danie główne – Strona 10 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 25 lipca 2018 Brak odpowiedzi

BOCZNIAKI W SOSIE ORZECHOWO-KOPERKOWYM.

danie główne

W związku z natłokiem obowiązków, dziś ponownie przed przepisem serwuję kilka słów spisanych na kartach książki.

„Choć byłem kiepsko przygotowany do kolejnych startów, porwałem się z motyką na słońce i bez żadnych treningów postanowiłem wystartować w maratonie. Pomyślałem, że to tylko 42 km, które spokojnie pokonam, pobijając przy tym kolejną życiówkę. Nie wiem, czy to już były pierwsze symptomy rutyniarstwa czy przepełniała mnie pycha, ale wystartowałem w Gdańsku bez żadnego zaplecza logistycznego. Nie wziąłem ze sobą żadnych odżywek, batonów ani żeli. Myślałem, że biegnąc poniżej pięciu minut na kilometr, ukończę maraton, posiłkując się tylko cukrem i izotonikiem dostępnym w punktach. Maraton Solidarności, znany jest z kiepskiego zaplecza, więc nie wiem, dlaczego nie zabrałem nic ze sobą. Tempo, które narzuciłem sobie w trakcie biegu, było bardzo ostre i już w połowie dystansu czułem, że nie będzie lekko. Przyjemności z tego biegu miałem jak na lekarstwo, ale moja męska duma nie pozwalała mi zwolnić i spojrzeć prawdzie w oczy. Z każdym kilometrem czułem, jak słabnę, a kubeł zimnej wody wylewający się na moją głowę, wcale nie przynosił ulgi w sierpniowym upale.

Za plecami cały czas miałem pacemakera, który prowadził grupę na 3:30. Starałem się uciec, zgubić go i zyskać przewagę choćby na chwilę, by podbudować się psychicznie. Ten jednak nieubłagalnie zbliżał się do mnie i w okolicy 35. kilometra to ja zacząłem oglądać jego plecy. W tym momencie coś we mnie pękło. Ostatnie pokłady sił, jakimi dysponowałem, odleciały wraz z marzeniem o nowej życiówce…”

~Vegenerata sposób na zdrowie. Biegaj, gotuj, chudnij.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 18 kwietnia 2018 Brak odpowiedzi

SZPINAKOWY BURGER Z SUSZONYMI POMIDORAMI

danie główne, kolacja, śniadanie

Choć to był dopiero początek podróży, miałem wrażenie, jakbyśmy jechali co najmniej pół dnia. Głód, który pojawił się znienacka, zaczął wyrywać mnie z fotela pasażera, przyklejając do szyby, w poszukiwaniu jakiegoś baru. Gdyby nie fakt, że usta trzymałem daleko od szklanej zapory, wyglądałbym jak glonojad, miarowo przesuwający się po ścianie akwarium. Czułem się jak w podstawówce, gdy od razu po wejściu do autokaru wyciągałem kanapki przygotowane przez rodzicielkę. Tym razem nie byłem tak dobrze przygotowany logistycznie i jedyne co mogłem zjeść to przepełnione głodem myśli. Musiałem je przełykać i natychmiast przetrawić, by nie oszaleć. Nagle mym oczom ukazały się znajome złote łuki, które znałem bardzo dobrze, nie tylko z opowieści. Wrzasnąłem wręcz na ich widok, jednocześnie zmuszając kierowcę do zjazdu w prawo. Wbiegłem do środka i bez zastanowienia zamówiłem swój ulubiony zestaw na zabicie głodu. Warto zaznaczyć, że do najmniejszych nie należę, to i ilość zawiniątek na tacy była spora. Kilka bułek wypełnionych mizernej jakości kotletem i serem, który ociekał tłuszczem jak karkówka na grillu, zniknęło w mgnieniu oka. Zamiast poczekać na uczucie sytości, włożyłem do ust rurkę i pociągnąłem solidny łyk waniliowego mlecznego napoju. W połowie półlitrowego kubka czułem się, jakbym dobijał gwóźdź nasycenia. Poczułem, że głód na chwilę odszedł….

Na szczęście to obrazek sprzed kilku lat. Choć czasem spotykam się ze znajomym głodem, nie wracam już do zapychania się jedzeniem bez żadnej wartości. Wolę poświęcić kilkadziesiąt minut w ciągu dnia i przygotować sobie zestaw burgerów, warzyw i cholera wie czego jeszcze. Od kilku lat wolę jeść zdrowiej, smaczniej, świadomie.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 28 lutego 2018 Brak odpowiedzi

