Kategorie:
danie główne

Bardzo często zdarza się tak, że gotując pyry na obiad lekko przesadzam. Po wstawieniu ich na palnik,  okazuje się, że dla 3 osób przewidziałem pełen gar jak dla pułku wojska i na pewno wszystkiego nie zjemy.  Być może obierając podziemną pomarańczę, na chwilę się rozkojarzyłem, albo jakiś program kulinarny wciągnął mnie do reszty i nie ogarnąłem zbyt wielu ruchów noża. Kilka lat temu, pewnie bym się wkurzał, że źle wymierzyłem porcję i nadwyżka trafi do kosza. Dziś jednak taka sytuacja buduje napięcie jak 2235 odcinek Klanu i zapewnia kreatywny pęd. W rodzinnym domu taki incydent zapewniał szagówki, lub jak kto woli, skośnie cięty wałek, zwany również kopytkami. Wiedziałem jednak, że ta opcja nie zadowoli mnie w pełni. Musiałem wykombinować coś innego. Coś co nie będzie zwykłym ulepkiem ziemniaczanym, który będzie się zachowywał jak piłka kauczukowa przeżuwana na głodzie. Bywa tak, że mam przed sobą cały wachlarz oczywistych składników i za nic w świecie, nie potrafię wydumać co na obiad. W tym przypadku było inaczej. Są pyry, jest przywieziony z Poznania tempeh i jakoś dziwnym trafem, napatoczyła się kasza gryczana, która choć była schowana w głębi szuflady, nie dała się nie zauważyć. Nie potrzebowałem więcej podpowiedzi. Zanim cokolwiek znalazło się w garze, już czułem smak i unoszący się w kuchni zapach.

Nie pamiętam ile czasu upłynęło, od kiedy wyłączyli prąd, ale moje oczy zaczęły traktować ciemność jak coś normalnego. Coraz wyraźniej widziałem kształty, które normalnie były moim kuchennym światem, a w półmroku wyglądały jak futurystyczna budowla, o bliżej nieokreślonych kształtach. Licząc, że za chwile moje otoczenie rozbłyśnie oślepiającym promieniem, nie ruszałem się z kanapy, delektując się chwilowym bezruchem. Ile można siedzieć w jednym miejscu? Miałem wrażenie, że ktoś ma wtyki w energetyce i chce sprawdzić moją wytrzymałość statyczną. Choć było całkiem przyjemnie zatopić się w miękkich czeluściach kanapy, czułem się nieswojo, obco, jakbym odbywał pokutę za grzech, którego nie popełniłem. W trakcie gdy rubasznie miętosiłem swe myśli, czułem że choćbym bardzo chciał, nie wytrzymam długo w pozycji siedzącej. Nie zwracając na ciemność, udałem się jak myśliwy,  na poszukiwanie  pożywienia. Choć rozkład pomieszczenia nie był mi obcy, zacząłem się potykać o rożne przedmioty, tracąc jednocześnie równowagę. Gdzieś pomiędzy krzesłem a wyspą, zacząłem już łapać pion, a tu nagle błysk, trzask i po sekundzie leżałem na podłodze, rozciągnięty jak t-shirt kupiony od bułgarskiego handlarza. Starałem się pozbierać, otrzepać z przedmiotów, które przy tym uderzeniu przylgnęły do mnie, ale… po szybkim rekonesansie wiedziałem co zrobić z selerem dzierżonym w dłoni i pomidorami zwisającymi z kącika ust.

Pomiędzy połamanymi skrzynkami i wydzierającym się tłumem, szukałem kolejnych owców do ciasta. Wiedziałem, że chaos panujący na rynku warzywnym, to wina upierdliwych klientek, którym sprzedawca zawyżył cenę włoszczyzny, podnosząc jej wartość o 2 grosze. Chciałem jak najszybciej stamtąd uciec. Wcześniej wspomniane, rozdzierające swe paszcze rozzłoszczone demony w beretach, były gotowe przegryźć krtań, każdemu kto ośmieliłby się zwrócić im uwagę. Starałem się bezszelestnie pomiędzy nimi przemykać, tak by nie być trafiony piorunującym słowotokiem. Śladem węża, wijąc się od straganu, do straganu, cały czas wypatrywałem malin, śliwek, winogron, czegokolwiek co mogłoby się odnaleźć w słodkim akcencie. Podejrzewając, że większość poszukiwanych przeze mnie produktów, już została wykupiona zanim rolnik rozłożył swój dobytek, udałem się zrezygnowany do wyjścia. Wychodząc, w okolicach ujrzałem bujne krzaczysko. W pierwszej chwili, pomyślałem, że ktoś napompował igły małej sosny i stąd tak gęsto liśćmi obłożone, cudo. Gdy podszedłem bliżej, nie miałem wątpliwości, że przede mną stoi potężnie zbudowany krzak bazylii. Mając w głowie obraz sklepowego krzaczka, z którego liście można by policzyć na placach jednej dłoni, nie zastanawiałem się i zabrałem ten imponujący okaz, do domu. Gdy kuchnia została opanowana przez naturalny bazyliowy aromat, nie myślałem już o cieście…nie byłem w stanie.

Wiele osób przechodzących na weganizm, największy problem ma z odstawieniem żółtego sera. Jegomość, który tak na prawdę wcale nie jest taki smaczny, w płynnej postaci, potrafi zawładnąć kubkami smakowymi i rzucić o glebę. Ciągnący się na kawałku pizzy, potrafi doprowadzić do łez wzruszenia i ślinotoku, którego przełykanie wiąże się z rozwinięciem infrastruktury odpływowej. Jak sobie z tym poradzić? Jak zapewnić sobie ten sam smak, podobną konsystencję, porównywalnie silne wrażenia? W zeszłym roku, zainspirowany postami, które wegańskim serem zalewały internet, postanowiłem spróbować tego wynalazku. Do wykonania użyłem pyry i marchwi, które z niedowierzaniem wrzuciłem do gara, by się zagotowały. Miksując je na gładką masę, zniecierpliwiony, doprawiałem, smakowałem, a moje zaskoczenie rąbało mi czaszkę, gdyż nie dowierzałem. Żółty, gęsty, ciągnący….no i k***? muszę to powiedzieć…to był ser. Początkowo stosowałem go jako dip, maczając w nim warzywa, świeże pieczywo, czy też inne wynalazki. Na mieście jednak szeptali, że idealnie nadaje się do zapiekania. Choć trochę czasu upłynęło od premiery, postanowiłem sprawdzić jak się zachowa, pod wpływem wysokiej temperatury. W tym przypadku, zaskoczenie już nie było szokiem, ale centralnym strzałem w potylicę, który sprawił, że moje czoło odbiło się w okolicy stóp. Choć minęło już kilkanaście godzin od konsumpcji, nadal się zbieram i oplatam głowę kostkami lodu, by zniwelować skutki spotkania z podłogą.