Bez kategorii – Strona 26 – Vegenerat Biegowy

3 minuty czytania 6 lipca 2016 48 komentarzy

CZEKOLADOWE CIASTO Z JAGODAMI

Po spontanicznym przedsięwzięciu, jakim okazało się być wykonanie jagodzianek, nie mogłem usiedzieć spokojnie w miejscu. W mojej głowie szalały czarne kulki, a na myśl o ich spożyciu ślinotok zasuwał jak Pendolino na trasie Warszawa – Gdańsk. Trochę to męczące jest gdy nie możesz się skupić na zwykłych prozaicznych czynnościach i szlifujesz co parę minut kąciki ust, by nie wyglądać jak zaśliniony bulldog. Na drodze do szczęścia, stał jednak Kalafior, który od zeszłego tygodnia upominał się o swoją kolejkę. Wiedziałem, ze jeśli zmienię kolejność wykonania potraw, może dojść do karczemnej awantury. Napatrzyły się warzywa, na relacje z Jaglanką i przy byle okazji, pretensjonalnym tonem, próbują wymuszać na mnie działania. Uporałem się sprawnie z główką marudzącego warzywa i zacząłem konwersację z małymi czarnymi kulkami, które też zaczęły stawiać warunki. Przejechały raptem dwie ulice i pierwsze czego zażądały to porządnej kąpieli. Następnie zaczęły okładać się jakąś maseczką czekoladową i ostentacyjnie ogłosiły, że idą do kriokomory, by się odrobinę zrelaksować. Bardzo długo czekałem, zdecydowanie za długo. Zastanawiałem się już, czy ktoś mi ich nie podprowadził i co jakiś czas zaglądałem do środka. Leżały tam w bezruchu, jakby ktoś je zahipnotyzował. Nie wiem czy zasnęły, czy tak je pochłonął relaks, bo odpłynęły jak Frodo po wciśnięciu pierścienia na palec. Rano sytuacja się odwróciła, to one zerkały na mnie perwersyjnie, nakłaniając do porannych słodyczy. Nie wytrzymałem, przepadłem…teraz zamiast ślinotoku, wycieram czekoladę z ust.

SPÓD:

szklanka daktyli,
szklanka wiórków kokosowych,
1/2 szklanki płatków owsianych błyskawicznych,
sok z połowy cytryny,
1 łyżka oleju kokosowego nierafinowanego,
szczypta soli.

Wszystkie składniki wrzucamy do malaksera i rozdrabniamy, tak by masa po schwyceniu w dłonie kleiła się. Jesli nasz sprzęt nie ma zbyt dużej mocy, daktyle warto wcześniej namoczyć by zmiękły.
Zawartość malaksera przerzucamy do tortownicy i dokładnie ubijamy.
Ostawiamy do lodówki.

MASA:

2 puszki mleczka koksowego – 2×400 ml (najlepsze będzie takie, które co najmniej dobę stało w lodówce),
2 gorzkie czekolady,
250 g jagód.

Stałą część mleczka kokosowego wrzucamy do garnka i podgrzewamy.
Do ciepłego mleka kruszymy czekoladę i mieszając czekamy do jej całkowitego rozpuszczenia.
Na wcześniej przygotowany spód wyrzucamy jagody, po czym zalewamy je lekko przestudzoną masą czekoladową.
Odstawiamy do lodówki i czekamy do rana.

Sporo jest ciast bardzo prostych w wykonaniu, ale to w mojej ocenie przebija wszystkie. Przy zaangażowaniu minimalnej ilości składników, dysponujemy deserem, który smakuje jakby pracował przy nim sztab ludzi. Życzę miłego oczekiwania, przed lodówką, na degustację, oraz smacznego.