KALAFIOROWE CEBULARZE Z WĘDZONYM TOFU

danie główne, przekąska

Po sobotnim biegu zaplanowałem sobie jeden dzień wolnego, żeby móc w spokoju rozprostować nogi. Postanowiłem poleżeć w łóżku nieco dłużej niż zwykle, dlatego około godziny dziesiątej jeszcze integrowałem się z kołdrą. Mieszkanie wydawało się odpoczywać razem ze mną. Wokół panowała tak głęboka cisza, że słyszałem każdy szmer. Z kąta pokoju dobiegał spokojny oddech pająka, który idąc za moim przykładem, wyciągnął się na parapecie. Pajęczyna, którą utkał przy suficie, zamiast falować, wisiała nieruchomo jak sopel lodu. Koty, które zazwyczaj o tej godzinie dostają największej ochoty na zabawę, teraz jakby wczuły się w klimat. Leżały na kołdrze, którą byłem przykryty i pomrukiwały tak cicho, że wręcz niesłyszalnie. Wymarzone werbalno-wizualne dzieło. Nie chciało mi się spać, więc kontemplowałem ten bezruch i wręcz krzykliwą ciszę. Starałem się wyłapać każdy kadr, by w swojej głowie kreować kolejny poetycki obraz z warzywami w roli głównej. Chciałem, żeby ta chwila trwała i wprowadzała mnie w niosący spokój- stan emocjonalnej lewitacji. Tak bardzo tego pragnąłem! Jednak tak bardzo, jak pragnąłem się zrelaksować, tak bardzo zaczął na mnie naciskać głód. Bezczelny typ, umiejący zepsuć chwile, które wydają się niezniszczalne. Musiałem pozostawić swoje epickie wizje i zderzyć się z kuchenną prozą. Okazało się, że nie było tak źle. Najedzony, byłem równie szczęśliwy.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 21 lutego 2018 4 komentarze

KISZKA Z GOTOWANYCH ZIEMNIAKÓW, TOFU I KISZONEJ KAPUSTY

danie główne, przekąska

Stałem przed nią już kilkanaście minut i nie wiem co z nią zrobić. Wpatrywałem się jak szpak w gnat, czy też inne zagubione pięć groszy i za żadne skarby nic mi nie przychodzi do głowy. Doskonale wiedziałem, że gdziekolwiek bym ją zabrał i cokolwiek bym z nią zrobił, powiązane to będzie z szerokim uśmiechem i dawką dobrego smaku. Nigdy mnie nie zawiodła, ale w tej chwili milczała. Wziąłem ją w dłoń i oglądając z każdej strony, szukałem inspiracji w każdym wgłębieniu i wypukłości. Kamiennym spojrzeniem starałem się rozbić jej pancerz, by dotrzeć do jej wnętrza, ale ona się broni równie kamienną obojętnością i brakiem wyrazu. Zacząłem ją podrzucać, łudząc się, że spojrzenie na nią w locie przywoła u mnie bardziej kreatywne myśli, ale w głowie nadal miałem pustkę. Chcąc z niej wyciągnąć, choć kroplę inspiracji, położyłem ją w sąsiedztwie ostrych noży. Myślałem, że zadziała wyobraźnia i w końcu pęknie, sypiąc pomysłami na dania z jej wykorzystaniem. Nadal milczała. Zrezygnowany usiadłem na kanapie i choć nie lubię tego przyznawać, poddałem się. Pogrążony w smutku, ze złamanym sercem, trzymałem przepiękną Pyrę na kolanach. Pomyślałem-niezła kicha!

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 15 lutego 2018 Brak odpowiedzi

ZUPA CZOSNKOWA Z „SEROWĄ” GRZANKĄ

danie główne, zupa

Jak się nie ma o czym gadać to zazwyczaj rozmawia się o pogodzie. W związku z tym, że pogoda dziś też się wydaje ciężkim tematem, w obliczu atakującego mnie wirusa, przedstawię Wam fragment książki, do której kupna Was zachęcam (chyba zostanę guru autoreklamy).

„…W obliczu powstawania coraz większej liczby eksperckich stron na temat odżywiania postanowiłem pozostać samotnym żeglarzem na morzu moich doświadczeń. Nie poddaję się nowym trendom ani im nie przyklaskuję jak dzierlatka na widok nowej torebki z kolekcji Louisa Vuittona. Staram się żyć w zgodzie z własnym ciałem i obserwuję je nieustanie, szukając dla niego jak najlepszych rozwiązań.

Nie używam w książce pojęć typu carboloading ani też nie skupiam się na obliczaniu makroskładników, które muszę w siebie wcisnąć, by poczuć się lepiej. Swoją postawą chcę pokazać, że nie trzeba wprowadzać reżimu żywieniowego i biegać z kalkulatorem po kuchni. Zarówno w odniesieniu do biegania, jak i jedzenia należy zachować dystans. Dzięki temu będziemy również świetnie się bawić…”

ok. 10-12 ząbków czosnku,
3 liście laurowe,
4 ziarna ziela angielskiego,
1 cebula,
2 ziemniaki,
1 marchew,
1 pietruszka,
1 mała papryczka chilli,
1/4 korzenia selera,
1,5 l bulionu warzywnego,
łyżeczka majeranku,
szczypta ostrej papryki,
1/2 łyżeczki czerwonej słodkiej papryki,
pieprz,
sól,
olej z pestek winogron,
kilka kromek bagietki lub innego pieczywa,
2 łyżki „sera” z ziemniaka i marchewki.

W garnku podsmażamy cebulę wraz z zielem angielskim, liściem laurowym i papryczką chilli (dysponuję suszonymi papryczkami, więc wrzucam je w całości).
Dorzucamy do garnka pokrojone w kostkę warzywa (marchew, pietruszkę i seler)Podsmażamy przez kilka minut.
Ziemniaki kroimy w kostkę i dorzucamy do garnka wraz z przeciśniętym przez praskę czosnkiem.
Nie podsmażamy zbyt długo ziemniaków, gdyż te szybko przywierają do dna. Zalewamy wszystko gorącym bulionem i gotujemy do uzyskania odpowiedniej miękkości warzyw.
Zupę podajemy z grzankami, które smarujemy serem z ziemniaka. Podpiekamy je przez ok. 10 minut w temperaturze 180 stopni (termoobieg).