Rzecz miała miejsce tego samego dnia, kiedy choroba próbowała mnie zatrzymać w łóżku, a ambicja wyrywała mnie do kuchni. No może odrobinę popłynąłem z tematem i prawda jest taka, że najzwyczajniej w świecie byłem głodny. Po nieudanych próbach ustalenia menu i po cudownym oświeceniu przez marynowane warzywa popełniłem całą masę klopsów, które jak Kopiec Kościuszki pięły się w stronę sufitu. Niezaprzeczalnym jest fakt, że byłem w transie i skoro byłem już tak nakręcony, postanowiłem przyrządzić też deser. Niebawem zbliża się tłusty czwartek, więc zamiast robić tłuszczem ociekające pączki, nafaszerowałem drożdżowe buły powidłami. Słodki popychacz był już gotowy. Widok zza blatu był coraz bardziej mizerny, bo naprzeciwko klopsów, zaczęła rosnąc góra bułek. Wiedziałem, że jeśli się nie opamiętam, będę musiał upychać ten prowiant co najmniej do środy. Postanowiłem nieco oszukać swoje spojrzenie i zrezygnowałem z budowy kolejnej góry. Jeśli chodzi o ciasto pszenne, dysponuję niewyczerpaną kopalnią pomysłów, a jej największym skarbem jest pieczony placek zwany pizzą. Zanim w mojej głowie rozwinęła się myśl o zawartości placka, na stole już się kręcił glutenowy krążek, ociekający pomidorowym sosem.