danie główne – Strona 17 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 22 czerwca 2017 Brak odpowiedzi

JAGLANO-FASOLOWE KLOPSY CHRZANOWE W SOSIE KOPERKOWYM

danie główne

Od momentu, kiedy zmieniłem swoje nawyki żywieniowe, diametralnie zmieniły się też moje spojrzenie na warzywa. Marchewka, z którą zawsze było mi nie po drodze, teraz bardzo często gości w cieście, lub rozpływa się pod wpływem ostrego zakręcenia. Kalafior, który zazwyczaj występował tylko jako dodatek do sterty ziemniaków i góry mięsa, teraz zazwyczaj gra pierwsze skrzypce. Nie wspomnę o batatach, o których istnieniu wiedziałem, ale nigdy nie miałem okazji ich posmakować. Świat się zakręcił wokół warzywniaka, zrobił w powietrzu trzy salta i wpadając do gara, stanął na głowie, podpierając się o blat kuchenny (chyba trochę popłynąłem z tym opisem). Najbardziej ze wszystkich przedstawicieli świeżego powiewu zdrowia, urzekł mnie koperek. Nie mogę powiedzieć, że wcześniej go nie lubiłem, ale nie dostawałem też ślinotoku na jego widok. Teraz gdy idę do sklepu i spojrzę w jego kierunku, nie mogę się powstrzymać, zabieram do domu co najmniej trzy pęczki. Zapewne się zapytacie, po co od razu taki potężny bukiet? Otóż prawda jest taka, że zanim dojdę do domu (około 20 metrów), zdążę dwa pęczki pochłonąć. Czuję się wtedy jak za dawnych lat, gdy szedłem po gorący chleb do sklepu i wracałem z jego połową.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 21 czerwca 2017 Brak odpowiedzi

PIKANTNA FARINATA Z FASOLKĄ SZPARAGOWĄ

danie główne, przekąska

Pamiętam dzień, kiedy po raz pierwszy zetknąłem się ze zmielonymi ziarnami z ciecierzycy. Wiedziałem już, że będę z niej przygotowywał farinatę, ale nie miałem pojęcia, że w trakcie przyrządzania moja facja będzie ubrana w niesmak. Trzy lata temu, ten produkt nie był tak powszechny, jak dziś, ale na szczęście w pobliżu miałem sklep z ekologiczną żywnością. Przy samym zakupie, moja twarz już była mocno powykręcana, bo cena swą wysokością, wyrywała z butów bez rozwiązywania sznurówek. Nieświadomy kolejnego strzału, pobiegłem do domu i pełen entuzjazmu rozpocząłem przygotowywanie placka rodem z Genui. Mąka przyciągała przepięknym złocistym kolorem, co w mojej głowie wykreowało obraz cudownego ciasta. W chwili, gdy zacząłem dolewać wody, czar prysł i mój nos został zgwałcony przez ostry, dziwny, może trochę przypominający orzecha zapach. Myślałem, że coś się rozlało tydzień temu i w ferworze walki zapomniałem usunąć nieczystości. Jednak gdy nachyliłem się nad miską, wiedziałem, że to wokół mojego eksperymentu roztacza się ten nieprzyjemny zapach. Normalny człowiek zapewne by trzymał się z daleka od tej mikstury, ale ja przepełniony nadzieją, że to tylko opary, postanowiłem spróbować, jak to smakuje. Już po pierwszym kontakcie z kubkami smakowymi, wiedziałem, że to był błąd. W ustach pojawił się niesmak, jakbym chwycił przed chwilą żuł gąbkę, którą od miesiąca zmywałem naczynia. Wpadłem w panikę, szukając niwelatora tego niesmacznego stanu. Popijałem wodą, przegryzałem owoce i popychałem je kromką chleba. Dopiero potężny strzał soku cytrynowego naprawił mój błąd. Po takich przeżyciach zacząłem wątpić w sukces, ale wstawiłem półprodukt do piekarnika i pełen obaw oczekiwałem finału. Na szczęście obróbka termiczna zamieniła tragiczne doświadczenia w przecudne doznania smakowe. Nigdy więcej już nie zanurzałem języka w cieście z mąki ciecierzycowej.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 19 czerwca 2017 1 odpowiedź

