Przemysław Ignaszewski

3 minuty czytania 6 lutego 2018 Brak odpowiedzi

ZIEMNIACZANE KOKOSANKI

Bez kategorii

Po ostatnim obiedzie po raz kolejny zostało trochę ziemniaków, które raczej nie wzbudzały zainteresowania wśród najedzonych domowników. Jak zwykle nie potrafiłem odmierzyć odpowiedniej ilości, bo zawsze z tyłu głowy gdzieś siedzi myśl-a jak zabraknie? Chcąc uniknąć otwierania lodówki zaraz po obiedzie, asekuracyjnie kieruje się myślą-pyrek nigdy za wiele. No i trzymając za rękę tę myśl, zostałem teraz z garnkiem, z którego smutno zerkały na mnie rozgniecione podziemne pomarańcze. Nie miałem sumienia ich wyrzucić, a nie mieszkam też w okolicy gospodarstwa rolnego, żeby podrzucić resztki zwierzakom. Musiałem uruchomić linię z napisem recykling. W pierwszym momencie chciałem dorzucić cebuli, czosnku, odrobinę zielska i zrobić klopsy ziemniaczane, ale na myśl o kolejnej wytrawnej potrawie odrzucało mnie. Byłem najedzony po sam korek. Przerzucałem w głowie wszystkie pomysły, docierając nawet do tych najbardziej zakurzonych, próbując się dokopać do czegoś sensownego. Gdy już zrezygnowany porzuciłem wszystkie myśli, przypomniałem sobie o ostatniej pizzy z batata. Jakby nie patrzeć batat też jest pyrą i świetnie zdał egzamin, łącząc się z mąką. Postanowiłem przeprowadzić eksperyment, którego słodkim produktem finalnym, są kokosanki.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 2 lutego 2018 Brak odpowiedzi

PIZZA Z BATATA

danie główne, kolacja, przekąska

Cały dzisiejszy dzień jest przeplotem dobrych wiadomości, w&%$^&ych sytuacji, zwariowanych akcji i innych emocjonalnych uniesień. Usiadłem dwie godziny temu przed komputerem z zamiarem napisania przepisu, ale cały czas coś mnie rozpraszało. Stukałem w klawiaturę jednym palcem, jakby była wysmarowana czymś mało przyjemnym. Naciskałem klawisze jak Pani w lokalnym magistracie, która przed chwilą zamieniła długopis na komputer. Nie szło mi zbyt dobrze. Gdzieś pomiędzy batatem a mąką ryżową dostrzegłem szczotkę do rozczesywania brody. Uznałem, że to dobry moment, by się nieco zrelaksować i ogarnąć poczochrane owłosienie twarzy. Miałem wykonać kilka ruchów, a na pieszczoty krzaczastego zarostu poświęciłem dobre 30 minut. Gdy się opamiętałem i ponownie zabrałem się do pisania, na moje plecy wskoczył jeden kot, a drugi nie chcąc pozostawać w tyle, zaczął mi prowokacyjne przeciągać się przed monitorem. Ktoś, kto ma kota, zdaje sobie sprawę, że w takiej sytuacji nie można być obojętnym, koniecznym jest podjęcie zabawy…i tak zleciało kolejne 30 minut. Później wcale nie było lepiej. Była kawa, na którą wcale nie miałem ochoty. Pojawiła się też kanapka z pastą, choć wcale nie byłem głodny. Drapałem się po brzuchu przez dobre 10 minut, choć wcale mnie nie swędział. Jednym słowem robiłem wszystko, tylko nie pisałem. W końcu się udało zmobilizować i jest…przepis na pizzę z batata.

CZYTAJ WIĘCEJ

4 minuty czytania 1 lutego 2018 2 komentarze

WĘDZONE TOFU W SOSIE CURRY

danie główne

Niekiedy mam wrażenie, że moje wszystkie pokłady kreatywnego myślenia zostały zużyte w 100%. Jadąc z pracy, staram się wymyślić jakiś posiłek, który przyrządzę po powrocie, ale nic z tego nie wychodzi. Szukam inspiracji w internecie, ale trudno jest znaleźć coś, jeśli nie mam pojęcia, co chcę znaleźć. Przecież nie wpiszę w przeglądarkę -„na co ma ochotę Przemek?” Z drugiej strony nie próbowałem jeszcze takiego manewru. Być może spotka mnie miła niespodzianka. Ok, przyznam się, przed chwilą wpisałem i wyskoczyło mi streszczenie odcinka serialu „Na dobre i na złe”. Cytuję -„Na dobre i na złe. Przemek kocha Olę, ale ma ochotę na Zuzę” Obiecuję, że już więcej nie będę sprawdzał, na co ochotę ma Przemek. Lekko odbiegłem od tematu, więc muszę się ogarnąć. Przemierzałem tak 70 km do domu, no i nic nie wymyśliłem. Moje myśli, cały czas krążyły wokół jedzenia. Były zakręcone jak słoik z dżemem, zakupiony na bazarze od Pani Jadzi. Za cholerę nie mogłem ich otworzyć i skierować na właściwy tor. Zrezygnowany wszedłem do mieszkania i już chciałem sobie przygotować kanapkę z resztką pasty „makrelowej”, ale gdy otworzyłem lodówkę, olśniło mnie. Z dolnej szuflady zerkała na mnie papryka, z górnej półki szyderczo uśmiechało się mocno uwędzone tofu. Moją twarz oblał rumieniec, a usta wygięły się w półksiężyc skierowany ku górze. Gdyby ktoś mi w tym momencie zrobił zdjęcie, na pewno zrobiłbym karierę jako bohater mema, krążącego w sieci.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 31 stycznia 2018 Brak odpowiedzi

