Wszystkie posty
Przemysław Ignaszewski

Choć godzina była bardzo późna, przed zamkniętym jeszcze sklepem utworzył się solidny wężyk. Starałem się zlokalizować koniec tej kolejki, ale ta sprawiała się ciągnąć w nieskończoność, jak wagony Kolei Transsyberyjskiej. Choć byłem ustawiony jako jeden z pierwszych w tym ciągu nieświadomego oczekiwania, nie miałem pojęcia co będę mógł nabyć po otwarciu drzwi sklepowych. Ludzie, którzy za mną stali, co jakiś czas wypuszczali w tłum nową plotkę, którą wcześniej wyssali z palca. W przeciągu jednego kwadransa dowiedziałem się, że za chwilę stanę się posiadaczem niesamowicie aromatycznej paczki kawy, a po kilku sekundach w tłumie szeptem przesuwał się deficytowy cukier. Przez mocno pomazaną szybę starałem się dostrzec, co wyciągają pracownice sklepu z kartonów. Choć widziałem małe słoiczki, ostro przymglona szyba nie pozwoliła na precyzyjne rozpoznanie. Robiło się coraz zimniej i choć ludzie starali się ogrzewać napierając na siebie, czułem jak ujemna temperatura paraliżuje moje ruchy. Zacząłem sobie przypominać sytuacje z czasów dzieciństwa, kiedy przychodziło mi stać w podobnych kolejkach za masłem roślinnym lub papierem toaletowym. Nie mogłem jednak zrozumieć skąd takie manewry w dzisiejszych czasach. Chciałem już zrezygnować i pójść do domu, kiedy ktoś mnie szarpnął za rękaw. Obróciłem się i zobaczyłem rozgniewaną twarz mojej partnerki, która z nieskrywanym poirytowaniem wycedziła: „Przemek, weź w końcu słoik z półki i zamknij już tę lodówkę”. Czy Wam też się zdarza lunatykować i stać trzy godziny przy otwartej lodówce?

Gdy wsze­dłem do kuchni usły­sza­łem cichy płacz dobie­ga­jący zza kosza, w któ­rym dum­nie prężyły się soczy­ste owoce. Myśla­łem, że jestem sam w domu, ale jak widać ktoś posta­no­wił zostać w kulu­arach kuchen­nych, sie­jąc roz­pacz. Nie ukrywam, że lekko się zde­ner­wo­wa­łem, gdyż moje plany obej­mo­wały nic­nie­ro­bie­nie w pozy­cji pozio­mej, z jed­no­cze­snym zawie­sze­niem myślo­wym. Cały misterny plan wziął w łeb. Po kilku minu­tach ubar­wio­nych tysią­cem wizji, posta­no­wi­łem spraw­dzić kto jest auto­rem tego zamętu i siłą uśmie­chu stłam­sić ten nara­sta­jący lament. Sie­dział sku­lony w kącie, bez żad­nego odzie­nia, pozba­wiony god­no­ści i zalany krwa­wymi łzami. Choć pre­zen­to­wał się bar­dzo zdrowo, już na pierw­szy rzut oka było widać, że ktoś mu dał nie­zły wycisk. Zaczą­łem z nim roz­ma­wiać i pozna­łem jego straszną histo­rię. Opo­wie­dział mi, jak to przed Świę­tami ludzie się nim zachwy­cają, sta­wiają na pie­de­stał, by po kilku dniach potrak­to­wać go jak śmie­cia. Nie mogłem pojąć, jak można być tak bez­dusz­nym i bez mru­gnię­cia okiem wyrzu­cać przy­ja­ciela z domu przed samą Wigi­lią. Czu­łem jak serce mi krwawi, a do oczu napły­wają łzy. Ludzie! Nie wyrzu­caj­cie bura­ków z zakwasu.