danie główne – Strona 20 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 19 kwietnia 2017 5 komentarzy

SZPARAGI W ORZECHOWYM SOSIE „JAJECZNYM”

danie główne

Wiedząc, co czeka na mnie w domu, z pracy wystrzeliłem bardziej spektakularnie niż Filip z konopi. Nie zważałem na ludzi, których trącałem na ulicy ramieniem, gnałem jak szalony. Wchodząc w zakręt, wpadłem na mężczyznę, który potrącony przeze mnie ostentacyjnie opluł mnie wzrokiem. Nie byłem w stanie wykrztusić z siebie słowa, ale przez ramię zerknąłem na niego i przepraszającym spojrzeniem wykazałem skruchę. Nie wiem, z jaką prędkością się przemieszczałem, ale musiałem wzbudzać zainteresowanie przechodniów, bo widziałem, że zaczęli się rozsuwać, tworząc dla mnie coś w rodzaju tunelu. Gdy dobiegałem do domu, czułem się, jakbym finiszował na najważniejszym maratonie mojego życia. Byłem tak podniecony tym, co miało za chwile nastąpić, że w głowie nawet słyszałem oklaski i wrzask wiwatującego tłumu. Dotarłem do domu szybciej niż moje myśli. Byłem z siebie dumny. Z tego miejsca muszę jednak przeprosić wszystkich, których nie zauważyłem w pędzie, z którymi się zderzyłem lub w innych sposób pozbawiłem ich równowagi. Gnałem na spotkanie z ekipą, której nie widziałem od roku, a czekali na mnie dłuższy czas w domu. Nie mogłem pozwolić, by impreza rozpoczęła się beze mnie. Musiałem opanować rozwydrzone Szparagi.

CZYTAJ WIĘCEJ

2 minuty czytania 10 kwietnia 2017 6 komentarzy

SZARE KLUCHY I SKWARKI Z TOFU

danie główne

Choć najwięcej pomysłów rodzi się w trakcie biegania, kolejne kilometry pokonane w biegu, nie przynosiły żadnego olśnienia. Wiedząc, że za chwilę skończę trening, czułem w głowie presję czasu, która skutecznie podsycała panikę. Starając się opanować emocje, skutecznie hamowałem piętą, by dać sobie więcej czasu w ruchu. Cały czas łudziłem się, że zanim zakończę trening, w mojej głowie pojawi się wizualizacja posiłku. Starałem się doszukać przyczyny, swej uśpionej kreatywności analizując wszystkie aktywności, których w ostatnim czasie było bardzo mało. Czyżby ciąg spotkań autorskich i rzadkie wizyty w kuchni, sprawiły że wyszedłem z wprawy? Choć biegłem w przyzwoitym tempie, wyglądałem jak zbity pies z wymalowanym na twarzy wielkim znakiem zapytania. Gdy wchodziłem w ostatni zakręt w głowie już widziałem, jak w desperacji pochłaniam kanapkę z kurzem, popijaną gorzkimi łzami. Niechętnie się do tego przyznaję – poddałem się. Ogarnięty przez czarne wizje, jak Pan Samochodzik przez przygody, zatrzymałem się i wycierając pot z czoła, udałem się w kierunku domu. Po kilku krokach usłyszałem wołanie, które choć było ledwo słyszalne, dudniło w moich uszach, niczym Dzwon Zygmunta. Zza skrzynki, która stała przy Polonezie, wyłaniała się mała znajoma bulwa, radośnie szepcząc :”tej, co robisz takie ryfy? Nie buńdz tako gilejza…”

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 30 marca 2017 3 komentarze

POMIDOROWE PYRY HASSELBACK

Bez kategorii, danie główne, przekąska

Wpadłem do kuchni, by napić się wody, lecz zanim dobrze wszedłem w zakręt, z piskiem hamującego laczka zatrzymałem się w progu. Widziałem jak moja ukochana bulwa, leży w kałuży krwi i wydaje z siebie dźwięki, które nie wróżyły nic dobrego. W związku z tym, że okolica, w której mieszkamy, nie należy do najbezpieczniejszych, przez moją głową przeleciał galopem milion, nasączonych koszmarem scenariuszy. Nerwowo zacząłem się rozglądać wokół siebie. Dotarło do mnie, że napastnik może jeszcze nie opuścił mieszkania i może się czaić w szafie. Jak przyczajony tygrys, zacząłem przesuwać się po ścianie, by sprawdzić, czy niebezpieczeństwo rozłoży swe skrzydła i za chwilę ja stanę się ofiarą. Gdy uchylałem drzwi szafy, bicie mojego serca brzmiało, jakby ktoś uderzał z całej siły w bęben. Na szczęście nikogo w niej nie zastałem. Po sprawdzeniu wszystkich pomieszczeń chwyciłem telefon, by powiadomić pogotowie i policję. Patrzyłem na krwawiącą przyjaciółkę i drżącymi placami próbowałem wybrać numer 112 w telefonie. Wibracje wprowadzone przez stres i panikę były tak wielkie, że telefon wypadł mi z dłoni, roztrzaskując się o narożnik szafki. Zakląłem soczyście i w tym samym momencie obróciła się do mnie uradowana Pyra i sypnęła tekstem: „Stary coś taki spięty? Wyluzuj! Mieliśmy z Pomidorem imprezę, popłynęliśmy z tematem i lekko go zmiażdżyło”. Oszalałem.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 22 marca 2017 1 odpowiedź