2 minuty czytania 5 lipca 2016 4 komentarze

PIECZARKOWY KLOPS RYŻOWY

Bez kategorii, danie główne

Siedzę od godziny i próbuję wydusić z siebie historię, która będzie pasować do klopsów ryżowo -pieczarkowych i choć przez moją głową przedziera się marsz pomysłów, po napisaniu kilku zdań, wymazuje tekst, bo coś mi w nim nie odpowiada. Nie wiem czy to kwestia wyrzutów sumienia, że znów zdradzam Jaglankę, czy może wpływ warunków atmosferycznych na koncentrację. Nie będę więc wymyślał i na siłę opowiadał jak bardzo zachwycony jestem delikatną skórą Pieczarki, oraz jak bardzo uwielbiam jej smak, bo gdybym rozpisał się w tym temacie, musielibyście uszczelnić obudowy monitorów, by Was nie zalała woda z tekstem płynąca. Prawda jest taka, że po festiwalowych hummusach, falafelach i burgerach wszelkiej maści, zamarzyłem o klasycznym obiedzie, w którego skład będzie wchodzić klops, młode pyry i uwielbiana przeze mnie mizeria. W związku z tym, że była to niedziela, nie spodziewałem się żadnych sprzeciwów ze strony domowników i od razu po wejściu do domu, zabrałem się za ostre rżnięcie pieczarek. Kilka piruetów wykonanych na patelni, kilkanaście minut bulgotania w garnku i ucieszony jak Gimbus po dobrym trollu, pochłaniałem przepyszne klopsy w towarzystwie młodych pyrek i mizerii.

200 g suchego ryżu,
500 g pieczarek,
3 cebule,
4 ząbki czosnku,
1 puszka białej fasoli,
2 łyżeczki koncentratu pomidorowego,
4 łyżki bułki tartej,
2 łyżki siemienia lnianego,
papryka wędzona,
papryka czerwona słodka,
papryka ostra,
tymianek,
pieprz,
sól,
olej kokosowy.

Ryż gotujemy zgodnie z instrukcją na opakowaniu.
Pieczarki myjemy i kroimy na mniejsze lub większe kawałki.
Na patelni podsmażamy cebulę z czosnkiem, po czym dorzucamy pieczarki.
Pieczarki podsmażamy do momentu odparowania wody.
Fasolę miksujemy.
Wszystkie składniki mieszamy ze sobą.
Z powstałej masy formujemy kulki, które delikatnie spłaszczamy.
Układamy na blaszce wyłożonej papierem i pieczemy przez 30 minut w piekarniku rozgrzanym do 180 stopni. Po 15 minutach przewracamy na drugą stronę.

Klopsa oczywiście można wcisnąć w kawał okrągłego pieczywa, dalej nazywanego bułką i potraktować danie jako fast food. Drugą opcją jest podanie jako uzupełnienie klasycznego obiadu z surówką lub mizerią, na którą przepis znajdziecie tutaj.

Jeśli macie dość kombinowania i nie chcecie serwować kosmicznych dań obiadowych, spójrzcie przychylnie na tę propozycję. Klops, pyry i mizeria – uwielbiam to zestawienie. Życzę udanego dnia, oraz smacznego 🙂

3 minuty czytania 4 lipca 2016 11 komentarzy

JAGODZIANKI

Bez kategorii, przekąska, słodkości

Sytuacja jaka zdarzyła się w sobotni poranek, nie zdarza się zbyt często, ale tym razem to był fakt, a nie tylko wyimaginowany obraz. Zerwałem się wcześnie rano by spakować się przed wyjazdem na Open`er Festiwal i po przygotowaniu wszystkich niezbędnych rzeczy, stwierdziłem że dysponuje sporym zapasem czasu. Choć perspektywa spędzenia całej nocy w plenerze nakazywała wręcz , podjęcie próby leżakowania, jakoś nie mogłem się przemóc i zacząłem nerwowo nabijać kilometry po mieszkaniu. Szukałem inspiracji w szafkach, pudelkach i słoikach schowanych w najciemniejszych zakamarkach szafek. Olśnienie przyszło, gdy otworzyłem drzwi lodówki i dojrzałem miskę z jagodami, które poprzedniego dnia, nabyłem drogą kupna. Nie potrzebowałem już więcej podpowiedzi, gdyż w mojej głowie, jak szesnastka na koncercie Dawida Podsiadło, rozszalała się wizja gorącej buły nadzianej czarnym owocem. Po kilku minutach, z prędkością światła, na parapecie wyrastało już ciasto rozpieszczane przez promienie słoneczne. Akcja rozwinęła się ekspresowo jak w filmie Quentina Tarantino i jeszcze przed wyjazdem z kuchni dobiegały dźwięki walki z pokusą, by nie zjeść wszystkich.

CIASTO :

2 szklanki mąki pszennej,
1 szklanka mąki pszennej krupczatki,
40 g drożdży,
270 ml ciepłej wody,
1 łyżeczka ksylitolu,
1 łyżeczka soli,
4 łyżki oliwy z oliwek,

FARSZ:

ok. 300 g jagód,
2 łyżki mąki ziemniaczanej,
5-6 łyżek ksylitolu lub innego słodzika.

