#seitan – Vegenerat Biegowy

SAYTANOVA QUEBASA (KIEŁBASA Z SEITANU)

Przemysław Ignaszewski — Thu, 14 May 2020 10:58:10 +0000

Do wczoraj robiąc seitan, używałem mąki pszennej i wypłukiwałem z niej skrobię, przepuszczając przez dłonie hektolitry lodowatej wody. W obecnej sytuacji nie mogłem pozwolić, żeby wraz ze skrobią w rurach krążyła woda, której użyć wcale nie musiałem. Pomijam już fakt, że po takim zabiegu moje dłonie przybierały barwę siną, z lekkim prześwitem bieli. Ani to wizualnie ładne, komfortowe, czy też przyjemne. Zamówiłem więc w internecie gluten i unikając tego, co najmniej przyjemne w robieniu seitanu, postanowiłem przyrządzić sobie kiełbaski do hot dogów. Ich zastosowanie wcale nie ogranicza się do jednej potrawy. Spokojnie można je grillować, można pokroić je w plastry i wrzucić jako dodatek na wegańską pizzę, lub najzwyczajniej w świecie, uatrakcyjnić kanapkę. Od zawsze lubiłem seitan i choć wiele razy go robiłem go z mąki, od dziś przechodzę na łatwiejszą metodę. Po pierwsze nie będę marnował wody. Po drugie produkt finalny wychodzi zdecydowanie smaczniejszy. Po trzecie, nie będę marnował czasu, którego i tak zbyt wiele nie mam. Życzę udanej zabawy oraz smacznego.

QUEBASA:

250 g glutenu,
350 ml wody,
25 ml sosu sojowego,
2 łyżeczki dymu wędzarniczego w płynie,
1 cebula,
4 ząbki czosnku,
6 owoców jałowca,
2 łyżeczki soli,
2 łyżeczki pieprzu,
1 łyżeczka tymianku,
1 łyżeczka majeranku,
1 łyżeczka papryki wędzonej słodkiej
1 łyżeczka papryki czerwonej słodkiej,
szczypta papryki czerwonej ostrej,
1 łyżeczka lubczyku,
1 łyżeczka musztardy francuskiej,
odrobina oleju do smażenia.

Cebulę z czosnkiem, podsmażamy na niewielkiej ilości oleju.
Owoce jałowca rozgniatamy w moździerzu, lub rozgniatamy i siekamy na mniejsze kawałki.
Składniki suche mieszamy ze sobą.
Składniki mokre wlewamy do blendera i miksujemy, wraz z cebulą i czosnkiem.
Mokre składniki mieszamy ze suchymi. Powstania glut, który na szczęście da się formować w kiełbasiany kształt. Konsystencja nie wróży nic dobrego, ale uwierzcie, zmieni się to po ugotowaniu.
Z powstałej masy formujemy podłużne kiełbasy i zawijamy w folię spożywczą, lub jak kto woli w pocięty na mniejsze kawałki rękaw do pieczenia.
Gotujemy przez 50 minut.
Po lekkim przestudzeniu, rozcinamy folię i wyjmujemy gotowe, pięknie zbite kiełbasy.
Przechowujemy w lodówce.

Kiełbasy robiłem z myślą o zjedzeniu hot doga. Postanowiłem więc wykonać buły z klasycznego ciasta drożdżowego. Takie samego jakie robiłem w trakcie przygotowywania kebsa. Surówka również nie jest niczym wymyślnym, gdyż też ją zapożyczyłem z wcześniej wspomnianego przepisu. Jako dodatki zastosowałem: korniszony, prażona cebula, kiełki, papryczka chilli, oraz majonez wegański wymieszany z ostrym ajwarem z odrobiną mleka roślinnego.

Wiele hot dogów wegańskich przeszło już przez moje donie, ten zdecydowanie wygrywa.

„KARKÓWKA” Z GRILLA

Przemysław Ignaszewski — Tue, 23 May 2017 06:47:35 +0000

Dlaczego opisując roślinne potrawy, używamy nazewnictwa, które przypisane jest potrawom mięsnym? Powodów jest kilka, które oczywiście mogą spotkać się ze zrozumieniem lub ze strumieniem pomyj wylewanych na ludzi popełniających to „świętokradztwo”. Na swojej drodze spotkałem już dziesiątki osób, które twierdzą, że zrezygnowali z mięsa z pobudek etycznych i choć brakuje im smaku niektórych potraw, nie zabijają, by się najeść. Dlaczego nie wyjść im naprzeciw i nie kombinować z kształtem, smakiem czy nazewnictwem? Przecież kotlet wykonany z soi, mąki czy też innej ciecierzycy, nikogo nie obraża, nie krzywdzi, ani tym bardziej nie powinien zaboleć? Nie do końca rozumiem „dupościsk” niektórych konsumentów kuchni tradycyjnej, którzy na widok wegańskiego steka dostają białej gorączki i zamieniają się w wyrzutnię jadu. Przecież na dobrą sprawę, mięso jest tylko nośnikiem smaku, a całą robotę odwalają przyprawy. Apeluję więc do potencjalnych hejterów i wszystkich, którzy zamierzają mi wytknąć nieprawidłowość w nazewnictwie: Nie zaglądam Wam w gary i nie komentuję golonek, steków i tatarów. W ramach zdrowych relacji międzyludzkich powstrzymajcie się od niczego niewnoszących komentarzy, gdyż wrażenia one na mnie nie zrobią. Próbowałem kuchni tradycyjnej kuchni przez 35 lat, smakowałem jej i niejednokrotnie się nią zachwycałem. Dziś ona jest dla mnie źródłem inspiracji i dzięki niej rozwijam się, gotując z trawy i kamieni.

