Przemysław Ignaszewski

3 minuty czytania 20 marca 2017 Brak odpowiedzi

NALEŚNIKI Z PIECZARKAMI, ZAPIEKANE ZE SZPINAKIEM I SUSZONYMI POMIDORAMI

Gdy dotarłem na szczyt, który zdobywałem, wspinając się po stromej ścieżce, moje oczy zalała soczysta zieleń. Stałem wbity w ziemię i obserwowałem bezkresną łąkę, która niczym perski dywan pokryta była wzorami, przemieszczającymi się wraz z delikatnym podmuchem wiatru. Nie wierzyłem, że ktoś mógł stworzyć tak idealny obraz wypełniony jednym kolorem. W pierwszej chwili pomyślałem, że ktoś bez mojej wiedzy wcisnął mi okulary z zielonym filtrem na nos. Po szybkim wymacaniu oczodołów okazało się, że widok jest jak najbardziej realny i to, co widzę, jest jak najbardziej realne. Zrobiłem kilka kroków do przodu i opadłem na ziemię. Zacząłem się kulać i tarzać w tym morzu soczystej zieleni. Nie przeszkadzało mi nawet to, że przy drugim przewrocie w przód, obiłem sobie kość ogonową o wystający z ziemi kamień. Chcąc się przekonać, czy nie śnię. Szczypałem się w ramię za każdym razem, gdy musiałem wziąć głębszy oddech. Obraz niezmiennie trwał. Wszystko się jednak zmieniło, gdy straciłem kontrolę nad obrotami własnego ciała. Nagle przestałem czuć ziemię pod stopami, a ból kości ogonowej, stał się nie do zniesienia. Tym razem chyba przesadziłem. Spadając z łóżka, przywaliłem w narożnik stolika, a do czoła przykleił mi się liść szpinaku, który wypadł z miski przy gotowaniu. Następnym razem we śnie, będę mocniej szczypał swe ramię.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 17 marca 2017 4 komentarze

KALAFIOR W SOSIE CURRY

Bez kategorii

Obudził mnie dziwny ucisk na klatkę piersiową. W pierwszej chwili pomyślałem, że pompka dalej zwana sercem zaczyna ze mną pogrywać i przed czterdziestką postanowiła się zbuntować. Zanim otworzyłem oczy, zdążyłem się zlać zimnym potem na myśl o swym stanie przedzawałowym. Nie wiedziałem jak się zachować, czy przeczekać ten stan udając, że śpię, czy może zerwać się z łóżka i stawić czoło kardiologicznym niedogodnościom. Moje powieki cały czas przywierały do siebie, jakby ktoś je wysmarował klejem, a w głowie toczyłem walkę jak Dawid z Goliatem. Tak naprawdę sam nie wiedziałem, kto jest w tej walce dominatorem. Ból nie ustępował i przychodził falami, a ja gdzieś z tyłu głowy miałem przyklejoną informację, że jestem w stanie to zwalczyć. Musiałem podjąć jakąś decyzję. Moje oczy otwierały się bardzo powoli. Napięcia, jakie się budowało w tym momencie, nie powstydziłby się nawet Hubert Urbański, katując kolejnego uczestnika Milionerów. Gdy gałki oczne były już na pograniczu wytrzeszczu, dostrzegłem jakiś dziwny kształt, który przysłaniając mi światło księżyca, spoczywał na moim torsie. W jednej chwili odetchnąłem z ulgą i przegoniłem wizję Oddziału Intensywnej Opieki Medycznej. Chwyciłem telefon komórkowy i oświecając obiekt latarką, dostrzegłem uradowanego Kalafiora, który nie wiedzieć dlaczego, o godzinie 2 w nocy zachęcał mnie do gotowania.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 16 marca 2017 1 odpowiedź

