zupa – Strona 3 – Vegenerat Biegowy

2 minuty czytania 28 lutego 2017 1 odpowiedź

KREM Z BIAŁYCH WARZYW I MAKARON Z CUKINII

Bez kategorii, zupa

W związku z tym, że zbliża się okres wiosenny, a za nim za chwile z przytupem rozpocznie się okres letni, postanowiłem uderzyć w nieco świeższy klimat. Przez gotowanie kilku, a czasem kilkunastu potraw dziennie na potrzeby książki, moja sylwetka daleka jest od idealnej. O kostce na brzuchu dzisiaj mogę zapomnieć, chyba że wyskubię kilka z chodnika i ułożę, tworząc atrakcyjny wzór. Gdy przyjeżdżam wieczorem do domu, raczej wysoce niewskazane jest pochłanianie potraw przepełnionych węglami, że o pożeraniu góry pszennego pieczywa nie wspomnę, dlatego przyszedł czas na coś zdecydowanie lżejszego. Łatwo się mówi, zakłada i planuje. Jeśli zaś chodzi o realizację, trzeba troszkę pokombinować, by w przypływie niemocy nie sięgnąć po skupiony w chrupiącej kromce gluten. Po powrocie z pracy, by zminimalizować do zera pokusę, schowałem wszystkie produkty ociekające węglowodanami i zacząłem wyciągać to, co pozostało w zasięgu mojego wzorku. Seler, pietruszka, rzodkiew biała, cebula. Z każdym pojawiającym się składnikiem, czułem jak w ustach, kiełkuje wizja aksamitnego warzywnego kremu. Zdawałem sobie sprawę, że samą zupą się nie najem i już w panice rozglądałem się za jakimś makaronem. Na szczęście w ostatniej chwili wygrzebałem przepiękną Cukinię, która na ucho mi wyszeptała, że chciałaby być przerżnięta w klimacie julienne.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 13 stycznia 2017 2 komentarze

ZUPA Z SOCZEWICY I BATATA

Bez kategorii, zupa

Od progu już słyszałem, że w domu decybele harcują na nieco wyższym niż zwykle poziomie. W sumie nie powinny mnie dziwić dobiegające dziwne odgłosy, gdyż prawie każdego dnia w kuchni dudni jak w wiejskiej remizie podczas ludowej potańcówki. Prowadzony strumieniem dźwięku dotarłem do pomieszczenia, gdzie w centralnym jej punkcie stał mistrz ceremonii. Wymachiwał rękami jak Adam Sztaba przed swą orkiestrą i rozdzielał zadania, zgromadzonej wokół niego warzywnej gawiedzi. Postanowiłem stanąć z boku i przez chwilę obserwować ten niewiarygodnie komiczny obrazek. Ruchy dyrygenta zaczęły przybierać na tempie, a towarzystwo zaczęło biegać, jakby ktoś ich polewał ukropem. Wiedziałem, że kroi się coś grubszego i dziś będzie gorąco. Zastanawiałem się do czego doprowadzi to zgromadzenie, przeradzające się w chaos. Próbowałem wykoncypować, kto po za nadal sterczącym wodzirejem, będzie uczestniczył w tym festiwalu rozpusty. Postanowiłem przechwycić przelatującego obok mnie gościa, ostro zalatującego czosnkiem i spytałem, o co w tym całym bałaganie chodzi. Odpowiedź ścięła mnie z nóg, a usta otworzyły się szeroko, układając się w owalny kształt. Przez chwilę wyglądałem jak gumowa lalka zakupiona w sklepie dla dorosłych. Okazało się, że wcześniej wspominany jegomość zwany Batatem, umówił się na randkę z niejaką Soczewicą, a biegający po mieszkaniu warzywny tłum, pomaga mu przygotować podłoże randki. Świat się kończy !

