Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 22 marca 2020 Brak odpowiedzi

„RAMISO”

Bez kategorii

Staram się za bardzo nie kombinować w kuchni, dlatego większość przepisów, które wstawiam na tę stronę, są oparte na naszych lokalnych produktach. Zdaję sobie sprawę, że nie każdy ma pod nosem market, czy dyskont, w którym mógłby kupić oryginalne składniki, ale od czasu do czasu, można ugotować coś innego niż pyry lub pierogi. Choć bardzo lubię kuchnię azjatycką, nigdy moje działania nie skupiały się wokół niej. Wolałem się skupić na przetwarzaniu bakłażana w tatar, lub fasoli w białą kiełbasę. Przedwczoraj postanowiłem, zaszaleć i rozpustnie wjechałem w azjatyckie smaki, jak dzik w żołędzie. Mam świadomość, że poniższe danie, wymaga dopracowania, ale i tak jestem zadowolony. Rekomendacją dobrego smaku, niech zostaną pomruki wydawane w trakcie jedzenia. Smacznego.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 20 marca 2020 Brak odpowiedzi

BURACZANY KREM Z PIKANTNĄ GRUSZKĄ

danie główne, zupa

Kwarantanna, którą zafundował nam wirus z koroną, zmusiła mnie do wygrzebywania żelaznych zapasów i zapomnianych produktów. Buraki, które będą dzisiejszym bohaterem, zakupiłem w połowie lutego. Wtedy jeszcze nikt, nie podejrzewał, że na półkach zabraknie kaszy, mąki, papieru toaletowego, a ludzie w Chełmie, będą się okładać pięściami, by zdobyć 2374 kg cukru. Zdaję sobie sprawę, że ludzie boją się tego co nadchodzi, ale bitwy i boje staczane na marketowych powierzchniach, przechodzą ludzkie pojęcie. Co prawda sam mam żelazne zapasy żarcia, ale szczerze mówiąc, od zawsze szuflada uginała się pod ciężarem puszek, kasz, ryżów, makaronów i innych produktów, które mogą się przydać gdy w głowie zaświta mi jakiś pomysł. Zanim jednak zacznę ruszać produkty, które mają termin przydatności do spożycia dłuższy niż pas startowy na Ławicy, muszę przerobić towar, który może nie doczekać „armagiedonu”. Tym razem padło na wcześniej wspomnianego jegomościa. Szczerze mówiąc, był to ostatni dzwonek. Gdybym poczekał jeszcze chwile, z koszyka wyciągałbym buraki pomarszczone jak rodzynki. Przez chwilę się zastanawiałem, czy jeszcze nadają się do spożycia. Na szczęście nie zauważyłem, żeby były okryte futrem czy innym płaszczem. W końcu zima była jakaś taka słaba 😉 Nie ściemniając, bez zbędnych wodotrysków, przedstawiam zupę z Buraka, na którego ostro wsiadła Gruszka.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 6 lutego 2020 Brak odpowiedzi

„TATAR”

kolacja, przekąska, śniadanie

Zdaję sobie sprawę, że ten tatar bardzo mocno odbiega od tego klasycznego, który był obowiązkowym elementem, suto zakrapianych peerelowskich imprez. Niemniej jednak technika wykonania i sposób przyprawienia, jest bardzo zbliżony, co pozwala na użycie tego nazewnictwa. Wiem, wiem! Za chwilę znów ktoś wyskoczy z tekstem, negującym moje posunięcie, ale uwierzcie, uodporniłem się na to, jak Stanisław Anioł, na protesty mieszkańców bloku, przy ulicy Alternatywy 4. Skoro nazwa wzięła się od poczynań tatarskich wojowników, którzy wkładali kawałki mięsa pod siodło, dlaczego nie okrzyknąć się Tatarem? Na potrzeby tego dania i posta, mogę zostać roślinożernym tatarskim wojownikiem, który zamiast mięsa, pod siodło upchnął warzywa i swym ciężarem wykonał bardzo ciekawe danie. Swoją drogą lepszą nazwą jest „tatar”, niż „dupą miażdżone warzywa”. Nie będę się zbyt mocno rozpisywał, żeby nie popłynąć. Gdy staram się bronić nazewnictwa swych potraw, humor wjeżdża na poziom ostrości, którego nawet nie obejmuje skala Scoville`a.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 1 lutego 2020 Brak odpowiedzi

