Bez kategorii – Strona 24 – Vegenerat Biegowy

4 minuty czytania 19 lipca 2016 14 komentarzy

CIASTO Z CUKINIĄ

Czekałem na nią jak zwykle nad brzegiem morza, wsłuchując się w szum fal i krzyk mew, które jak rozwydrzone dzieci sąsiadów rozdzierały ciszę. Nie przejmowałem się, że nie przyszła na spotkanie na omówioną godzinę, gdyż punktualność jest to dla niej pojęcie tak odległe, jak dla mnie matematyka. Licząc ziarenka piasku jak turecki, bazarowy handlarz monetę, przemierzałem kolejne kilometry wzdłuż linii brzegowej, licząc że za chwilę dojrzę w oddali jakąś postać i skończę ten bezcelowy spacer. Zupełnie straciłem poczucie czasu i na dobrą sprawę powoli zapominałem, w jakim celu tutaj przyszedłem. Przepływające przez moją głowę, sekundy, minuty, godziny skutecznie wymazywały z mojej głowy jej obraz i wskazywały bezcelowość mojego oczekiwania. Przesuwałem się coraz dalej, a miejsce, w którym rozpocząłem swoją wędrówkę, zdawało się być kilka kilometrów za mną. Nie myśląc o odległości, szedłem. Nagle na horyzoncie zobaczyłem dwie przyklejone do siebie postacie, które nie zwracając uwagi na otoczenie, uskuteczniały spacerowe orgie. Z każdym krokiem, moje oczy z niedowierzania przybierały rozmiar plastrów arbuza. Przede mną stała ona i jakiś ciemnoskóry absztyfikant, któremu nie przeszkadzała moja obecność i ostentacyjnie zwiedzał jej ciało. Wymieniliśmy się spojrzeniami i nie chcąc im psuć ciekawie zapowiadającego się wieczoru, schowałem się za pobliskim konarem. Zapomniałem już, że to ja miałem rozpracowywać jej wygięte ciało i ochoczo wcieliłem się w rolę podglądacza. Akcja rozwijała się dynamicznie jak w 3645 odcinku Klanu i sprawiała, że chłonąłem obraz, jak t-shirt, zapach oleju po wejściu do smażalni frytek. Nie wiem, kiedy zakończyli i ile czasu siedziałem samotnie na plaży. W głowie cały czas wirował mi obraz tej dwójki, która swą perwersją przeorała plażę, jak dziki kukurydziane pole. Musiałem ich jeszcze namierzyć, zobaczyć co jeszcze potrafią. Od tego dnia zacząłem śledzić ciemnoskórego gościa o imieniu Cacao i wygiętą Cukinię.

1 szklanka startej cukinii,
2 szklanki mąki pszennej,
1 szklanka mąki kukurydzianej,
4 łyżki kakao,
1/2 szklanki oleju z pestek winogron,
1/2 szklanki mleka roślinnego,
1 łyżeczka sody oczyszczonej,
1 łyżeczka proszku do pieczenia,
2 łyżki soku z cytryny,
nasiona z 1 laski wanilii,
szczypta soli,
6 łyżek syropu daktylowego (można mniej, lub więcej),
1 czekolada gorzka (polewa),
2 łyżki mleka roślinnego (polewa),
borówki (dekoracja),
orzechy nerkowca (dekoracja),
mięta (wykończenie).

Suche składniki mieszamy i to samo robimy ze składnikami mokrymi.
Do suchych składników wrzucamy mokre, dorzucamy startą na jarzynówce cukinię i wyrabiamy ciasto.
Ciasto przekładamy do tortownicy wyłożonej papierem. Ciężko się je rozprowadza (papier się przesuwa), ale warto się poświęcić.
Ciasto wstawiamy na ok. 30 minut do piekarnika w którym szaleje 180 stopniowa temperatura.
Po lekkim przestudzeniu ciasta, polewamy je czekoladą rozpuszczoną w kąpieli wodnej z dwiema łyżkami mleka. Jeśli dla kogoś gorzka czekolada jest zbyt gorzka, może dorzucić do niej kilka kropel syropu daktylowego/klonowego/ z agawy.
Na wierzchu układamy borówki, rozdrobnione orzechy nerkowca, oraz liście mięty.

