Kategorie:
Bez kategorii

Tajemnicą poliszynela jest fakt, że w lokalu mieszkalnym przy ulicy Kościuszki, o każdej porze dnia i nocy, kreatorem najgłośniejszych imprez są warzywa i owoce. Bywa tak, że gdy wychodzę z domu, oczy sąsiadów odprowadzają mnie do każdego zakrętu, w towarzystwie niedowierzania i zaskoczenia. Czy przeszkadza mi fakt, że pod moim dachem rozwija się patologia warzywno – owocowa? Starałem się ten problem ostatnio rozgryźć, ale po godzinach spędzonych na roztrząsaniu zagadnienia, stwierdziłem, że nie wyobrażam sobie innego życia. Powroty do domu, nie byłyby już takie same. gdybym wracał do 4 ścian otoczonych spokojem i sielanką. Nie wyobrażam sobie wejścia do domu, gdzie od progu wita mnie nuda, spokój i niczym niezakłócona cisza. Uwielbiam wręcz, gdy od razu po naciśnięciu klamki słyszę odgłosy odbywającej się imprezy o zabarwieniu owocowym. Kilka lat temu, zapewne ostro bym się wkur*ił, gdyby moje ulubione miejsce na kanapie, zajęła kolosalna dynia. Dziś jaram się bardziej niż sprzęgło w tarpanie i uśmiech mam tak szeroki, jak zakręt na 4 pasmowej autostradzie. Nie wkurzam się nawet, gdy od progu dostaję słodkiego kuksańca, od przelatujących z prędkością światła owoców. Delektuje się każdym akcentem, uśmiecham się…jestem zdrowo zakręconym masochistą 😉

Po szybkim przygotowaniu obiadu, postanowiłem się zrelaksować na kanapie i wraz z kilkoma łykami ciszy postanowiłem pochłonąć obraz chwilowego nieróbstwa. Rozgościłem się na miękkich poduchach i wciskając przycisk „reset”, postanowiłem choć na chwilę zawisnąć w próżni. Każda upływająca sekunda, wciskała we mnie spokój i nieprzyzwoicie przyjemne ukojenie, niosąc za sobą spokój. Chciałem trwać w tym stanie jak najdłużej i nieprzerwanie chłonąć każdy przyjemny akcent, przybliżający mnie do cichej ekstazy. Świadomość zostawiłem poza ciałem i odpłynąłem. Nie wiem ile czasu minęło i czy faktycznie zasnąłem, ale nagle usłyszałem przeraźliwy wrzask i odgłosy awantury. Nie chciałem otwierać oczu. Łudziłem się, że to tylko chwilowe zakłócenie spokoju i za chwilę znów będę mógł garściami zbierać sielankę. Bardzo się pomyliłem. Gdy po kilku minutach gwar nie ustawał, postanowiłem sprawdzić kto jest autorem tego zamieszania i złodziejem mojego wyciszenia. Idąc do kuchni, wiedziałem, że zbyt prędko z niej nie wrócę. Taki gwar nie wróżył nic dobrego i zwiastował odpalenie wyżej temperatury, by towarzystwo się uspokoiło. Nie zamierzałem z nikim dyskutować, ani wdawać się w gierki słowne by rozstrzygnąć spór owocowo warzywny. Chwyciłem pod pachę roztrzęsioną Cukinię, zagarnąłem jednym ruchem tryskające złością Śliwki i cisnąłem je do piekarnika, podsypując wszystko mąką i kakao.  Ponownie nastała cisza, a po upływie 30 minut mieszkanie zalała, przepełniona czekoladą słodycz.