Kategorie:
danie główne

Siedziałem przy komputerze już kilka godzin, próbując przepchnąć na papier kudłate myśli kotłujące się w mojej głowie.Gdyby nie rytm wystukiwany na klawiaturze, zapewne mój nos by wylądował, w okolicy spacji, a jedynym słyszalnym dźwiękiem, byłoby chrapanie. Byłem już bardzo zmęczony, ale nie budziło to we mnie żadnych negatywnych emocji, bo miałem świadomość, że odwaliłem kawał dobrej roboty. Postanowiłem wstać i rozprostować kości, by za chwilę mój tyłek, nie stał się integralną częścią krzesełka. W planie miałem kilka ćwiczeń rozciągających i trzy podskoki, z których w rezultacie zrezygnowałem, by nie budzić sąsiadów w środku nocy. Gdy zacząłem uskuteczniać ćwiczenia, podejrzane w korespondencyjnym kursie jogi, z kuchni zaczęły dobiegać jakieś dźwięki. Z zaciekawieniem, wychyliłem się zza narożnika i nasłuchując, próbowałem ustalić źródło dźwięku. Na pewno nie był to pająk, który raz na kwartał daje koncert basowy, szarpiąc nić uplecioną w czerwcu. Nie byłą to też ćma, która uderzając o żarówkę próbuje światu udowodnić, że przyklejając się do gorącego szkła można wytrzymać dłużej niż ułamki sekund. Zacząłem się rozglądać za natrętną muchą, która z koleżankami, co noc sprawdza mój próg wytrzymałości, na ich zaczepki. Nie dostrzegłem żadnego z podejrzanych, a dźwięki się nasilały. Podkręcając częstotliwość słuchu, zacząłem się bezszelestnie przemieszczać pomiędzy meblami kuchennymi. Musiałem się dowiedzieć, kto uprowadził bezwzględną ciszę z mojego mieszkania. Otwierałem szafki, szuflady, zaglądałem za każdy mebel. Na koniec zostawiłem sobie lodówkę, której nie chciałem otwierać, by nie stawać , twarzą w twarz z pokusą. Nie wytrzymałem. Szarpnąłem za drzwi i w dolnej szufladzie, zauważyłem zapomnianą przeze mnie kapustę pekińską. Była na wykończeniu i wiedziałem, że jeśli ją tak zostawię, jutro będę miał ją na sumieniu. Choć było już grubo po północy, musiałem się nią zająć i otoczyć należytą opieką. No i jak tu żyć ? Jak nie podjadać w nocy ?

Gdy dobiegałem do domu, mój żołądek szukając oparcia, był już przyklejony do kręgosłupa. Wiedziałem, że jeśli czegoś szybko nie zjem, dojdzie do stałego zrostu, którego tak prędko się nie pozbędę. Kiedy na klatce mijałem sąsiada, ten z zatroskaną miną spytał, czy przypadkiem nie potrzebuję pomocy, bo jakoś mizernie wyglądam. Nie zastanawiając się nad tym, podziękowałem i jak po dobrej imprezie, drążącą dłonią, próbowałem trafić kluczem w zamek. Kiepsko mi szło, dlatego musiałem wezwać na pomoc lewą dłoń, która nieco uciszyła dynamikę swej prawej koleżanki. Udało się. Gdy wszedłem do domu, dreszcze rzucały mną, jakbym pół życia przepracował w betoniarni, przy stole wibracyjnym. Czułem się podle. Skamląc z bólu, czołgałem się do lodówki, z nadzieją, że gdy ją otworzę, wysypią się słodycze, sery, wegańskie wędliny. Byłem gotowy czekoladę popychać tofu i zagryzać to kiszonym ogórkiem. Gdybym wiedział, co za chwilę będę musiał przeżyć, karmiłbym się tą myślą jeszcze przez jakiś czas. Po otwarciu drzwi, moje oczy zostały zaatakowane przez ostry promień światła. Zasłaniając oczy próbowałem dostrzec, czy coś poza szalejącym wiatrem znajduje się w miejscu, gdzie umarła moja nadzieja. Przez palce dostrzegłem jakieś kontury, które niewyraźnie rysowały się w blasku żarówki. Nie zastanawiałem się co to jest. Głód gwałcił moje myśli i nie pozwalał nawet na 5 minut konsternacji. Wrzuciłem wszystko do garnka i po 10 minutach, jarając się smakiem, mruczałem jak Golf 3 na mrozie.

Co z tymi weganami jest nie tak, że non stop kombinują i wymyślają roślinne wersje potraw z których świadomie zrezygnowali ? Poprzez kiełbasę, która powinna być logotypem wielbicieli mięsa, przedzieramy się przez pasztety i inne mięsopodobne twory w celu ich spożycia. Wspominałem już o tym, ale przy rosnącej fali pytań i niekiedy hejtu, czasem trzeba powtórzyć kilka razy, by dotarło do odbiorcy. Czy to jest obłuda z naszej strony? Nic z tych rzeczy ! Tworząc wegańskie odpowiedniki stricte mięsnych potraw, nie szukamy smaku mięsa, jaj, czy też innych odzwierzęcych produktów. Dla nas to jak wyzwanie, motor napędowy do samorealizacji i rozwoju. Wyobraźcie sobie moją zadowoloną gębę, gdy daje posmakować znajomemu wegańskiego burgera, a on jest zdziwiony, że nie ma  w nim mięsa. Będąc czasem w wegańskim barze/restauracji spójrzcie na zachowanie osób, które przyszły coś zjeść z roślinożercą. Zaskoczone miny, ochy i achy, mówią same za siebie. Dla mnie czy dla innych gotujących, to jest sukces, gdy możemy pokazać światu, że nie trzeba wpakować w siebie tony mięsa, by być zadowolonym i szczęśliwie najedzonym. Z uporem maniaka będę tworzył kolejne roślinne wersje potraw, którymi dawniej się zachwycałem. Nie raz jeszcze zobaczycie u mnie pieczeń, pasztet, flaki, czy inne salcesony. Będę je prezentował dumnie, a każdym nieprzychylnym komentarzem, będę poszerzał swój uśmiech i potęgował radość. Tak jak dziś…gdy wsuwam na śniadanie porcję przeznaczoną na obiad, aromatycznie przeciągnięte glonami Spaghetti alla Puttanesca.