GOŁĄBKI Z KASZY JAGLANEJ I KAPUSTY PEKIŃSKIEJ

danie główne

Promienie słoneczne miażdżąco przygniatały moją twarz do poduszki, jednocześnie zmuszając do podniesienia się z łóżka. Choć od okna dzieliły mnie dwa ospałe kroki, nie pomyślałem nawet, by zaciągnąć roletę. Przyjąłem status pokrzywdzonego i rozpocząłem wędrówkę do kuchni. W normalnej sytuacji dzień rozpocząłbym od przygotowania śniadania, ale w związku z tym, że z kalendarza zerkała na mnie niedziela, zacząłem rozmyślać o obiedzie. Jak zwykle ustawiłem się w centralnym punkcie, pomiędzy przy wyspie i w skupieniu zacząłem rozglądać się w poszukiwaniu wizji. Na regale dojrzałem kilka znajomych słoików, ale niestety ich zawartość pozostawała dla mnie zagadką. Okulary, które powinienem nosić, kilka lat temu poddały się mojej destrukcyjnej naturze i nie przeżyły pośladkowego nacisku 130-kilogramowej masy. Musiałem podejść i z nosem przy szkle sprawdzałem jakie cuda jeszcze nie zostały wykorzystane. Złoty połysk kaszy jaglanej dostrzegłem już przy pierwszym wygięciu w stronę regału i to właśnie na jej widok mój poranny uśmiech wybrał się w podróż dookoła głowy. Miałem już po nią sięgać, gdy nagle z dolnej półki wyskoczyła jakaś Azjatka, wypłacając mi z rozpędu siarczystego „liścia”. Zdawałem sobie sprawę, że to nie sen. Nie czekałem na żaden błysk i na informację, że znów lunatykuję. Gdy po kilku sekundach się ocknąłem, dotarło do mnie, że to Kapusta Pekińska przypomniała się w ostentacyjny sposób o sobie.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 14 czerwca 2017 Brak odpowiedzi

SAŁATKA Z KOMOSY RYŻOWEJ

danie główne, przekąska

Siedziałem an siedzeniu pasażera i obserwowałem drzewa, które migały przed moimi oczami, jak lampa stroboskopowa. Wydawać by się mogło, że się zawiesiłem i wiszę w próżni myślowej, ale prawda była zupełnie inna. Z każdym pokonanym kilometrem w mojej głowie szalała burza pomysłów i jeszcze więcej koncepcji napędzanych głodem. Odrzucając kolejne wizje, cieszyłem się, że mam do pokonania tylko siedemdziesiąt kilometrów. Gdyby odległość wykraczała poza magiczną setkę, mój mózg zagotowałby się jak Wartburg z dziurawą chłodnicą. Byłem coraz bliżej domu, a w głowie zamiast ułożonej koncepcji, bezczelnie rozsiadł się głód. Chichocząc, doprowadzał mnie do szewskiej pasji. Czułem, jak bezradność przywołana tym śmiechem zaczyna ogarniać moje ciało, wbijając mnie brutalnie w ziemię. Gdy dotarłem do domu, byłem u kresu wytrzymałości. Poziom mojej kreatywności leżał na podłodze i zanosząc się potężnym śmiechem, wytykał mnie palcem. Chyba ten widok podziałał na mnie jak strzał z półobrotu wymierzony przez Strażnika Texasu. W jednym momencie zrozumiałem, że to ja ustalam reguły i zasady tej gry. Po 20 minutach siedziałem na kanapie z pyszną sałatką w dłoni i przyklejonym uśmiechem zwycięzcy.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 13 czerwca 2017 Brak odpowiedzi

SAŁATKA Z MŁODYCH ZIEMNIAKÓW I BOTWINY

danie główne, przekąska, śniadanie

Wybierając się na powolny obchód miasta, chciałem się zrelaksować i wciągnąć nosem odrobinę lokalnej przestrzeni. W zamyśle miałem powolny spacer uliczkami malowniczego miasta, w akompaniamencie gwaru przechodniów i szumu wiatru, który tego dnia pracował na podwyższonym poziomie. Początkowo wszystko przebiegało zgodnie z planem i nic nie zwiastowało zbliżających się zaburzeń emocjonalnych. Jednak nie byłbym sobą, gdybym sobie smacznie nie skomplikował życia. Przechadzając się w okolicach ulicy X, nagle odczułem ogromną potrzebę, by skręcić w uliczkę, na której widniała tabliczka Y. Na pewno nie przyciągnął mnie zapach jedzenia, bo nie czułem nic po za oparami weekendowego melanżu. Nagle stanąłem przed wielką bramą, gdzie na skrzynce w słońcu wygrzewała się ona. Choć była filigranowa,czułem że jej wielkość ściska mi żołądek. Stałem jak wryty, a z kącików ust z prędkością światła toczył się ślinotok. Mam nadzieję, że nikt mnie nie widział, bo bardziej przypominałem cieknący hydrant, niż spokojnego spacerowicza. Ona chyba też nie pozostała obojętna na mój, pozostawiający wiele do życzenia urok i zerwała się z miejsca. Bez słowa oddaliliśmy się do domu, ubrani w myśl o czekających na nas rozkoszach. Nie jestem odporny na takie akcje i nic nie poradzę na to, że wpadła mi w oko Botwina 😉

CZYTAJ WIĘCEJ