BEZRYBNA PASTA Z CIECIERZYCY

koktajle, przekąska, śniadanie

Dochodziła piąta nad ranem. Zanim otworzyłem oczy, wyczułem intensywny rybny zapach, który bezczelnie wdzierał się do mojego nosa. Wiedząc, że moja kuchnia raczej nie dysponuje takim asortymentem, leżałem spokojnie i rozmyślałem czy przewrócić się na drugi bok, czy może pozostać w bezruchu i kontynuować lustrowanie otoczenia bez otwierania oczu. Postanowiłem jednak przetoczyć swoje ciało i gdy uniosłem się na łokciach, zaciągnąłem kolejny strzał nasączony rybą. Tym razem postanowiłem się rozejrzeć i usiadłem na łóżku. Zawinięty w kołdrę, z lekko otwartym jednym okiem, zacząłem się zastanawiać. Szukając przyczyny, myślami dotarłem do sąsiada, który jest wędkarzem. Może był na nocnych łowach-pomyślałem, a teraz obrabia nieszczęsne stworzenia. Nie, to nie to. Zaskakujący zapach się nasilał. Chcąc jak zaspokoić swą ciekawość, zerwałem się z łóżka z zamiarem szybkiego dotarcia do kuchni, ale coś poszło nie tak. W ciemności nie zauważyłem kota. Żeby go ominąć, wykonałem manewr lewoskrętny i zamiast w przedpokoju, znalazłem się na drzwiach, uderzając w nie z całej siły głową. Przez chwilę wyglądałem jak postać z kreskówki Warner Bros. Wokół mnie wirowały kolorowe gwiazdy, a ja rozmasowywałem guza, który wyrastał jak marchew po dobrym oprysku. Gładząc czoło, dotarłem do kuchni i w jednej chwili rozwiązała się rybna zagadka. Na blacie kuchennym, w świetle lampy postanowiło się zabawić dobrze znane mi towarzystwo. Na kocu z nori wiła się pękata Ciecierzyca, a wysuszony Pomidor nacierał ją oliwką. Zastanawiam się, czy to jeszcze kuchnia, czy amfiteatr, w którym odbywa się cyklicznie Festiwal Bzdur?

CZYTAJ WIĘCEJ

4 minuty czytania 29 stycznia 2018 Brak odpowiedzi

MIĘTOWA SZARLOTKA Z BEZĄ

Bez kategorii

Kilka dni temu pisałem na facebooku :

„Przygodę z przyrządzeniem wegańskiej bezy, rozpocząłem chyba trzy lata temu. Pierwsza beza, nie wyglądała zbyt atrakcyjnie, ale można było ją zjeść ze smakiem. Obiecałem sobie, że kolejna będzie idealna, perfekcyjna i będzie wywoływała orgazm w oku i ustach. Niestety kolejna próba okazała się jakimś totalnym nieporozumieniem. Zmieniłem proporcje cukru, ale zamiast twardej skorupy, w piekarniku pojawiła się mokra plama. Kląłem jak szewc po zbiciu kciuka, a w myślach krążyła myśl – nigdy więcej! Minęło kilka miesięcy i znów zamoczyłem palce w cieciorkowym soku. Na myśl o wylaniu zawartości puszki, łzy cisnęły się do oczu jak przy krojeniu perwersyjnie ostrej cebuli. Podjąłem kolejną próbę. Tym razem cwaniacko dodałem odrobinę krochmalu w postaci mąki ziemniaczanej. Prawie przez cały proces wypiekania/suszenia, klęczałem przy szybie piekarnika zaklinając, by beza nie opadła. Po dwóch godzinach modłów, cholerstwo zaczęło pękać i się zapadać. Na domiar złego, nie mogłem bezy odkleić od papieru. Zawziąłem się i podjąłem jeszcze kilka prób, które uraczały mnie szyderczym chichotem losu. Każda kolejna była gorsza! Upłynęło trochę czasu, zanim podjąłem się kolejnego, jak dla mnie trudnego zadania. Mikser się prawie zapalił, w trakcie mieszania, a jego długotrwały dźwięk stał się nieodłącznym elementem, fonicznego krajobrazu. Ponownie klęczałem przy piekarniku, medytując jak mnich, w oczekiwaniu na efekt. Ponownie pęknięcia, zapadnięcie, ale…tym razem udało się beze oderwać od papieru i ułożyć z niej prowizoryczny deser!
Przekleństw jest coraz mniej, ale tyle samo tekstów – Nigdy więcej!
…dziś gdy przypomnę sobie smak orzechowego kremu, malin i chrupiąca bezę, pojawia się myśl – …a może, by tak jeszcze raz?