CHRZANOWA SURÓWKA Z BRUKWI

Bez kategorii

Jak zwykle poszedłem do sklepu, żeby dokonać szybkiego zakupu, ale tak jak miało być ekspresowo, tak ponownie coś nie poszło i utknąłem pomiędzy regałami nieco dłużej. Wchodząc, starałem się zamknąć oczy, by nie zatrzymać się przy kuszącym stoisku z warzywami, ale nie zauważyłem rozłożonych przede mną koszyków i wyciągnąłem się jak długi na podłodze. Gdyby taka sytuacja miała miejsce 5 lat temu, kiedy byłem opasłym grubasem, zapewne obciążono by mnie za zniszczenie podłogi, bo zostawiłbym po sobie lej jak po wybuchu bomby. Pomimo misternego planu przemieszczania się z lekko przymrużonym okiem, musiałem je otworzyć. Lecąc w kierunku ziemi, zahaczyłem o skrzynkę z Cebulą, która przez kilkanaście sekund, spadała na moją potylicę, rechocząc przy tym radośnie. Udało mi się w końcu zebrać moje leżące, poobijane oblicze i skoro już mój wzrok utkwił na warzywach, postanowiłem pozostać pomiędzy nimi nieco dłużej. Jak w amoku przemieszczałem się pomiędzy skrzynkami i wciągałem nosem świeże zapachy, zachowując się przy tym, jak imprezowicz, któremu ktoś na kaca podsunął piwo. Nagle ktoś mnie chwycił za rękaw i mocnym ruchem przyciągnął w swoją stronę. Przez chwilę pomyślałem, że zahaczyłem o regał i znów wywinę orła, albo w najlepszym wypadku podrę odzienie. Obróciłem się jednak za siebie i dostrzegłem Koleżankę, której nie widziałem prawie 2 lata. Choć nasze spotkanie było jednorazowym epizodem, nie zapomniałem o niej. W mojej pamięci pozostawiła bardzo mocny ślad i soczyste wspomnienie. Dziś zatapiam się w niej po raz drugi i nie mam dość. Uwielbiam jej kształt i smak. Kocham jeść brukiew.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 14 marca 2017 4 komentarze

FALAFEL Z JARMUŻEM

Bez kategorii, danie główne, przekąska

Jarmuż w moim menu pojawił się stosunkowo niedawno. Zdarzyło mnie się kilka lat temu dostrzec go przez wystawę w jednym z warszawskich sklepów, ale z racji tego, że biegłem, jakoś nie stałem się jego posiadaczem. Później bardzo długo szukałem w przeróżnych dyskontach, marketach, sklepach ze zdrową żywnością, ale bezskutecznie. Pamiętam gdy pewnego razu w jednym z dużych marketów zapytałem Panią rozkładającą towar, czy może znajdę gdzieś pomiędzy warzywami jarmuż. Spojrzała na mnie niepewnie, doszukując się w moich oczach podstępu i tak jakby wyczekiwała mojej reakcji, kiwając głową w obydwie strony, oznajmiła mi, że nie wie co to. Poddałem się, aż pewnego dnia dyskont spożywczy z owadem w logotypie, wprowadził na stałe do swej oferty karbowanego kuzyna kapusty. Odtąd gości w moim domu prawie codziennie i uszlachetnia większość potraw.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 13 marca 2017 5 komentarzy

CZEKOLADOWE CIASTO Z MALINAMI W 5 MINUT

Bez kategorii, słodkości

Wziąłem jeden dzień urlopu i zamierzałem wypocząć po kilku tygodniowych wojażach. Obiecałem sobie, że poza aktywnością na pilocie TV, nie będę nic robił. Zamierzałem cały dzień spędzić w łóżku, oddając się w objęcia rozkosznego, błogiego lenistwa. W głowie składałem obietnice, które miały mnie trzymać z dala od kuchni, od mieszania w garach. Teraz już wiem, że były to deklaracje bez możliwości realizacji. Obudziłem się bardzo wcześnie i choć starałem się wytrzymać pod kołdrą kilka minut dłużej, czułem że muszę wstać. Łóżko, choć bardzo wygodne, zdawało się kamiennym stołem, a każde zagięcie prześcieradła próbowało nacinać moje nogi jak ostra brzytwa. Nie wytrzymałem i już po godzinie ósmej zasuwałem po kuchni jak pracownik fabryki na akordowej zmianie. Pomyślicie pewnie, że gościa pogięło. Od czterech tygodni ma jedną, jedyną niepowtarzalną szansę, by wypocząć, a on zrywa się tak wcześnie i zaczyna gotować. Cóż począć? Sam jestem zdziwiony w obliczu wcześniej złożonych sobie obietnic. Chciałem dobrze, a wyszło jak zwykle. Żadne konsultacje lekarskie nie pomagają, terapie też nie są wskazane, bo trzeba tam siedzieć w bezruchu na krześle. Nic już chyba na to nie poradzę, że jestem uzależniony od ruchu w terenie, kuchni i życiu. To jest chyba moje przeznaczenie. Biegać, gotować i przelewać chore przemyślenia na papier. Dzień dobry.

CZYTAJ WIĘCEJ