Nie mogłem się powstrzymać i nie doczekałem zastygnięcia czekoladowej polewy. Ciasto po wyciągnięciu z piekarnika wyglądało jak najbrzydszy twór kulinarny, lecz po zetknięciu z czekoladą i owocem, zaczęło się przeradzać w kuszący rarytas. Plus tego ciasta ? Ekspresowe przygotowanie i genialny smak. Życzę samych słodyczy, oraz smacznego 🙂

3 minuty czytania 18 lipca 2016 7 komentarzy

JAGLANY BURGER Z CIECIERZYCĄ I OGÓRKIEM MAŁOSOLNYM

Bez kategorii, danie główne, przekąska

Wstajesz rano do pracy, pierwsze kroki zaprowadzają Cie do toalety, by przeprowadzić szereg czynności, mających na celu przywołać poranne przebudzenie. Już w trakcie obsługi otworu gębowego, obmyślasz plan co wrzucić do plecaka, by nie przymierać głodem w trakcie 8 godzinnej orki. Oczami wyobraźni skanujesz lodówkę i próbujesz sobie przypomnieć rozmieszczenie półek i znajdujących się na nich składników, które mogłyby się stać wypełniaczem kanapek. Choć od ostatniego rentgena urządzenia chłodzącego minęło kilka godzin, z trudem odtwarzasz to co się w nim znajduje. Jak upierdliwa sąsiadka rozkładająca się na poduszce w oknie, próbujesz wygodnie kontrolować sytuację, która nie daje Ci spokoju od wczesnych godzin porannych. Na nic jednak zdają się Twoje gimnastyki i obejścia myślowe w obliczu tego wyzwania. Nie jesteś w stanie sobie przypomnieć, co czeka na Ciebie za chłodnymi drzwiami. Zrezygnowany, ubierasz się i podążasz jak na ścięcie, by przygotować sobie kolejną nudną kanapkę z trawą i kamieniami. Jesteś negatywnie nastawiony, bo już wiesz, że w pracy powieje nudą, gdy przyjdzie zaspokoić głód. Gdy jesteś już w kuchni, zaczyna robić się nieco jaśniej, tak jakby myśli nabierały tempa i zaczęły układać się w jeden spójny obraz, powodujący uśmiech. Tak! W lodówce jednak nie wieje nudą. Zapomniałeś, że po sobotnim gotowaniu zostały burgery warzywne, które mogą zrobić Ci dzień. Impreza leci dalej, jak Paulo Coelho z kolejnym cytatem.

100 g suchej kaszy jaglanej,
2 szklanki ugotowanej ciecierzycy,
4 ogórki małosolne,
2 czerwone cebule,
3 ząbki czosnku,
10 suszonych pomidorów z zalewy,
2 łyżki siemienia lnianego (w całości),
4 łyżki bułki tartej,
majeranek,
tymianek,
papryka czerwona słodka,
papryka chilli,
pieprz,
sól,
olej z pestek winogron.

Kaszę jaglaną i cieciorkę gotujemy zgodnie z instrukcją na opakowaniu.
Na patelni podsmażamy czerwoną cebulę z czosnkiem,
Cieciorkę miksujemy razem z pomidorami.
Ogórki ścieramy na jarzynówce i odciskamy z nadmiaru wody.
Do miski wrzucamy kaszę, cieciorkę, cebulę z czosnkiem, przyprawy, ogórki, bułkę tartą i siemię lniane. Wyrabiamy jednolitą masę, z której formujemy kotlety/klopsy/burgery.
Pieczemy przez 40 minut w piekarniku rozgrzanym do 180 stopni. Po 20 minutach przewracamy delikatnie na drugą stronę.