„SALCESON”, CZYLI „KIEŁBASA” Z OBRAZKAMI

kolacja, przekąska, śniadanie

Dla jednych koszmar dzieciństwa, dla innych obiekt nasączony tęsknotą. Salceson, a raczej jego roślinna podróbka, jest bohaterem dzisiejszego wpisu. Jak to wygląda u mnie? Do której grupy należę? Nigdy nie byłem wielkim fanem szynki z przeszkodami, czy też innego lastryko. Ten wyrób ostatecznie został mi obrzydzony, w trakcie odbywania zasadniczej służby wojskowej. Nie wiem z czego był robiony, ale w trakcie przeżuwania paliłem więcej kalorii, niż w trakcie testu Coopera. Nie było to smaczne, ładne, ani przyjemne. Niestety, wiele razy musiałem się zmuszać do jedzenia, gdyż nie miałem innego wyboru. Dlaczego więc tak ochoczo wracam do czegoś, co było dla mnie czymś niesmacznym? Powodów jest kilka i niejednokrotnie już pisałem, dlaczego odtwarzam mięsne smaki. Głównym z nich jest zabawa. Musielibyście zobaczyć moją radość, gdy po wyciągnięciu produktu z miseczki zobaczyłem coś, co rzeczywiście przypominało salceson. Wizualnie w tej dziedzinie osiągnąłem mistrzostwo i jestem z tego dumny. Smakiem na pewno nie przypomina tradycyjnego produktu, ale jest przepyszny. Wiele osób, jak zwykle zresztą, będzie próbować zdeptać mój entuzjazm i zadowolenie. Mam jednak dla nich przykrą wiadomość. W dziedzinie tumiwisizmu, również sięgnąłem po mistrzowskie oznaczenie i każda bezpodstawna krytyka, spływa po mnie jak woda po tłustym talerzu. Odważnym życzę smacznego, a sceptykom więcej odwagi.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 23 stycznia 2020 Brak odpowiedzi

KREM CZOSNKOWY Z TYMIANKIEM I PAPRYKOWYMI GRZANKAMI

danie główne

Choć temperatury bliższe są wiosennym podrygom, to faktem jest, że obecnie w Polsce panuje zima. Nieważne jest, że ostatnio pomiędzy nogami plątały mi się stokrotki, a gdy pływałem na desce, żałowałem, że nie mam ze sobą kremu z filtrem. Tak, drodzy Państwo. To, co dzieje się wokół nas to jest właśnie zima. Niektórzy chyba za bardzo oddali się wiosennej aurze i zamiast nadal zasuwać w zimowym outficie, zmienili go na prawie letni. Teraz zasuwają z gilami do pasa i kichają, rozsiewając jakieś cholerstwo, dalej zwane wirusem. Choć jestem raczej zahartowany i nie łapię wszystkiego, co lewituje w promieniu 10 metrów ode mnie, wolę dmuchać na zimne. W takich momentach na ratunek przychodzi niezawodny czosnek. O ile nie jestem w stanie uwierzyć w cudowne uzdrowienie po wysmarowaniu klatki piersiowej gęsim smalcem, to w magię czosnku wierzę całym sercem. Być może to czysty przypadek, ale wielokrotnie mi pomógł i postawił na nogi w 3 dni. Nawet jeśli to jednorazowy cud, lub działanie idzie pod rękę z placebo, to i tak jedzenie czosnku pomaga. Jak się go konkretnie nażrę, nikt nie jest w stanie ze mną wytrzymać w jednym pomieszczeniu, a co za tym idzie, nie rozprzestrzeniam choroby. Tak więc Kochani moi, nie pozostaje nam nic innego jak na potęgę pożerać czosnek. Ż(r)yjcie zdrowo!

12 ząbków czosnku,
1 cebula,
1 pietruszka,
1/4 selera,
4 małe ziemniaki,
ok. 1 l wody lub bulionu warzywnego,
szczypta imbiru,
szczypta gałki muszkatołowej,
szczypta pieprzu białego,
pieprz do smaku,
sól,
olej z pestek winogron,
czerstwy chleb,
oliwa z oliwek,
papryka (słodka, ostra, wędzona),
2 łyżki stałej części mleczka kokosowego,
świeży tymianek.

Na oleju z pestek winogron podsmażamy cebulę.
Do cebuli dodajemy pokrojone w kostkę warzywa i podsmażamy przez chwilę. Po około pięciu minutach dodajemy przeciśnięty przez praskę czosnek (10 ząbków) i po około minucie zalewamy gorącą wodą lub bulionem.
Gotujemy do momentu, kiedy wszystkie warzywa będą miękkie. Delikatnie doprawiamy.
W trakcie kiedy zupa się gotuje możemy przygotować grzanki. Pieczywo kroimy w kostkę, skrapiamy oliwą i obsypujemy papryką. Wrzucamy kotki na patelnię i obsmażamy na rumiano z każdej strony, tak by były chrupiące.
Zawartość garnka, miksujemy blenderem wraz z pozostawionymi dwoma ząbkami czosnku i mleczkiem kokosowym.
Podajemy z drobno posiekanym tymiankiem, grzankami i kiełkami (opcjonalnie).