzywami. Odgarnąłem „reklamówki-żulówki” (cienka torba foliowa, niejednokrotnie występująca z logotypem dyskontu spożywczego) i ujrzałem warzywny krąg. Choć nie były już pierwszej świeżości, stwierdziłem że ładnie się będą komponować z równie wymęczonymi pieczarkami i rozwydrzonym słonecznikiem. Jako że jestem niepisanym liderem w obrabianiu cebuli, nie wyobrażałem sobie tego melanżu bez niej. Jak zwykle przesadziłem z proporcjami i gdy zbliżała się godzina spotkania z Morfeuszem, uświadomiłem sobie, że jestem sam w domu i muszę ogarnąć ten słonecznikowo – jaglany syf. Jestem niewsypany, ale kanapka z pasztetem rekompensuje wszystko.

CZYTAJ WIĘCEJ