3 szklanki mąki pszennej,
woda.

Do mąki stopniowo dolewamy wodę i wyrabiamy gładkie ciasto, które musi być nieco twardsze niż pierogowe. Nie może się kleić do rąk.
Po wyrobieniu ciasta, odstawiamy je na około 30 minut by „odpoczęło”.
Ciasto przekładamy do miski, którą wstawiamy do zlewu.
Cienkim strumieniem puszczamy lodowatą wodę i formując kulę, wypłukujemy z ciasta skrobię.
Czynność powtarzamy do momentu, aż z ciasta przestanie wypływać „mętna” woda. Proces trwa około 30 minut.
Kulę dzielimy na 3 lub 4 porcje (musimy wziąć pod uwagę, że gluten zwiększy swoją objętość w trakcie gotowania) i delikatnie rozpłaszczamy. Nie wałkujemy by nie uszkodzić struktury.

WYWAR:

4 liście laurowe,
5 ziaren ziela angielskiego,
1 łyżeczka majeranku,
3 łyżki sosu sojowego,
2 łyżki przyprawy do karkówki do gotowania + 1 łyżeczka do smażenia,
1 mała papryczka chilli,
1 cebula,
1 l wody,
musztarda sarepska ( do smażenia),
olej z pestek winogron (do smażenia).

Zagotowujemy w garnku wodę, po czym wrzucamy do niej obraną cebulę, chili, oraz wszystkie przyprawy.
Wkładamy do garnka glutenową masę i gotujemy przez około godzinę.
Po wyciągnięciu z garnka, delikatnie osuszamy seitan, pozbywając się nadmiaru płynu zaciągniętego z wywaru.
Smarujemy „karkówkę musztardą, skrapiamy oliwą i obsypujemy przyprawą.
Wrzucamy na grilla lub patelnie grillową i smażymy do momentu satysfakcjonującego nas wypieczenia.

Tak jak obiecałem przy ostatnim wpisie, kombinacje seitanowe będą się pojawiać często. Chyba nie ma lepszego okresu niż wiosenno – letnie zmagania grillowe. Życzę wszystkim udanego płukania, oraz smacznego.

P.S. nadal leżę na podłodze i nie mogę się nadziwić

SEITAN

Przemysław Ignaszewski — Thu, 18 May 2017 06:21:28 +0000

Choć ostatnio jest straszna nagonka na mojego kumpla z dzieciństwa, nie przyjmuję tych opinii i pielęgnuję naszą przyjaźń. Staram się nie wsłuchiwać w głosy nienawiści i z nieskrywaną radością obwieszczam światu, że kochamy się miłością bezgraniczną. Być może wygląda to dość kontrowersyjnie, gdy dwóch przedstawicieli rodzaju męskiego jest ze sobą tak blisko, ale konwenanse mam w miejscu, gdzie kończą się plecy. Znam osoby, które na jego widok mają niestrawności, a wypowiedzenie jego imienia wywołuje torsje, jak podczas zetknięcia z przewodem podłączonym do wysokiego napięcia. Zdaje sobie sprawę, że mój przyjaciel nie jest idealny i jak każdy z nas ma swoje wady. W swoim życiu zaszkodził już niejednej osobie, ale ma za sobą miliony, którym uratował życie. Zaliczam się do osób, które zawsze grały z pszennym gościem do jednej bramki i nigdy nie miały ze sobą żadnych zatargów. Nie wyobrażam sobie dnia bez wspólnego śniadania. Uwielbiam nasze długie rozmowy w trakcie porannej kawy. Tkwimy już od lat w tym nienagannym związku… Mój gluten i ja.

2 szklanki mąki pszennej,
woda

Do mąki stopniowo dolewamy wodę i wyrabiamy gładkie ciasto, które musi być nieco twardsze niż pierogowe. Nie może się kleić do rąk.
Po wyrobieniu ciasta, odstawiamy je na około 30 minut by „odpoczęło”.
Ciasto przekładamy do miski, którą wstawiamy do zlewu.
Cienkim strumieniem puszczamy lodowatą wodę i formując kulę, wypłukujemy z ciasta skrobię.
Czynność powtarzamy do momentu, aż z ciasta przestanie wypływać „mętna” woda. Proces trwa około 30 minut.

WYWAR:

4 liście laurowe,
5 ziaren ziela angielskiego,
1 łyżeczka majeranku,
3 łyżki sosu sojowego,
2 łyżki przyprawy do kurczaka BIO,
1 mała papryczka chilli,
1 cebula,
1 l wody,
ajvar ( do pieczenia),
olej z pestek winogron (do pieczenia).

Zagotowujemy w garnku wodę, po czym wrzucamy do niej obraną cebulę, chili, oraz wszystkie przyprawy.
Wkładamy do garnka glutenową masę i gotujemy przez około godzinę.
Po wyciągnięciu z garnka, przekładamy do naczynia żaroodpornego, smarujemy delikatnie ajvarem oraz olejem z jednej i drugiej strony.
Pieczemy w temperaturze 200 stopni przez około 30 minut ( po 15 minutach przewracamy, by przypiekł się z drugiej strony).

Jest to moja pierwsza próba zrobienia substytutu mięsa i zapewniam, że nie ostatnia. Już w trakcie produkcji, wpadłem na kilka ciekawych pomysłów, jak można wykorzystać to dobrodziejstwo. Podpowiadam, że świetnie się sprawdzi jako grillowany przysmak. Życzę owocnego płukania gluta, oraz smacznego

P.S. Wiem, że powinienem wytrzymać aż seitan ostygnie, ale nie mogłem się opanować. Wybaczcie