#ciasto – Strona 8 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 21 czerwca 2017 Brak odpowiedzi

PIKANTNA FARINATA Z FASOLKĄ SZPARAGOWĄ

Pamiętam dzień, kiedy po raz pierwszy zetknąłem się ze zmielonymi ziarnami z ciecierzycy. Wiedziałem już, że będę z niej przygotowywał farinatę, ale nie miałem pojęcia, że w trakcie przyrządzania moja facja będzie ubrana w niesmak. Trzy lata temu, ten produkt nie był tak powszechny, jak dziś, ale na szczęście w pobliżu miałem sklep z ekologiczną żywnością. Przy samym zakupie, moja twarz już była mocno powykręcana, bo cena swą wysokością, wyrywała z butów bez rozwiązywania sznurówek. Nieświadomy kolejnego strzału, pobiegłem do domu i pełen entuzjazmu rozpocząłem przygotowywanie placka rodem z Genui. Mąka przyciągała przepięknym złocistym kolorem, co w mojej głowie wykreowało obraz cudownego ciasta. W chwili, gdy zacząłem dolewać wody, czar prysł i mój nos został zgwałcony przez ostry, dziwny, może trochę przypominający orzecha zapach. Myślałem, że coś się rozlało tydzień temu i w ferworze walki zapomniałem usunąć nieczystości. Jednak gdy nachyliłem się nad miską, wiedziałem, że to wokół mojego eksperymentu roztacza się ten nieprzyjemny zapach. Normalny człowiek zapewne by trzymał się z daleka od tej mikstury, ale ja przepełniony nadzieją, że to tylko opary, postanowiłem spróbować, jak to smakuje. Już po pierwszym kontakcie z kubkami smakowymi, wiedziałem, że to był błąd. W ustach pojawił się niesmak, jakbym chwycił przed chwilą żuł gąbkę, którą od miesiąca zmywałem naczynia. Wpadłem w panikę, szukając niwelatora tego niesmacznego stanu. Popijałem wodą, przegryzałem owoce i popychałem je kromką chleba. Dopiero potężny strzał soku cytrynowego naprawił mój błąd. Po takich przeżyciach zacząłem wątpić w sukces, ale wstawiłem półprodukt do piekarnika i pełen obaw oczekiwałem finału. Na szczęście obróbka termiczna zamieniła tragiczne doświadczenia w przecudne doznania smakowe. Nigdy więcej już nie zanurzałem języka w cieście z mąki ciecierzycowej.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 1 czerwca 2017 3 komentarze

CZARNY BEZ W CIEŚCIE

przekąska, śniadanie

Często pytacie mnie, jak powstają historie, które poprzedzają każdy przepis. O ile w większości przypadków, są to wyimaginowane obrazy, tak dzisiaj będę się starał trzymać faktów, które mocno zaprzyjaźniły się z realnym przebiegiem.

Jak zwykle popołudniowy czas, spędzałem na podróżowaniu z pracy do domu. W związku z tym, że występuję w roli pasażera, spokojnie mogę przeprowadzać lustrację stron internetowych w poszukiwaniu inspiracji. Nie ukrywam, że przeglądanie zdjęć z potrawami, co jakiś czas przeplatam odpaleniem tzw. twarzoksiążki, by być na bieżąco ze światem. Napisał wczoraj do mnie Paweł z pytaniem, czy nie mam przepisu na kwiaty bzu w cieście naleśnikowym. Szczerze mówiąc, nigdy nie jadłem naleśników w takim połączeniu, ale nie ukrywam, że zaciekawiło mnie to. Obiecałem, że przyjrzę się nieco bliżej tej potrawie. Nie minęło 5 minut, gdy w szczerym polu, przy wiejskiej drodze, ukazał się piękny krzak czarnego bzu, świecący kwiatami jak moja łysina w trakcie biegu. Podskoczyłem z zachwytu, a z moich ust wydobyły się skowyt nasączony podnieceniem i euforią. Kierowca nie wiedząc, co się dzieje, natychmiast zareagował i zaciągając hamulec ręczny, bokiem poprowadził auto w polną drogę, przy której rósł obiekt moich westchnień. Spojrzał na mnie zdezorientowanym wzrokiem, oczekując wyjaśnień, ale nie pojąłby tego, gdybym zaczął od początku tłumaczyć. Wybiegłem z samochodu i znikając w gąszczu aromatycznych kwiatów, oddałem się łowczej naturze. Gdy wróciłem do pojazdu z potężnie wypchaną, kwiecistą garścią, miny moich współtowarzyszy mówiły wszystko. Nie rozumieli mojego podniecenia, nie mogli pojąć skąd taka szybka akcja. Dalsza podróż upłynęła w milczeniu. Oni wpatrzeni przed siebie z wymalowanym na twarzy znakiem zapytania, a ja przyklejony do kwiatów, rozmyślający o pysznym obiedzie.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 5 maja 2017 11 komentarzy

