Bez kategorii – Strona 67 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 16 października 2015 8 komentarzy

ZUPA CEBULOVA

Dni stają się coraz zimniejsze, pochmurniejsze, przyszedł czas by rozpocząć sezon grzewczy w kuchni. Dzisiejsze danie idealnie wpisuje się w obecnie panujący klimat i skutecznie rozgrzewa wnętrze jak i wszystko co znajduje się na zewnątrz. Zapewne każdy z Was próbował zupy cebulowej w najprostszym jej wydaniu lub w wersjach daleko odbiegających od prostoty przygotowania. Dziś postanowiłem się skupić na nieco podkręconej wersji i dołożyłem kilka składników, które uszlachetniły tę zupę i sprawiły, że stała się Królową Zup 😉 Zanim jednak przejdę do przepisu, przeprowadzę zabieg kopiowania i wklejania, bo może nie każdy z Was zna bohaterkę dzisiejszego dania.

„Cebula to warzywo, którego właściwości lecznicze są znane są od wieków. W medycynie ludowej wywar z cebuli zalecany był w chorobach reumatycznych, syrop przy przeziębieniach, zaś wąchanie surowej cebuli odkażało zakatarzony nos i drogi oddechowe. Przez całe stulecia cebula należała do najcenniejszych leków przeciwszkorbutowych, czyli ostrych braków witaminy C. Zabierali ją w dalekie rejsy marynarze, kupcy, wielorybnicy. I choć cebula nie należy do najbogatszych źródeł tej witaminy, to jednak jej dostępność i skuteczność działania sprawiały, że należała do stałego zaprowiantowania wypraw. Zawdzięczała to przede wszystkim silnym bakteriobójczym substancjom, które potrafią zniszczyć bakterie, oporne na działanie antybiotyków. Ponadto pod łuskami cebuli kryje się fosfor, magnez, siarka, cynk oraz krzem, a wiec minerały wzmacniające ogólną odporność organizmu na różne infekcje i choroby. Jednak cebula to nie tylko sprawdzony sposób na przeziębienie.” ( poradnikzdrowie.pl )

„Ta wspaniała roślina nie traci swoich właściwości zdrowotnych podczas obróbki termicznej. Może być gotowana w zupie, duszona pod pokrywą, smażona na oleju, czy doprawiana – nie straci swoich leczniczych wartości.” (dietadlazdrowia.pl )

ok. 1 kg cebuli,
1,5 l bulionu warzywnego,
łyżka bazylii,
łyżka oregano,
olej rzepakowy,
1 kartonik pomidorów krojonych 300g ( może być puszka, lub świeże.),
1 łyżka sambal oelek,
3 liście laurowe,
6 ziaren ziela angielskiego,
pieprz i sól ( para trwająca w nierozłącznym romansie ),
1 duży ząbek czosnku,
szczypta ksylitolu lub cukru, dla przełamania smaku.

Obieramy cebulę i wraz z oregano,bazylią i solą, szklimy ją na niewielkiej ilości oleju w garnku z grubym dnem. Cały czas mieszamy zawartość, by ( Broń Boże ) nie przypalić cebuli.
Zeszkloną cebulę zalewamy gorącym bulionem warzywnym, dorzucamy pomidory, ziele angielskie, liść laurowy i gotujemy na małym ogniu ok 30 minut ( cebula musi być miękka ).
Mniej więcej po 20 minutach gotowania, dorzucamy sambal oelek, oraz wyciskamy ząbek czosnku i doprawiamy zgodnie z naszymi upodobaniami.
Zupę podawać bardzo gorącą z grzankami.

Nie wiem jak potencjalny wykonawca i konsument będzie się zapatrywał na takie wydanie zupy cebulowej, ale dla mnie jest to mistrzowskie wydanie. Jak już kiedyś pisałem ciężko jest wywołać u mnie ochy i achy, jestem krytyczny wobec swoich poczynań. Ta propozycja jednak zapewniła fajerwerki, cudny pokaz smakowy, a o jej świetności świadczyć może fakt, że już się skończyła 🙂 Życzę miłego dnia oraz gorącego smacznego 😉

2 minuty czytania 15 października 2015 18 komentarzy

CIASTKA Z CZERWONEJ FASOLI Z ŻURAWINĄ

Bez kategorii, słodkości

Coraz bardziej intrygują mnie dziwne połączenia. Warzywa które kiedyś widywałem tylko w zupach, sałatkach i surówkach, nagle zaczynają przeobrażać się w majonez lub w ciastka, tak jak to miało miejsce wczoraj. O ciastkach z czerwonej fasoli słyszałem już bardzo dawno i niejednokrotnie widziałem produkt finalny w internecie. Nigdy jednak nie było mi po drodze i zawsze w głowie świtał inny pomysł, który skutecznie oddalał mnie od realizacji. W kuchni jest jednak jak w życiu, co się odwlecze to nie uciecze. Ciastka, które odłożyłem na później, ucieszyły mnie potwornie, przeogromnie, stały się podkręcaczem dobrego nastroju i uśmiechu.

