#sałatka – Strona 2 – Vegenerat Biegowy

W związku z tym, że moje plany nieco się pozmieniały, zamiast biegać pomiędzy murami malborskiego zamku, krzątałem się cały dzień w kuchni. Mając do dyspozycji całą skrzynkę świeżych warzyw, stałem przy wyspie w kuchni i zerkałem na nie z dumą, jak szlachcic na rozciągające się przed nim połacie terenu. Nie wiem skąd, ale wiedziałem, że to jest mój dzień i nic nie było w stanie tego spier….tfu…zepsuć. Rozpocząłem od grubszego tematu, wplatając fasolkę szparagową w ostry gulasz z sojowym kotletem. Strzał w dziesiątkę. Chyba 33 razy sprawdzałem, czy na pewno nie jest mdły, wzdychając przy tym z zachwytu. Kolejne manewry skupiły się na kluchach z zielonym farszem. Już wtedy chwytałem się za głowę, bo porcje raczej nie należały do małych. Widząc, że agrest się niecierpliwi, postanowiłem zaprosić go na deser i po chwili w domu roztaczał się bezwstydny zapach tarty. W tym momencie musiałem na chwilę przerwać, bo choć głodny nie byłem, musiałem w niej zatopić usta. Orgazm kulinarny. Cały czas odczuwałem niedosyt, więc szukałem dalej. Inspirując się pomysłem na carpaccio z kalarepy, postanowiłem ją wrzucić na grilla, a jako dodatek podać pastę z bobu. W trakcie prezentacji dania stwierdziłem jednak, że wygląda to nijak i zacząłem miętosić plaster w dłoniach. Ku mojemu zdziwieniu, po kilku sekundach trzymałem w dłoni pieroga, a na mojej twarzy pojawił się szelmowski uśmiech. Wiem, że życie nie jest kreowane przez przypadki, ale w obecnej sytuacji… życzę smacznego.

CZYTAJ WIĘCEJ

Siedziałem an siedzeniu pasażera i obserwowałem drzewa, które migały przed moimi oczami, jak lampa stroboskopowa. Wydawać by się mogło, że się zawiesiłem i wiszę w próżni myślowej, ale prawda była zupełnie inna. Z każdym pokonanym kilometrem w mojej głowie szalała burza pomysłów i jeszcze więcej koncepcji napędzanych głodem. Odrzucając kolejne wizje, cieszyłem się, że mam do pokonania tylko siedemdziesiąt kilometrów. Gdyby odległość wykraczała poza magiczną setkę, mój mózg zagotowałby się jak Wartburg z dziurawą chłodnicą. Byłem coraz bliżej domu, a w głowie zamiast ułożonej koncepcji, bezczelnie rozsiadł się głód. Chichocząc, doprowadzał mnie do szewskiej pasji. Czułem, jak bezradność przywołana tym śmiechem zaczyna ogarniać moje ciało, wbijając mnie brutalnie w ziemię. Gdy dotarłem do domu, byłem u kresu wytrzymałości. Poziom mojej kreatywności leżał na podłodze i zanosząc się potężnym śmiechem, wytykał mnie palcem. Chyba ten widok podziałał na mnie jak strzał z półobrotu wymierzony przez Strażnika Texasu. W jednym momencie zrozumiałem, że to ja ustalam reguły i zasady tej gry. Po 20 minutach siedziałem na kanapie z pyszną sałatką w dłoni i przyklejonym uśmiechem zwycięzcy.

CZYTAJ WIĘCEJ

Array ( [0] => thumbnail [1] => medium [2] => medium_large [3] => large [4] => 1536x1536 [5] => 2048x2048 [6] => post-thumbnail [7] => featured_post_thumb [8] => wide_featured [9] => post_thumb [10] => eighty [11] => widget-popular-posts )