Imprezę rozpoczynam od przygotowania ciasta. Do miseczki wrzucam drożdże, ksylitol, wlewam ciepłą wodą. Wszystko mieszam i odstawiam na chwilę w ciepłe miejsce, by drożdże „ruszyły”.
Mieszam sól z mąką, wlewam do nich pracujące drożdże, oliwę i wyrabiam bardzo gładkie ciasto. Odstawiam pod przykryciem,na około 30-45 minut do wyrośnięcia. Ciasto powinno zwiększyć swoją objętość co najmniej dwukrotnie. U mnie dopisała pogoda, więc postawiłem michę na parapecie i po ok. 30 minutach, ciasto już z niej wyskakiwało.
Jagody zasypujemy ksylitolem, dodajemy mąkę i wszystko mieszamy.
Ciasto jednym strzałem z pięści odgazowujemy, jeszcze raz ugniatamy i dzielimy na 12 części. i rozwałkowujemy na placek 2-3 mm placek.
Na środku układamy łyżkę jagód i zamykamy formując podłużną bułkę.
Jagodzianki układamy na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia, smarujemy delikatnie olejem i pieczemy przez 15-20 minut, w pierniku rozgrzanym do 180 stopni.

Jagodzianki, prezentowałyby się jeszcze lepiej, gdyby spływał po nich lukier lub czekolada. Z racji tego, że do wyjazdu zostało już niewiele czasu, odpuściłem ten zabieg i zabrałem je ubrane w cudowny zapach. Gorące buły miały dojechać na Open`era, niestety dobrze nie zdążyły opuścić Grudziądza. Życzę udanego dnia, oraz smacznego 🙂

3 minuty czytania 2 lipca 2016 Brak odpowiedzi

SAŁATKA Z JAGLANKĄ, BOBEM i PIKANTNYM SOSEM TRUSKAWKOWYM

Bez kategorii, danie główne, przekąska

Jak zwykle po kilku cichych dniach z Jaglanką, nie wiedziałem jak się do niej zabrać i co zrobić by znów zaczęła ze mną współpracować. Choć nasz niepisany układ jest nierozerwalny jak związek Żwirka i Muchomorka, często gdy zabawiam się z innymi kaszami, później mam problem z tą najważniejszą. Nie mogę znieść gdy wracam od domu, a ona siedzi na wyspie swoich swoich aspiracji, otoczona morzem fochów i dąsów, które zalewają cała kuchnię. Czasem człowiek chciałby legalnie, bez skrępowania i konsekwencji wprowadzić dłuższą relację z Gryczaną, Jęczmienną, Kukurydzianą, lub najzwyczajniej w świecie nawalić się z Pęczakiem. Niestety długotrwałe związki, po za jedynym słusznym nie są mile widziane. Po powrocie do domu zacząłem kombinować, jak ją ułaskawić i sprawić by gromy rzucane w moją stronę, na chwile zamilkły, otwierając mi drogę do świętego spokoju. Szampan, truskawki, kwiaty, biżuteria ? No niestety nie dysponowałem winem, w którym szaleją zdradzieckie bąbelki, ale reszta się zgadzała. Wykorzystałem element zaskoczenia i gdy Jaglanka wyszła z kąpieli, zacząłem wyrzucać wszystkie dostępne gifty. Bukiet z roszponki, szpinaku, sałaty i innych zielonych cudów, sprawił że jej twarz pojaśniała. Gdy zacząłem rzucać drogocenne kamienie w postaci bobu, jasność, która zaczęła od niej emanować oślepiła mnie. Truskawki przybrały formę kropki na „i” i sprawiły, że zrobiło się ostro…Dalsza historia wymaga użycia słów, których nie wypada pisać o tak wczesnej porze, dlatego przejdę do prezentacji wizualnej.

1 szklanka suchej jaglanki,
mix sałat,
1/2 kg bobu,
3 ząbki czosnku,
1 por,
1 ogórek zielony,
kiełki rzodkiewki,
ok. 10 truskawek,
1/2 papryki chilli,
2 szklanki bulionu warzywnego,
1 łyżka oliwy z oliwek,
olej kokosowy,
papryka czerwona słodka,
sok z połowy cytryny,
mięta,
pieprz, sól.