2 puszki czerwonej fasoli ( jeśli ktoś uważa, że taka jest niedobra, może proces gotowania przeprowadzić w warunkach domowych ),
2 kopiaste łyżki mąki ryżowej,
4 łyżki mleka ryżowego,
10 łyżek syropu z agawy ( można oczywiście użyć ksylitolu ),
1 łyżka bezglutenowego proszku do pieczenia,
2 łyżki zmielonego lnu,
2 łyżki kakao,
3 łyżki karobu,
2 garście suszonej żurawiny,
4 łyżki oleju,
czekolada,
migdały.

Wszystkie składniki ( oprócz czekolady, żurawiny i migdałów ) mieszamy ze sobą w mikserze, malakserze lub innym urządzeniem które połączy wszystkie składniki.
Do powstałej masy dorzucamy żurawinę i mieszamy.
Na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, nakładamy łyżką ciasto, rozpłaszczamy i okrężnymi ruchami tworzymy ciastka.
Ciastka pieczemy w temperaturze 180 stopni, przez 20 minut.
Po wyciągnięciu z piekarnika, posypujemy ciastka, startą czekoladą, oraz uprażonymi na suchej patelni płatkami migdałowymi.
Po wyciągnięciu z pieca ciastka będą miękkie, dlatego polecam wrzucić je na kratkę by odparowały i nabrały odpowiedniej twardości.

Nie ukrywam, że dziś rano tak samo jak nie miałem już ciastek, tak też nie miałem już złudzeń, że ten smakołyk na stałe wpisuje w sztandarową kartę słodyczy. Ostrzegam lojalnie, że ta porcja wystarcza tylko na chwilę. Wszyscy którzy uwielbiają słodycze, niech przepis poddadzą procesowi mnożenia, by się nie smucić widząc jak szybko ciastka znikają. Z podanych proporcji mamy do dyspozycji 12 szt. okrągłych słodkości, ale gdyby to pomnożyć x2 ??? 24 brzmi zdecydowanie lepiej, choć i tak uważam, że to zdecydowanie za mało. Życzę wszystkim miłego i smacznego dnia 🙂

2 minuty czytania 14 października 2015 4 komentarze

AJAPSANDALI

Bez kategorii, danie główne, przekąska

Nigdy nie przepadałem za bakłażanem, ale ostatnie jego odsłony sprawiają, że zaczynam w nim widzieć bardzo duży potencjał i możliwości podania. Po gruzińskim chaczapuri, przyszedł czas na bakłażanowy mix, jakim jest ajapsandali (adżapsandali) zwany również adżapsandałem. Dla niektórych ta nazwa, zapewne jest jak enigmatyczny ciąg liter, więc w telegraficznym skrócie, w formie przepisu, poinformuję czym jest to danie. Adżapsandali to typowa gruzińska potrawa, której głównym składnikiem są duszone z innymi warzywami bakłażany. Każda kuchnia rządzi się swoimi prawami, dlatego właśnie dziś przedstawię moją wariację w tym temacie.

2 spore bakłażany,
2 papryki czerwone,
1 mała papryczka chilli,
2 średnie ziemniaki,
5 dojrzałych pomidorów,
2 marchewki,
2 liście laurowe,
4 ziarenka ziela angielskiego,
3 ząbki czosnku,
2 cebule,
świeża bazylia,
świeża natka pietruszki,
tymianek,
pieprz, sól.
olej rzepakowy.