Elastyczność tego dania sprawia, że bardzo chętnie je powtarzam, w coraz to dziwniejszych odsłonach. Klopsa możemy wcisnąć w bułę i tym samym zabrać ciekawą kanapkę do pracy, ale równie dobrze możemy wrzucić go na talerz i podać z pyrami i surówką. Inspiracją do tej odsłony klopsa była pasta z cieciorki i ogórka małosolnego, jednej z firm promującej wegańską kuchnię i nie ukrywam, że bardzo mi się ten pomysł spodobał. Pewne jest, że burger wchodzi rewelacyjnie i nie pozostawia wątpliwości, że warzywne są lepsze. Udanego dnia życzę, oraz smacznego 🙂

3 minuty czytania 16 lipca 2016 2 komentarze

MŁODE PYRY Z WEGAŃSKIM GZIKIEM

Bez kategorii, danie główne, przekąska

Pyra jest jedyną słuszną nazwą podziemnej pomarańczy, jaką mi wpojono, jeszcze kiedy byłem dzieckiem. Towarzyszyła mi kilka razy w tygodniu i w sumie ciężko było sobie wyobrazić obiad bez niej. Pojawiała się na naszym stole w przeróżnych postaciach i za każdym razem zaskakiwała smakiem, kształtem, konsystencją i ułożeniem. Choć to tylko zwykła bulwa, potrafiła się przeobrazić w przepiękny, chrupiący placek, który polany sosem, lub śmietaną sprawiał, że odpływałem w nieziemskich doznaniach. Hitem stołowym były również kluski, które potrafiły swą szarością rozświetlić niejeden dzień i smakiem porąbać głowę. Gdy już dorastałem i zacząłem sam robić zakupy, wielkim szokiem było dla mnie jak ludzie potrafią się zwracać do mojego ukochanego warzywa. O ile nazwa ziemniaki nie była obco brzmiąca, gdy usłyszałem kartofle poczułem jakiś dziwny niesmak i miałem wrażenie, że ktoś chyba się pomylił. Apogeum zaskoczenia przyszło, gdy byłem na gościnnych występach i usłyszałem , że na obiad będą grule. Siadając do stołu, nie bardzo wiedziałem czego mogę się spodziewać, gdyż dziwnie brzmiąca nazwa mogła być zapowiedzią wszystkiego. Gdy główne danie wjechało na stół i moim oczom ukazały się pyry, pomyślałem że chyba ktoś sobie jaja robi. Ziemniaki, kartofle i na to wszystko grule ??? Moje zdziwienie wymieszało się z szokiem i zaczęło wrzeć jak woda w czajniku pozostawiona na gazie. Bez względu na to gdzie jestem i gdzie mieszkam, zawsze będę wierny nazwie, która została wyrzeźbiona w mojej głowie. Nawet gdy kiedyś zamieszkam w kartoflanej krainie, będę używał nazwy, którą wyniosłem poprzez wychowanie w Pyrlandii.

młode pyry,
1/2 szklanki orzechów nerkowca,
1 szklanka słonecznika,
sok z połowy cytryny,
woda ( więcej niż jedna szklanka),
koperek,
1 mała cebula,
pieprz,
sól,
olej z pestek winogron.

Orzechy nerkowca zalewamy gorącą wodą i odstawiamy na bok.
Młode pyry myjemy i wrzucamy do gara z osoloną wodą. Gotujemy przez około 12 minut, po czym wyciągamy je i wykonujemy krzyżowe nacięcie. Układamy je na blaszce wyłożonej papierem, smarujemy olejem i wstawiamy na ok. 30 minut do piekarnika (200 stopni). Po ok. 15 minutach gdy zaczną się poszerzać nacięcia, posypujemy solą.
Nerkowce, słonecznik, sok z cytryny, połowę koperku wrzucamy do blendera. Podlewamy to wszystko wodą, miksujemy. Wodę dolewamy ostrożnie by nie zrobić zbyt wodnistego twarogu.
Po zmiksowaniu dorzucamy pokrojoną cebulę, drugą połowę koperku, oraz pieprz i sól.