2 średniej wielkości bataty, lub jeden duży.
2 cebule,
3 ząbki czosnku,
2 marchewki,
1 pietruszka,
1/4 selera,
2 łyżki koncentratu pomidorowego,
1 łyżeczka kminu rzymskiego,
1/2 łyżeczki curry,
szczypta cynamonu,
szczypta papryki wędzonej,
papryka ostra,
papryka słodka,
1,5 – 2 l bulionu warzywnego,
1 szklanka suchej czerwonej soczewicy,
olej z pestek winogron.

Cebulę podsmażamy na oleju w garnku z grubym dnem.
Dorzucamy do cebuli pokrojoną marchewkę, pietruszkę i seler. Podsmażamy przez chwilę.
Dorzucamy pokrojonego w kostkę batata i tak jak poprzednio, również podsmażamy.
Dodajemy soczewicę, przyprawy, koncentrat. Mieszamy i zalewamy bulionem warzywnym.
Gotujemy do uzyskania odpowiedniej miękkości soczewicy i warzyw. W trakcie gotowania wciskamy czosnek.
Opcjonalnie na samym końcu można dodać mleczko kokosowe. Moje gdzieś wyszło.

Jest to chyba najprostsze wydanie tej smacznej i sycącej zupy, która przy takiej pogodzie jest jak promienie słoneczne rozświetlające plażę na San Escobar 😉 Życzę wszystkim miłego popołudnia, oraz smacznego 🙂

3 minuty czytania 16 grudnia 2016 3 komentarze

PIKANTNY BURACZANY KREM Z MALINAMI

zupa

Umówiłem się z nim przed południem w pobliskim lokalu gastronomicznym, gdzie w związku ze zbliżającymi się świętami mieliśmy omówić kilka szczegółów przy piwie. Przyszedłem jak zwykle przed czasem i zająłem stolik w pobliżu okna, by móc obserwować ludzi ogarniętych zakupowym szałem. Nie złapałem jeszcze styku z krzesłem, a kelner już do mnie zasuwał z kartą, szczerząc się przy tym, jakby ktoś go cały czas łaskotał. To miłe, gdy zamiast uciągniętych, zacietrzewionych gęb, możesz spojrzeć na kogoś, kto tryska energią. Po wymianie kilku zdań zamówiłem rzemieślnicze piwo, podobno teraz inaczej nie można. Picie komercyjnych ścieków postrzegane jest, jak wyżymanie podłogowej ściery a ja chciałem się cały czas mieścić w szablonie etykiety. Piwo spływało do ust małymi łykami, a ja nadal nie widziałem swego kompana. Nerwowo zerkałem w okno, próbując namierzyć go w pędzącym tłumie, ale nigdzie nie dostrzegłem jego czerwonej gęby. Wziąłem ostatni łyk i już chciałem opuścić lokal, lecz kelner, który przez cały czas mnie obserwował, gestem ręki zasygnalizował, że warto zamówić drugie piwo. Nie oponowałem i ochoczo przytuliłem kolejną szklankę z naturalnie mętnym browarem. Strasznie nie lubię, gdy ktoś się spóźnia i wystawia mnie do wiatru. Moja cierpliwość już mocno naprężona zaczęła sygnalizować, że dalsze oczekiwanie może się zakończyć tragicznie dla gościa, z którym się umówiłem. Wziąłem dwa potężne łyki i po uregulowaniu rachunku, opuściłem lokal. W domu znalazłem się błyskawicznie, gdyż chciałem się rozliczyć z delikwentem, który wystawił mnie wiatru. Wiedziałem, że tam będzie. Siedział w kuchni rozanielony i smalił cholewki do plastikowej lali, która z malinowymi ustami jak hawajski trębacz, chichotała po każdym słowie wypowiedzianym przez absztyfikanta. Wszystko wyglądało tak komicznie i niedorzecznie, że cała złość, która nagromadziła się w trakcie oczekiwania, nagle się ulotniła. Postanowiłem zabawić się w podglądacza i zarejestrować ten niecodzienny obraz. Przez kilka godzin patrzyłem z niedowierzaniem, jak Burak próbuje romansować z Maliną.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 14 września 2016 2 komentarze