Bakłażana kroimy w plastry i posypujemy solą, odkładamy na bok i czekamy około 15 minut, do momentu gdy puści soki.
Cebulę kroimy w pół talarki i podsmażamy.
Marchewkę obieramy, kroimy w talarki i dorzucamy do cebuli – chwilę podsmażamy.
Ziemniaki obieramy i dorzucamy do duszących się już warzyw.
Po odsączeniu bakłażana, wrzucamy go do garnka w towarzystwie papryki i wcześniej obranych ze skórki pomidorów, czosnku oraz przypraw ( tymianek, pieprz, sól, ziele angielskie, liść laurowy ).
Wszystko dusimy na małym ogniu co jakiś czas mieszając. Jeśli sok z pomidorów zacznie nam zbyt szybko odparowywać można całość podlać odrobiną bulionu warzywnego.
Końcowy etap obejmuje dorzucenie świeżych ziół, oraz ewentualne doprawienie.

Adżapsandali można spożywać zarówno na zimno jak i na ciepło. Do swojego zestawu dołożyłem uwielbione przeze mnie podpłomyki, na które przepis można znaleźć tutaj. Tym razem jednak odrobinę zmodyfikowałem przepis dorzucając do mąki czerwoną paprykę, czosnek oraz drobno posiekane suszone pomidory. Dziś rano wykorzystałem ten mix, jako dodatek do kanapki, ale widzę go też jako wypełniacz naleśników lub samodzielne danie spożywane prosto z gara. Mam nadzieję, że ktoś się skusi na krok w gruzińskie klimaty. Życzę powodzenia, smacznego i z uśmiechem mówię dzień dobry 🙂

2 minuty czytania 9 października 2015 3 komentarze

NALEŚNIKI #GLUTENFREE

Bez kategorii, danie główne, kolacja, przekąska

Victory, zwycięstwo, sukces, wygrana, wyrównanie rachunków, kolejna brama otwarta. Tak w skrócie można określić wczorajsze gotowanie, które mam nadzieję pozwoli mi czasem przygotować coś bez glutenu. W zeszłym roku, podjąłem się przygotwania naleśników z użyciem mąki bezglutenowej i zakończyło się to wylaniem ciasta do zlewu i soczystą wiązanką górlską rozbrzmiewającą na Kujawach. Z racji tego, że coraz więcej osób zgłaszało zapotrzebowanie na produkty bezglutenowe, postanowiłem po raz kolejny przystąpić do działania.

1 szklanka mąki ryżowej,
1 szklanka mąki kukurydzianej,
1/4 szklanki skrobi ziemniaczanej,
1 szklanka mleka ryżowego,
1/2 szklanka wody gazowanej ( Wodę dolewamy ostrożnie żeby nie przeholować. Ciasto powinno mieć nieco rzadszą konsystencję, aniżeli to wykorzystywane do naleśnków klasycznych ),
1 łyżka substancji słodzącej ( ksylitol, stewia, syrop klonowy,daktlowy, etc…)
szczypta soli,
1 łyżka oliwy z oliwek ( do ciasta ),
olej kokosowy.

Wszystkie składniki suche mieszamy ze sobą, po czym zalewamy to składnikami mokrymi i stosując się do porad z przepsiu, wszystko mieszamy.
Na bardzo mocno rozgrzaną patelnię, wysmarowaną olejem kokosowym, wylewamy ciasto, które nie będzie się zachowywać tak jak klasyczne naleśnikowe ( będzie bulgotać, jak zupa w garze ). Nie należy się jednak denerwować i cierpliwie poczekać na moment, kiedy krawędzie naleśnika lekko się zarumienią. Lekko podważamy nasz placek i ostrożnie przewracamy na drugą stronę. Nie ukrywam, że pierwsze trzy naleśniki to była walka, nie należały one do najpiękniejszych ( jeden z nich wylądował w koszu ), ale w rezultacie poddały się i zaczęły wychodzić. Myślę, że dużą rolę odgrywa tutaj znalezienie optymalnej temperatury dla patelni.

Jeśli ktoś jest ciekawy farszu, jakim potraktowałem powyższy produkt, oznajmiam że nie napracowałem się zbyt mocno. Wrzuciłem do gara ciecierzycę, suszone pomidory wraz z zalewą, kilka liści jarmużu, czosnek, oraz papryczkę chilli. Wszystko doprawiłem pieprzem, solą oraz kilkoma kroplami oleju z orzechów ziemnych i porządnie zmiksowałem na aksamitną papkę. Dla podkręcenia smaku, naleśniki wysmarowałem ketchupem wykonanym zgodnie z przepisem jadłonomii, ale o jego produkcji napiszę niebawem. Mam nadzieję, że Wasze poczynania z glutenfree naleśnikami, zakończy się sukcesem. Powodzenia i smacznego 🙂