Najprostszą metodą i chyba najbardziej praktyczną będzie oderwanie kawałka pyry i zanurzenie jej w zielonym twarogu. Danie banalnie proste, ale dla mnie to smak dzieciństwa, który będzie mi towarzyszył zawsze. Polecam i życzę smacznego 🙂

2 minuty czytania 15 lipca 2016 2 komentarze

NAJPROSTSZA ZUPA KUKURYDZIANA Z MAKARONEM RYŻOWYM

Bez kategorii, zupa

Po ostatniej akcji z kolbą kukurydzy,którą wciskałem w pieroga, pojawiło się sporo komentarzy sugerujących erotyczne przesłanie akcji. Oznajmiam, że zabieg był niezamierzony (no, może odrobinę) i miał na celu uzyskanie jak najlepszych doznań smakowych. Jeśli wywołane skojarzenia, były na pograniczu erotycznego poślizgu, utrzymanego w kanonie 50 facjat, oświadczam że nie jest mi z tego powodu przykro. W okresie zimowym, ciężko jest nabyć piękną kolbę, świeżej, lśniącej swym ziarnem kukurydzy, dlatego obecnie co jakiś czas będę powracał do tej, generującej kudłate myśli, rośliny. Danie które dziś zaprezentuje, powstało jako pierwsze i nie ukrywam, że było motorem napędowym do późniejszych zmagań. Nie wyobrażam sobie lepszego połączenia smaków. Ostra papryczka Chilli, która jak dobra brzytwa potrafi jednym cięciem rozwalić kubki smakowe, brata się z równie ciekawym w smaku Imbirem. No i niezastąpiony Czosnek, który wtrąca się w prawie każdą wytrawną potrawę, jak upierdliwa sąsiadka w dyskusję. Mleczko kokosowe również musiało znaleźć się w tej potrawie, gdyż biały, delikatny akcent, jest niewątpliwie wymagany przy tak ostro hulającej ekipie. Nie ma co ściemniać, ani koloryzować, dzisiejsze danie jest płynną wersją farszu pierogowego. Jeśli jesteś amatorem kukurydzianego smaku, na pewno podskoczysz radośnie i przyklaśniesz w dłonie jak kibic piłki nożnej przy udanym wślizgu Michała Pazdana.

3-4 kolby kukurydzy,
ok 2 cm imbiru,
3 ząbki czosnku,
1 mała papryka chilli,
szczypta kurkumy,
bulion warzywny (ok.1,5 l),
makaron ryżowy,
biały pieprz,
sól,
olej kokosowy,
1/2 puszki mleczka kokosowego (pojemność puszki 400 ml).

Kolby kukurydzy obieramy z ziaren.
Czosnek podsmażamy z imbirem i papryką chilli na oleju kokosowym.
Dorzucamy kukurydzę i podsmażamy przez chwilę.
Zalewamy kukurydzę gorącym bulionem warzywnym. Ilość bulionu regulujemy sami. jeśli chcemy by zupa była gęstsza zalewamy delikatnie ponad powierzchnię kukurydzy. W przypadku gdy wolimy rzadszą zupę wlewamy więcej. Dorzucamy kurkumę i pozostałe przyprawy.
Gdy kukurydza zmięknie blendujemy zawartość garnka.
Dolewamy mleczko kokosowe i zagotowujemy.
Do miski wrzucamy makaron ryżowy i zalewamy go aromatyczną zupą.
Opcjonalnie dodajemy szczypior.

