Kategorie:
danie główne

Po sobotnich wojażach postanowiłem, że niedzielny poranek nie rozpocznie się w klimacie ciemności, a moje ciało zwlecze się z łóżka, gdy słońce zacznie wkradać się przez okno. Organizm walczył i zaczął zbyt wcześnie wysyłać impulsy do zrywu, ale nie poddałem i walcząc do samego końca, wstałem grupo po godzinie dziesiątej. W pierwszej chwili, gdy zerknąłem na zegarek, poczułem niesmak, a głowę spowiły wyrzuty sumienia. Jednak po upływie kilku sekund zrozumiałem, że tego właśnie potrzebowała moja spragniona snu głowa i wyeksploatowane ciągłym pędem ciało. Nie spieszyłem się, nie miałem żadnego planu, nie starałem się poganiać myśli, które pomimo mojego pionu, nadal wylegiwały się w łóżku. Czułem, że wygrałem nowy dzień. Naładowany pozytywnym myśleniem, jak tarpan choinkami w okresie świątecznym, leniwie przechadzałem się po kuchni, szukając inspiracji. Zacząłem przeglądać zawartość skrzynki, która po sobotniej wizycie na rynku warzywnym, wręcz kipiała zieloną dobrocią. Na pierwszy plan, wyszedł pięknie powykręcany Jarmuż, którego nie jest w stanie przebić żaden zafoliowany zamiennik. Pożerałem go wzrokiem, wąchałem, dotykałem i wiedziałem, że nie ominie go dzisiejsze gotowanie. Pomiędzy Cukinią i Marchewką, dojrzałem leniwie przeciągający się Chrzan. Zazwyczaj ostry i zawadiacko pokręcony gość, teraz wyglądał niesamowicie łagodnie. W powietrzu czułem zapach jego perfum, które wdzierając się do nosa, oznajmiały że są z najwyższej półki i nie można ot tak, o nich zapomnieć. Powiększała się ekipa otoczona niedzielnym chilloutem, a uzupełnieniem składu, okazała się Pyra, która widząc leniwie wychodzące z miejsca relaksu warzywa, postanowiła dołączyć. Bez spięcia i niepotrzebnych ruchów, warzywa zafundowały mi niezłą podróż po krainie wytrawnego smaku. Taka niedziela. Smacznie ostra niedziela.

Pochodzę z Wielkopolski, gdzie najbardziej rozpoznawalnym warzywem jest pyra, a region nazywany jest Pyralndią. Wiele osób, chcąc podkręcić powagę sytuacji okrzyknęli ziemie przyległe do Poznania Krainą Podziemnej Pomarańczy i nie ukrywam, że pyra wyhodowana w tamtym rejonie, słodyczą radośnie tryska. Życie przerzuciło mnie jednak na inne tereny, ale z niesłabnącym uczuciem podchodzę do ukochanej przed laty bulwy. Staram się ja wplatać pomiędzy ryże, makarony i inne kasze, by w trakcie ładowania węglami nie zawalić się kluchami, czy też sypką jaglanką. Uwielbiam je w wersji polewanej sosem, w formie placków ziemniaczanych, klusek śląskich, a zapiekane w piekarniku,m czy też ognisku, stawiam na najwyższym stopniu podium. Dzisiejsza propozycja obiadowa, zapewne nikogo nie zaskoczy, ale wygląda tak pysznie i tak smakowicie, że nie mogłem się powstrzymać. Muszę się z Wami podzielić tym daniem. Jutro planuję ogarnąć dystans jakiego już dawno nie robiłem, więc dziś zamiast makaronem, czy też ryżem, doładowuje się pyrami. Mam nadzieję, że jutro te pyry dadzą moc !!!

W trakcie przygotowywania kolejnego przepisu do książki, zostało mi kilka liści kapusty włoskiej, które wręcz błagały by je do czegoś wykorzystać. W związku z tym, że obiad był już gotowy i trzeba było szybko się uwijać z kolejnym daniem, wymyśliłem sobie danie, które powala prostotą wykonania, a smakiem przebija niejedno restauracyjną propozycję. Wykorzystując fakt, że po  blacie kuchennym walały się już obrane pyry, przygotowana do wstawienia, roznegliżowałem jeszcze kilka sztuk, w akompaniamencie pomysłu, który jak burza wjechał do głowy. Początkowo chciałem dorzucić tofu, robiąc tym samym imitacje ruskiego farszu, którym kiedyś napychałem pierogi. W ustach jednak czułem, smak suszonego pomidora, szalejącego w lodówce w ziołowej otoczce. Nie czekałem na rozwój myśli i zamaszystym ruchem zacząłem ciąć cebulę i czosnek, bez których nie wyobrażałem sobie tego dania. Po kilku minutach na rozgrzanym oleju, skwierczały radośnie, a w domu unosił się zapach suszonego pomidora, który po chwili dołączył do ekipy, łapiącej rumiany kolor na patelni. Po raz kolejny przekonałem się, że najprostsze rozwiązania przynoszą najwięcej radości. Choćbym miał tysiące składników, z najdalszych zakątków świata, najwięcej szczęścia dostarczać będą produkty, które zalegają w rozlatującej się drewnianej skrzynce Pana Heńka, stacjonującego na rynku w każdą sobotę.