3 minuty czytania 8 października 2015 20 komentarzy

CHACZAPURI

Bez kategorii, danie główne, przekąska

Fakt, że moje posiłki oparte są wyłącznie na produktach roślinnych, nie wyklucza mnie z oglądania programów kulinarnych, w których kucharze działają bez ograniczeń. Na okrągło w moim TV przewija się niejaki Dżejmi, Jakubiak, Najdżela, czy też blond diva rzucająca „mięsem”oraz żywnością, spędzając sen z powiek właścicielom lokalnych barów i restauracji. W trakcie oglądania, podglądam, uczę się i jednocześnie kombinuje jakby przerobić przygotowywane przez nich dania, na wersję wege. Niejednokrotnie udało mi się zrobić przepyszny sos zaprezentowany przez Tomasz Jot, lub zastosować w kuchni trick, którego pomysłodawcą był Pan Oliver. Przedwczoraj oglądając kuchenne zmagania blondynki z bujną czupryną, przypomniałem sobie o CHACZAPURI. Będąc kiedyś w Warszawie, gościłem w jednej z gruzińskich restauracji i było mi dane posmakować tego cuda. Wczoraj postanowiłem choć w małym stopniu odtworzyć wegańską wersję tego specjału.

CHACZAPURI:

180 g mąki pszennej,
160 g mąki krupczatki,
1 szklanka wody,
łyżeczka soli.

Wszystkie składniki mieszamy ze sobą, ugniatamy ciasto, odkładamy na bok i zajmujemy się produkcją farszu. Czytałem też o wersji drożdżowej ciasta, ale tym się zajmę w następnym wydaniu.

FARSZ:

1 bakłażan,
2 czerwone papryki,
1/2 małej papryki chilli,
puszka ciecierzycy,
1 cebula,
3 ząbki czosnku,
pieprz, sól,
tymianek,
olej.

Bakłażana i paprykę wrzucamy do piekarnika i opiekamy je około 30 minut, uprzednio rozgrzewając piekarnik do 220 stopni.
Ciecierzycę, niedbale traktujemy blenderem pozostawiając kilka ( naście ) ziaren w całości.
Upieczonego bakłażana i paprykę, obieramy ze skórek, pestek i też bez wielkiego przykładania kilka razy mieszamy blenderem.
Cebulę i czosnek podsmażamy, dorzucamy do nich masę powstałą z bakłażana i przesmażamy przez kilka minut. Płyny z naszych warzyw muszą się ładnie zredukować.
Na koniec dorzucamy ciecierzycę, przyprawy, mieszamy wszystko i odstawiamy do wystudzenia.

Gdy farsz odrobinę wystygnie, możemy przystąpić do przygotowywania naszego nadziewanego placka.

Ciasto dzielimy na dwie części lub na 4 w zależności jak wielki placek chcemy uzyskać. Wielkość dobierajcie do patelni, na której będziecie piec/smażyć chaczapuri.
Z ciasta tworzymy kulkę i rozwałkowujemy ją na bardzo duży, okrągły placek.
Na środek tego okręgu wykładamy nasz farsz.
Robimy zakładkę z boków naszego placka, zapobiegając wydostawaniu się farszu.
Placek po złożeniu po raz kolejny podsypujemy mąką i jeszcze raz wałkujemy, rozprowadzając we wszystkie możliwe miejsca farsz.
Ostrożnie przenosimy placek, na patelnię i pieczemy go na suchej patelni, około 1-2 min, po czym przewracamy go na drugą stronę. Placek musi być ładnie zarumieniony.

Nie da się ukryć, że w trakcie przygotowywania tego dania, jarałem się jak dziecko na widok lizaka lub jak Rzym za czasów Nerona. Zniecierpliwiony skakałem przy tym cieście, starałem się jak najlepsze kształty. Nawet gdy ściągnąłem ciasto z patelni i poprosiłem Madzię o zrobienie fotki, wolałem sobie poparzyć palce, aniżeli poczekać na wystygnięcie. Chaczapuri idealnie sprawdzi się jako otulina dla resztek, które mogą utworzyć farsz. Ciasto robi się szybko, a placek smaży jeszcze szybciej. Po raz kolejny, możemy cieszyć oko, kubki smakowe, pysznym daniem które nie przykuwa nas na wiele godzin do blatu kuchennego. Życzę miłego i smacznego 🙂