Nie znam zupy, którą przygotowuje się równie prosto i równie piorunująco powala smakiem. Jeśli potraficie wyobrazić sobie połączenie tych smaków, podejrzewam, że już jesteście w połowie drogi do warzywniaka i za 5 minut będziecie wracać do domu z kolbą pod rękę. Życzę udanego piątku, oraz smacznego 🙂

3 minuty czytania 14 lipca 2016 2 komentarze

EINTOPF W KLIMACIE INDYJSKIM

Bez kategorii, danie główne

Biegam nakręcony po kuchni i staram się ogarnąć moje rozczochrane myśli, które skutecznie zamazują moją wizję przygotowania posiłku. Staram się zachować zimną krew, ale jestem zakręcony jak włosy Andie MacDowell i gubię wątek kulinarny pomiędzy garnkiem, a patelnią. Za kilka godzin mają przyjść goście, a ja nadal jeszcze nie wrzuciłem niczego do gara i na dobrą sprawę nie wiem od czego mam zacząć. Nie żebym był przesiąknięty wojskowością, ale jedynym słusznym rozwiązaniem jest potężny krzyk i przywołanie wszystkich warzyw na zbiórkę. Echo rozniosło się po kuchni i już po chwili miałem przed sobą cały warzywny pluton, gotowy do podjęcia działań. W pierwszym szeregu ustawił się dumnie wyprężony Por pod rękę z Cebulą, która dumnie prezentowała swe rubensowskie kształty. Zaraz za tą dwójką ustawiły się czerwone jak cegła Papryki radośnie podskakując, licząc na szczególne względy. Zaczęło się robić tłoczno, ale mojej uwadze nie umknęła zbliżająca się cukinia, która wygięta jak rolnik po dożynkach, wyraziła chęć wzięcia udziału w manewrach. Pomyślałem sobie, że już będzie konkret, ale z szuflady wychyla się Soczewica z pytaniem czy może się przyłączyć, bo czuje się porzucona. Zabrałem się do działania i ustaliłem kolejność skoków do gara, zgarniając przy tym spuchnięte Pomidory i Czosnek, bez którego nie wyobrażałem sobie tej imprezy. Uradowany jak dziecko, zamieszałem w swoich myślach i garze, z którego zaczęły wydobywać się nieprzyzwoicie piękne zapachy.

3 cukinie,
3 papryki,
3 cebule,
500 g pieczarek,
2 pory (biała część),
3 ząbki czosnku,
1/2 mleczka kokosowego,
2 puszki zielonej soczewicy (może być jakakolwiek),
1 puszka pomidorów,
1 mała papryczka chilli,
1/2 łyżeczki kminu rzymskiego,
szczypta curry,
szczypta cynamonu,
szczypta gałki muszkatołowej,
pieprz,
sól,
olej kokosowy.

Na oleju kokosowym podsmażamy por, cebulę, czosnek i papryczkę chilli.
Wrzucamy pieczarki i smażymy do momentu odparowania większości wody.
Dorzucamy pokrojoną paprykę – chwilę podsmażamy.
Dorzucamy pokrojoną cukinię – ponownie podsmażamy.
Dodajemy puszkę pomidorów – tak jak poprzednio podsmażamy.
Doprawiamy.
Jeśli mamy czerwoną soczewicę wrzucamy na sucho i podlewamy odrobinę wodą lub bulionem. Jeśli jest to wcześniej ugotowana soczewica, wrzucamy i dusimy ja z warzywami, które muszą nabrać miękkości.
Dodajemy mleczko kokosowe i ewentualnie dodajemy brakujących przypraw.
Dusimy na małym ogniu jeszcze przez chwilę i spożywamy gorące. Można prosto z gara (takie pyszne).

Idealne do tego dania były by indyjskie chlebki naan, lub klasyczne podpłomyki. Niestety, w związku z brakiem czasu, musiałem się zadowolić kupną bagietką, która spisała się na medal popychając to danie. Reasumując: Uwielbiam jednogarnkowe dania, za to że są jednogarnkowe 🙂 Życzę miłego dnia, oraz smacznego 🙂