CIASTO DROŻDŻOWE Z MALINAMI

słodkości

W kuchni panował gwar spowodowany przyjazdem gości na weekend majowy, a w epicentrum tego bałaganu byłem ja i moje wizje. Starałem się opanować panujący chaos, ale za każdym razem, kiedy udawało mi się ujarzmić rozsypujące się mąki, pojawiały się nowe „schody” wybijające mnie z rytmu. Najbardziej irytowała mnie Cebula, która przechadzając się dumnie po blacie, co jakiś czas zrzucała elementy odzienia, świecąc golizną. Byłem raczej przyzwyczajony do jej nagiego oblicza, ale za każdym razem, gdy na nią zerkałem, łzy bezradności napływały mi do oczu. Miejsce mojego działania zaczęło przypominać pobojowisko. Nie panowałem nad niczym. W chwili kiedy zbierałem kolejne elementy cebulowej odzieży i starałem się okiełznać pękate pieczarki, wyglądające jak wizja Petera Paula Rubensa, zadzwonił telefon. Okazało się, że do jadącej już ekipy gości, dołącza kolejna ekipa. Byłem w czarnej d***. Ilości jedzenia okazały się nie wystarczające, a co gorsza nie miałem już czasu, by wyskoczyć do sklepu i uzupełnić brakujące składniki. Zajrzałem do lodówki i pośród gotowych już potraw dojrzałem skrawek drożdży, które już lekko zmęczone wyskoczyły na mój widok. Dziś wiem, że to było jedno z najlepszych posunięć, gdyż jeszcze mi się nie zdarzyło, by w tak krótkim czasie powtarzać jeden wypiek.

320 g mąki pszennej,
40 g drożdży,
3/4 szklanki ciepłego mleka roślinnego ,
1/2 szklanki ksylitolu,
80 ml oleju z pestek winogron,
maliny (ilość dowolna).

Drożdże mieszamy z mlekiem i odrobiną cukru i odstawiamy na 10 minut w ciepłe miejsce, by mogły się aktywować.
Suche składniki mieszamy ze sobą.
Wszystkie składniki wrzucamy do miski i mieszamy, wyrabiając ciasto.
Ciasto przekładamy do tortownicy wyłożonej papierem do pieczenia i odstawiamy na około 30 minut. Tortownicę przykrywamy ręcznikiem.

KRUSZONKA:

2 kopiaste łyżki oleju kokosowego nierafinowanego,
4 łyżki ksylitolu,
5 łyżek mąki pszennej.

Wszystkie składniki kruszonki mieszamy ze sobą. Muszą powstać grudki, którymi posypiemy maliny.
Na cieście w tortownicy, układamy maliny (wykorzystałem zeszłoroczne – mrożone, które za chwilę zastąpię świeżym zapasem).
Na wierzch ciasta, rozsypujemy kruszonkę.
Pieczemy przez około 40 minut w temperaturze 180 stopni.

W trakcie pieczenia ciasta, nie mogłem zbyt daleko odejść od piekarnika, gdyż zapach świeżego ciasta drożdżowego w połączeniu z kokosowym aromatem kruszonki, skutecznie mnie zatrzymywał w kuchni. Polecam to ciasto wszystkim łasuchom i entuzjastom prostych rozwiązań.