IDEALNA ZUPA Z MŁODEJ FASOLI I POMIDORÓW

Bez kategorii, zupa

Koniec wakacji, można spokojnie okrzyknąć, czasem oczopląsu warzywnego i niekontrolowanych, szaleńczych akcji, związanych z wizytą na zielonym rynku. Gdy wchodzisz pomiędzy stragany i skrzynki pełne owoców i warzyw, nie do końca wiesz na czym masz się skupić. Zazwyczaj wybierasz się po pęczek włoszczyzny, kilka owców, ewentualnie jakieś pyry, a gdy docierasz do domu, obwieszony jesteś siatkami jak turecki handlarz kraciastymi torbami z tekstyliami. W jednej chwili starasz się ogarnąć kolorowy horyzont, z przewagą zielonego akcentu i pożerasz wszystko wzorkiem. Chwytasz w dłoń pęczek, soczyście rozłożonego jarmużu, czując już jego smak połączony z czosnkiem i suszonymi pomidorami, ale nie potrafisz się skupić. Zbyt wiele się dzieje. Jeszcze nie zdążysz dobić targu z Panem Józefem, handlującym z Żuka, a tu już u Pani Jadzi z Poloneza wytacza się pękata dynia, na którą patrzenie przywołuje rubaszne wizje, zmierzające przez morze kremowej zupy, do przystani z niesamowicie pysznym ciastem. Cukinie, kabaczki, marchewki, rozpalone słońcem pomidory…cała plejada gwiazd. Biegasz jak szalony i nagle stwierdzasz, że brakuje Ci rąk do dźwigania cienkich reklamówek, które swym ciężarem zaczynają rozcinać palce. Postanawiasz, że to już koniec i zmierzasz do wyjścia z żalem, że już opuszczasz ten boski zakątek. Przy bramie jednak zatrzymuje Cię coś, co sprawia, że postanawiasz dorzucić jeszcze jeden mały element. Nie potrafisz przejść, obok tej skrzynki obojętnie, gdyż kolejna taka okazja może powtórzyć się za rok. Dobijasz targu z bezimiennym Panem i w drodze do domu, rozmyślasz już o rozpływającej się w ustach, pięknej, soczystej, młodej fasoli.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 31 sierpnia 2016 Brak odpowiedzi

PIKANTNY KREM Z MARCHWI I POMIDORA

Bez kategorii, zupa

Biegała po domu jak szalona i za każdym razem kiedy przemykała obok mnie, trącała niby przypadkiem. Przy każdym zetknięciu widziałem jednak jej spojrzenie i czułem ile siły wkłada w to bym zwrócił na nią uwagę.Wiedziałem, że nie mogę tak łatwo zareagować na jej końskie zaloty, które przypominały umizgi naładowanego hormonami gimnazjalisty. Za każdym razem gdy pojawiała się w zasięgu wzroku, moje spojrzenie starało się lądować na suficie, lub omijało ją perfidnie, by dać jej do zrozumienia, że nie mam ochoty na żadne figle. To chyba rozwścieczyło ją jeszcze bardziej, bo z upływem każdej sekundy, stawała się coraz bardziej energiczna. Zasuwała po pokoju jak sprinter biegnący na bieżni po olimpijskie złoto. Myślę, że swoimi wyczynami zawstydziła by nawet Usaina Bolta, rozwijając tak niebywałą prędkość, na kilku metrach kwadratowych. Sytuacja stawała się nie do zniesienia, bo wzrok który chciał uniknąć zetknięcia z nią, mimowolnie śledził jej każdy ruch, powodując oczopląs. Nie wytrzymałem i gdy po raz tysięczny przemykała obok mnie, złapałem ją najmocniej jak potrafiłem i spytałem o co chodzi. Widziałem jak jej twarz opanował lament a w oczach pojawiły się perłowe krople, które za chwile miały wystrzelić jak lawa. Nie byłem w stanie znieść tego widoku i zanim przedstawiła swoje roszczenia, oraz pretensje, zgodziłem się na wszystko. Dobrze mnie zna…podstępna, nasączona słodyczą Marchewka.

CZYTAJ WIĘCEJ