Kaszę jaglaną gotujemy w bulionie warzywnym. Pamiętając by kilka razy ją wcześniej wypłukać.
Bób gotujemy we wrzątku, słodząc go w trakcie gotowania (1 łyżeczka), a na chwilę przed zdjęciem z palnika, solimy go.
Gdy bób się ugotuje, wrzucamy go na patelnię, na której już dochodzi drobno posiekany czosnek i podsmażamy go przez kilka minut.
Truskawki miksujemy z papryką chilli, dodajemy sok z cytryny, oliwę z oliwek i doprawiamy czerwoną papryką, pieprzem i solą.
Jaglankę wykładamy na talerz, po czym wrzucamy na nią mix sałat, pokrojony zielony ogórek, oraz por.
Wszystko przykrywamy bobem i kiełkami rzodkiewki.
Polewamy pikantnym sosem truskawkowym i zajadamy.

Choć zazwyczaj nie jestem zadowolony z rozwiązań sałatkowych (ciężko się je fotografuje), z tej wyjątkowo jestem zadowolony. Po za tym, że się ciekawie ułożyła do zdjęcia, to smakiem pozamiatała. Polecam jako pyszne rozwiązanie, w chwilach gdy potrzebujecie czegoś szybkiego i pysznego. Smacznego 🙂

3 minuty czytania 30 czerwca 2016 6 komentarzy

NALEŚNIKI Z SŁONECZNIKOWYM SERKIEM PORZECZKOWYM

Bez kategorii, danie główne, śniadanie

Lawirując pomiędzy wytrawnymi daniami i stosem przypraw, szukałem inspiracji do wykonania kolejnego obiadu. Przesypywałem paprykę ze słoika na blat i z blatu do słoika, licząc że w czerwonym pyle zobaczę podpowiedź. Podrzucając ziele angielskie, nabrałem wprawy jak żongler, który szarpie na czterech etatach, bo zwolnili lwa, żyrafę i wielbłąda. Ta gimnastyka mnie również nie natchnęła żadną twórczą myślą. Ułożyłem z liści laurowych wachlarz i próbowałem ostudzić nieco mój zapał i nadać nieco świeżości swym rozpędzonym myślom, które galopowały jak kanar w tramwaju. Wizja kolejnego klopsa, makaronu, ryżu czy hołubionej przeze mnie Jaglanki, raczej do mnie nie przemawiała i wręcz doprowadzała do furii. W pewnym momencie w moje ręce wpadł słonecznik, którego zacząłem ciskać nerwowo do szklanki, obok której spokojnie stała Pani Orkiszowa. Pojawiła się myśl, która zazwyczaj towarzyszyła mi w godzinach porannych i przybierała formę śniadaniową. Sam nie wiem, dlaczego wcześniej nie przyszedł mi na myśl, naleśnik z twarogiem, który w dzieciństwie był nieodłącznym elementem menu obiadowego. Postanowiłem natychmiast to zmienić i przełamując się jak leżak na plaży w Niechorzu, wróciłem do korzeni serwując serek ze słonecznika, zawinięty w szmatę (czyt. naleśnik).

2 szklanki mąki orkiszowej ( może być pszenna zwykła, najzwyklejsza),
2 szklanki mleka roślinnego,
szczypta soli
łyżeczka cukru trzcinowego, ksylitolu lub innego słodziwa,
1 łyżeczka oleju z pestek winogron + odrobina do smażenia.

Składniki mieszamy ze sobą i smażymy na patelni posmarowanej delikatnie olejem.

SEREK:

1 szklanka słonecznika łuskanego,
sok z połowy cytryny,
woda,
ksylitol lub cukier (w zależności od upodobań – musi być słodko),
garść czarnej porzeczki.

Słonecznik na około 30 minut zalewamy ciepła wodą i odstawiamy na bok. Podobno można zrobić też bez namaczania, ale wolałem nie kombinować.
Odsączamy słonecznik z płynu, wrzucamy do kielicha blendera z cukrem, sokiem cytrynowym i miksujemy. Wodę dolewamy stopniowo. Więcej gdy twarożek ma być rzadki, mniej gdy chcemy gęstą masę.
Gdy twarożek osiągnie zadowalający nas stan, dorzucamy porzeczki i ponownie miksujemy.
Wcześniej usmażone naleśniki smarujemy serkiem, dorzucamy kolejne porzeczki i zawijamy.

Choć naleśniki w dzieciństwie odrobinę różniły się od tych, które sobie zaserwowałem, nie będę ukrywał, że na chwilę znów zasiadłem przy kuchennym stole w rodzinnym domu. Pamiętam jak wyjadałem palcem ser, który był przyprawiony aromatem migdałowym i nie było nic lepszego w tamtej chwili ! Gorąco polecam tę podróż. Smacznego 🙂