CUKINIOWY MAKARON Z PISTACJOWO – PIETRUSZKOWYM PESTO I CEBULOWE KLOPSY

Bez kategorii, danie główne

Choć w naszym domu imprezowy klimat podtrzymywany jest bardzo często, zauważyłem że ostatnio coraz rzadziej słychać gwar dobiegający z kuchni. Sytuacja wydaje się opanowana przez marazm i stagnację. Nie, żeby mi to przeszkadzało, ale wracając z pracy, nie widzę już Pomidora, który przyklejony do okna zachowuje się jak glonojad z w zapuszczonym akwarium. Widok Bakłażana, który zalany łzami przytulał Cebulę w kącie pokoju, zawsze potrafił wytłumić złość i wywołać potężny atak śmiechu. Pamiętam ostatnią imprezę, gdzie Kukurydza przesadziła z alkoholem i zasnęła w garnku z olejem. Nie wiem, czy myślała, że jest w spa, ale po kilku minutach w domu było słychać wystrzały jak na Bliskim Wschodzie, a towarzystwo, które było zaprawione nie mniej niż żółta kolba, zaczęło uciekać w popłochu. Zacząłem w głowie poszukiwać przyczyny takiego zwrotu akcji. Do wczoraj myślałem, że ten klimat zaginął bezpowrotnie i już nie wróci. Gdy otworzyłem drzwi mieszkania, usłyszałem znajomy gwar, a w powietrzu unosił się bardzo znajomy zapach świeżości. Uśmiechnąłem się pod nosem i w podskokach poleciałem w kierunku kuchni. Zanim mój wzrok zdążył ocenić sytuację, poczułem ucisk na skroni, a moją głowę przeszył ból. Gdy odzyskałem świadomość, widziałem jak na ziemię opada rechocząca Cukinia, a wokół niej zbiera się bijący brawo, tłum ostro wstawionych warzyw.

CZYTAJ WIĘCEJ

3 minuty czytania 20 marca 2017 Brak odpowiedzi

NALEŚNIKI Z PIECZARKAMI, ZAPIEKANE ZE SZPINAKIEM I SUSZONYMI POMIDORAMI

Bez kategorii, danie główne

Gdy dotarłem na szczyt, który zdobywałem, wspinając się po stromej ścieżce, moje oczy zalała soczysta zieleń. Stałem wbity w ziemię i obserwowałem bezkresną łąkę, która niczym perski dywan pokryta była wzorami, przemieszczającymi się wraz z delikatnym podmuchem wiatru. Nie wierzyłem, że ktoś mógł stworzyć tak idealny obraz wypełniony jednym kolorem. W pierwszej chwili pomyślałem, że ktoś bez mojej wiedzy wcisnął mi okulary z zielonym filtrem na nos. Po szybkim wymacaniu oczodołów okazało się, że widok jest jak najbardziej realny i to, co widzę, jest jak najbardziej realne. Zrobiłem kilka kroków do przodu i opadłem na ziemię. Zacząłem się kulać i tarzać w tym morzu soczystej zieleni. Nie przeszkadzało mi nawet to, że przy drugim przewrocie w przód, obiłem sobie kość ogonową o wystający z ziemi kamień. Chcąc się przekonać, czy nie śnię. Szczypałem się w ramię za każdym razem, gdy musiałem wziąć głębszy oddech. Obraz niezmiennie trwał. Wszystko się jednak zmieniło, gdy straciłem kontrolę nad obrotami własnego ciała. Nagle przestałem czuć ziemię pod stopami, a ból kości ogonowej, stał się nie do zniesienia. Tym razem chyba przesadziłem. Spadając z łóżka, przywaliłem w narożnik stolika, a do czoła przykleił mi się liść szpinaku, który wypadł z miski przy gotowaniu. Następnym razem we śnie, będę mocniej szczypał swe ramię.

CZYTAJ WIĘCEJ